III SAB/Lu 3/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal Sędzia WSA Iwona Tchórzewska po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi R. L. z siedzibą w M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej w przedmiocie weryfikacji należności celnych postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić R. L. z siedzibą w M. wpis od skargi w kwocie 100 zł (sto złotych). R. L. z siedzibą w M. (dalej "skarżąca", "strona skarżąca") pismem z dnia 23 grudnia 2024 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłe prowadzenie przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej postępowań o nr: [...]; [...]; [...] i [...] w przedmiocie weryfikacji należności celnych. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 44 ust. 1 w związku z art. 98, art. 105 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE L z dnia 10 października 2013 r. Nr 269, str. 1, dalej jako "UKC") oraz art. 141 §1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2025 r., poz. 111 ze zm.) i art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (Dz. U. UE. C z 14 grudnia 2007 Nr 303, str. 1), poprzez niezałatwienie sprawy we właściwym, rozsądnym terminie i przewlekłe prowadzenie postępowania. Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do wydania decyzji rozstrzygających sprawy co do istoty w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku, stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowań miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznanie stronie skarżącej od organu kwoty 20 000 zł. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że na żądanie Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej złożyła zabezpieczenia dotyczące zgłoszeń celnych: na żądanie z dnia 23 lutego 2024 r. co do zgłoszenia nr [...] (znak sprawy [...]); na żądanie z dnia 14 marca 2024 r. co do zgłoszeń o nr [...] i [...] (znaki spraw odpowiednio [...] i [...]) oraz na żądanie z dnia 15 marca 2024 r. co do zgłoszenia nr [...] (znak sprawy [...].). W dniu 13 września 2024 r. strona zwróciła się do organu o udzielenie informacji o aktualnym stanie prowadzonych postępowań i działaniach podjętych przez organ w celu ich załatwienia. W odpowiedzi z dnia 2 października 2024 r. Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego poinformował, że sprawy są na etapie postępowania wyjaśniającego. W dniach 8, 11 i 23 października 2024 r. skarżąca przekazała organowi dokumenty potwierdzające, że w zgłoszeniach celnych przyjęto prawidłową wartość celną importowanych towarów, co czyniło - zdaniem skarżącej - złożone zabezpieczenia bezzasadnymi. W dniu 7 listopada 2024 r. organ wezwał skarżącą spółkę do "nadesłania dokumentów potwierdzających czy znak towarowy "[...]" jest znakiem zastrzeżonym oraz kontraktów (umów) zawartych między firmą R. L. z siedzibą w M., a zagranicznym kontrahentem." Strona odpowiedziała na wezwanie w dniu 27 listopada 2024 r. W kolejnym piśmie, odebranym przez skarżącą w dniu 17 grudnia 2024 r., organ wezwał do przedstawienia dodatkowych dokumentów z uwagi na konieczność pozyskania materiału porównawczego w postaci cen towarów podobnych, zaimportowanych w zbliżonym czasie. Spółka odpowiedziała na wezwania 20 grudnia 2024 r. i przesłała dokumenty. Skarżąca podniosła, że opieszałe działanie organu doprowadziło do utraty możliwości dysponowania przez nią kwotą zabezpieczenia i w konsekwencji do spadku płynności finansowej. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej (dalej "organ") podniósł, że błędne jest stanowisko skarżącej, że wezwanie do złożenia zabezpieczenia jest równoznaczne z wszczęciem postępowania administracyjnego. Organ wyjaśnił, że złożenie zabezpieczenia celnego przez importera stanowi gwarancję dla organów celnych, że ewentualne należności, które mogą powstać w wyniku przeprowadzonego postępowania celnego zostaną pokryte. Wezwanie do złożenia zabezpieczenia celnego nie przesądza jeszcze o istnieniu nieprawidłowości w zgłoszeniu celnym, lecz ma na celu zapobieżeniu ryzyku finansowemu. Organ podkreślił, że sprawy, o których mowa w skardze nie znajduje się na etapie postępowania celnego, ale na etapie kontroli celnej, o której mowa w art. 48 UKC. W sytuacji, gdy przeprowadzona kontrola wykaże, że wartość towarów wskazana w zgłoszeniach celnych jest wiarygodna, kwoty pobranych zabezpieczeń zostaną zwolnione. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 24 stycznia 2025 r. wniesione jednym pismem skargi zostały rozdzielone na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.), dalej jako "p.p.s.a." Niniejsza sprawa dotyczy wskazywanego przez skarżącą postępowania o nr [...] Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga w rozpoznawanej sprawie podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (pkt 8) oraz na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw (pkt 9). Bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej zasadniczo ma miejsce wówczas, gdy organ ma obowiązek podjąć działania w formie określonej prawem i w terminie określonym przez prawo, lecz tego nie czyni. Inaczej mówiąc, organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Celem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenia postępowania jest zwalczanie braku działania organu w załatwianiu sprawy administracyjnej. Kluczowe w takich sprawach jest jednak to, że skarga na opieszałość organu z zasady dopuszczalna jest jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, ponieważ nie może ona dotyczyć innego rodzaju czynności. W tym sensie przewlekłe prowadzenie postępowania powiązane musi być z kompetencją i obowiązkiem organu wydania w danej sprawie decyzji, postanowienia, czy też innego aktu albo podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, które w zakresie ich legalności podlegają kognicji sądu administracyjnego. Natomiast powołane przepisy prawa nie dopuszczają, by przedmiotem badania przed sądem administracyjnym były jakiekolwiek inne zaniechania organu. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie weryfikacji zgłoszenia celnego przez Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej. Skarżąca zarzuca, że od momentu złożenia zabezpieczenia, organ przez blisko dziesięć miesięcy nie podjął żadnych działań w celu weryfikacji wartości celnej zgłoszonego towaru i zwolnienia zabezpieczenia. Z akt sprawy wynika, że przedmiotem importu według zgłoszenia nr [...] z dnia 20 marca 2024 r. był sprowadzony z Chin towar w postaci męskich tkanych kamizelek, kurtek wodoodpornych męskich, damskich oraz dla dzieci, klasyfikowanych do 3 pozycji taryfowych. Towar został objęty procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem procedury uproszczonej, na podstawie art. 182 ust. 1 UKC, przez wpisanie do rejestru zgłaszającego (powiadomienie PWD nr [...] z dnia 13 marca 2024 r.). W wyniku weryfikacji zgłoszenia organ stwierdził, że wartości towarów wskazane w pozycji 1 zgłoszenia odbiegają od średnich wartości porównawczych, a zatem kwota należności celnych przywozowych może być wyższa niż ustalona w zgłoszeniu celnym. Organ wezwał zgłaszającego do złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu celnym, a ostateczną kwotą należną za towary. 21 marca 2024 r. zgłaszający dokonał wpłaty na konto sum depozytowych. W dniu 23 marca 2024 r. Oddział Celny w Białej Podlaskiej wystawił zabezpieczenia jednorazowe nr [...] Po uzyskaniu potwierdzenia złożenia zabezpieczenia towar zwolniono do wnioskowanej procedury. W dniu 13 września 2024 r. skarżąca wniosła do organu podanie o przedstawienie informacji o aktualnym stanie prowadzonych postępowań w sprawach i działaniach podjętych przez organ w celu ich załatwienia. W dniu 2 października 2024 r. organ odpowiedział na wniesione podanie, stwierdzając, że sprawy są na etapie postępowania wyjaśniającego. W dniu 11 i 23 października 2024 r. skarżąca przesłała dokumenty i zdjęcia poglądowe dotyczące m.in. zgłoszenia celnego nr [...] W kolejnym piśmie skarżąca przedstawiła swoje stanowisko w sprawie toczących się postępowań celnych. Następnie w piśmie z dnia 7 listopada 2024 r. organ wezwał stronę do nadesłania dokumentów potwierdzających czy znak towarowy "R. " jest znakiem zastrzeżonym oraz kontraktów (umów) zawartych między firmą R. L. z siedzibą w M., a zagranicznym kontrahentem. W dniu 7 listopada 2024 r. organ uzyskał informację od Koordynatora ds. ochrony praw własności intelektualnej Referat Zakazów, Ograniczeń, Kontroli i Środków Polityki Handlowej Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, że znak R. nie jest przedmiotem żadnej decyzji ochronnej w systemie COPIS. Dodatkowo w bazie EUIPO (Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej) znak jest zarejestrowany jako graficzny "R. P.", właścicielem praw jest R. L.., R. H., M. W., D., U. M. [...]. W odpowiedzi na wezwanie skarżąca poinformowała, że znak towarowy "R. " jest znakiem zastrzeżonym. W dniu 10 grudnia 2024 r. organ wezwał skarżącą do nadesłania wszystkich faktur importowych, specyfikacji towarowych oraz zdjęć towaru do zgłoszeń celnych złożonych we właściwości innego naczelnika urzędu celno-skarbowego. W dniu 20 grudnia 2024 r. skarżąca spółka przesłała faktury importowe, specyfikacje towarowe oraz zdjęcia towarów wskazanych w piśmie organu. W związku z opisanym przedmiotem skargi wskazać należy, że w myśl art. 5 pkt 3 UKC, kontrole celne oznaczają określone czynności wykonywane przez organy celne w celu zapewnienia zgodności z przepisami prawa celnego oraz innymi przepisami regulującymi wprowadzanie, wyprowadzanie, tranzyt, przemieszczanie, składowanie i końcowe przeznaczenie towarów przemieszczanych między obszarem celnym Unii a krajami lub terytoriami spoza tego obszaru oraz obecność i przemieszczanie w ramach obszaru celnego Unii towarów nieunijnych i towarów objętych procedurą końcowego przeznaczenia. Z art. 48 UKC wynika, że do celów kontroli celnych organy celne mogą weryfikować prawidłowość i kompletność informacji podanych w zgłoszeniu celnym, deklaracji do czasowego składowania, przywozowej deklaracji skróconej, wywozowej deklaracji skróconej, zgłoszeniu do powrotnego wywozu lub powiadomieniu o powrotnym wywozie, a także weryfikować istnienie, autentyczność, prawidłowość i ważność wszelkich załączonych dokumentów oraz mogą kontrolować księgowość zgłaszającego i pozostałą dokumentację dotyczącą operacji odnoszących się do towarów lub uprzednich lub późniejszych operacji handlowych związanych z tymi towarami po ich zwolnieniu. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję takich towarów lub pobrać próbki, jeżeli nadal istnieje taka możliwość. Kontrole takie mogą zostać przeprowadzone u posiadacza towarów lub jego przedstawiciela, u każdej innej osoby bezpośrednio lub pośrednio zaangażowanej w te operacje w charakterze handlowym lub każdej innej osoby dysponującej w celach handlowych tymi dokumentami i danymi. Według art. 188 UKC dotyczącego weryfikacji zgłoszeń celnych, organy celne, w celu zweryfikowania prawidłowości danych zawartych w przyjętym zgłoszeniu celnym, mogą: skontrolować zgłoszenie i dokumenty załączane do zgłoszenia; zażądać od zgłaszającego dostarczenia innych dokumentów; przeprowadzić rewizję towarów; pobrać próbki w celu dokonania ich analizy lub dokładniejszej rewizji towarów. Zgodnie zaś z art. 244 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L z dnia 29 grudnia 2015 r., Nr 343 s. 558), dalej "rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447", jeżeli organy celne uważają, że weryfikacja zgłoszenia celnego może prowadzić do ustalenia wyższej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych (lub sprawić, że inne opłaty staną się należne) w porównaniu do kwot i opłat wynikających z danych zawartych w zgłoszeniu celnym, zwolnienie towarów uzależnia się od złożenia zabezpieczenia wystarczającego na pokrycie różnicy między kwotą wynikającą z danych zawartych w zgłoszeniu a ostateczną kwotą, która może być należna za te towary. Jednakże zgłaszający, zamiast złożenia zabezpieczenia, może zażądać natychmiastowego powiadomienia o długu celnym, któremu mogą ostatecznie podlegać towary. Dla porządku zauważyć w tym miejscu należy, że jak trafnie wskazał organ skarżąca nie skorzystała z uprawnienia natychmiastowego zaksięgowania kwoty należności, której mogą w ostateczności podlegać towary. Z treści rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 wynika, że art. 244 rozporządzenia wykonawczego odnosi się do art. 191 UKC. Z art. 191 ust. 1 UKC wynika z kolei, że wyniki weryfikacji zgłoszenia celnego wykorzystuje się do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą towary zostały objęte. W świetle art. 188 oraz art. 191 UKC oczywistym jest, że dokonanie weryfikacji zgłoszenia celnego leży w zakresie uprawnień właściwego organu, który jednak nie jest zobligowany do weryfikacji zgłoszenia celnego bezpośrednio po jego złożeniu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2023 r., sygn. akt I GSK 835/19). Nie budzi także wątpliwości, że dopiero w razie stwierdzenia nieprawidłowości zgłoszenia celnego organ wydaje decyzję, za którą uznawany jest każdy akt wydany przez organy celne odnoszący się do przepisów prawa celnego zawierający orzeczenie w konkretnej sprawie, który pociąga za sobą skutki prawne dla zainteresowanej osoby lub zainteresowanych osób (art. 5 pkt 39 UKC). Decyzja taka jest wydawana przez organ celny z urzędu, bez uprzedniego wniosku zainteresowanej osoby po zastosowaniu trybu z art. 22 ust. 6 UKC (art. 29 UKC). Odnosząc powyższe do sprawy wskazać zatem należy, że sama kontrola celna obejmująca weryfikację zgłoszenia celnego, nie jest samoistnym postępowaniem celno-podatkowym, które kończy się wydaniem decyzji bądź innego aktu, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. Czynnościom weryfikacji zgłoszenia celnego nie można przypisać charakteru władczego i rozstrzygającego w zakresie uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zaakcentować trzeba odrębność kontroli celnej od postępowania celnego. Działania organów podejmowane na podstawie przepisów regulujących postępowanie celne o jurysdykcyjnym charakterze służą załatwianiu spraw celnych, a więc władczemu orzekaniu o obowiązkach lub uprawnieniach objętych nimi podmiotów, podczas gdy kontrola celna jest wykorzystywana do badania zgodności przemieszczania towarów z przepisami prawa celnego oraz innymi przepisami. Celem kontroli celnej z jednej strony jest niedopuszczenie do wszczynania zbędnych postępowań celnych w sytuacji, gdy zobowiązani prawidłowo wywiązują się z obowiązków, z drugiej zaś – wstępne badanie sprawy i zebranie materiału dowodowego, który będzie mógł być wykorzystany w postępowaniu jurysdykcyjnym, w przypadku gdy takie obowiązki nie są respektowane. Podnieść przy tym też trzeba, że zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2024 r. Prawo celne (Dz. U. z 2024 r., poz. 1373) do samego postępowania w sprawach celnych stosuje się jedynie odpowiednio wskazane w powyższym artykule przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, w tym art. 141 tej ustawy dotyczący instytucji ponaglenia na niezałatwienie sprawy w terminie. W wyniku czynności weryfikacyjnych zgłoszenia celnego podjętych w ramach art. 48 UKC organ nie wydaje żadnej decyzji. Jeżeli organ dojdzie do przekonania, że wartość towarów wskazana w zgłoszeniu celnym jest zaniżona i istnieją podstawy do określenia należności celnych i podatkowych, to, jak już wyżej wskazano, zastosuje tryb wydania decyzji, o którym mowa w art. 22 ust. 6 w zw. z art. 29 UKC. Zgodnie z przywołanym przepisem art. 22 ust. 6 UKC, przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji. Natomiast gdy czynności kontrolne wykażą, że wskazana w zgłoszeniu celnym wartość towarów jest prawidłowa i należności celno-podatkowe zostały uiszczone w prawidłowej wysokości, kwota pobranego w tej sprawie zabezpieczenia zostanie zwolniona. Trafne jest zatem stwierdzenie organu, że kwestia ostatecznej oceny, czy zadeklarowana wartość zgłoszonych towarów jest zaniżona i czy istnieją podstawy do ustalenia wysokości cła i podatku będzie przedmiotem odrębnego postępowania wymiarowego, które w niniejszej sprawie nie zostało jeszcze rozpoczęte. Dlatego też, w ocenie sądu, same czynności wyjaśniające organu zmierzające dopiero do oceny czy zachodzą podstawy do wszczęcia i prowadzenia z urzędu postępowania w przedmiocie określenia należności celno-podatkowych nie stanowią postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 ani pkt 9 p.p.s.a. Zarówno bezczynność jak i przewlekłość organu może zaś ewentualnie nastąpić w przypadku istnienia postępowania w sprawie, z czym w okolicznościach rozważanego przypadku nie mamy do czynienia. Skarga na bezczynność lub na przewlekłe prowadzenie postępowania skierowana może być bowiem przeciwko stanowi postępowania, w wyniku którego konkretna sprawa indywidualna nie postępuje. Sprawa w rozumieniu administracyjnym (celnym, podatkowym) powstaje z kolei z chwilą ziszczenia się przesłanek faktycznych zawartych w hipotezie danej normy kompetencyjnej, stanowiącej o powinności zastosowania normy przedmiotowej przez rozstrzygnięcie o określonych uprawnieniach lub obowiązkach za pomocą autorytatywnego aktu, z tą chwilą zawiązuje się też między właściwym organem a przyszłym adresatem aktu stosunek administracyjnoprawny. Tryb wydawania decyzji w sprawach celnych jest uregulowany w przepisach art. 22 – art. 29 UKC. Art. 22 UKC dotyczy postępowania celnego prowadzonego na wniosek strony. W takiej sytuacji organy celne wydają decyzję i powiadamiają o niej wnioskodawcę w terminie 120 dni od daty przyjęcia wniosku (art. 22 ust. 3 UKC). Ponadto art. 22 ust. 3 przewiduje, że jeżeli organy celne nie mogą dotrzymać terminu na wydanie decyzji informują o tym wnioskodawcę przed jego upływem, podając przyczyny oraz wskazując dodatkowy okres, który uznają za niezbędny do wydania decyzji. Jeżeli nie przewidziano inaczej dodatkowy okres nie przekracza 30 dni. Jednak według art. 29 UKC, z wyjątkiem przypadków, gdy organ celny działa jako organ sądowy tylko art. 22 ust. 4, 5, 6 i 7 oraz art. 23 ust. 3 i art. 26, 27 i 28 stosuje się również do decyzji wydawanych przez organy celne bez uprzedniego wniosku zainteresowanej osoby. Z powołanego przepisu wynika zatem, że art. 22 ust. 3 UKC nie stosuje się do decyzji wydawanych bez uprzedniego wniosku strony (czyli wydawanych z urzędu). Przepisy prawa celnego nie określają też terminu prowadzenia kontroli celnej w celu weryfikacji prawidłowości zadeklarowanych należności celnych, dotyczy to zarówno terminu wszczęcia takiej kontroli, czasu jej prowadzenia jak i terminu jej zakończenia. Słusznie też zauważa organ w odpowiedzi na skargę, że brak jest jakiejkolwiek normy prawnej, która, po przyjęciu zabezpieczenia, obligowałaby organ do działania w określonym terminie. Z przepisów UKC wynika, że ramy czasowe są określone, przykładowo, jeżeli chodzi o powiadomienie dłużnika o powstaniu długu celnego lub termin zaksięgowania należności celnych. Zgodnie z art. 103 ust. 1 UKC, o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. Z art. 105 ust. 3 UKC wynika, że jeżeli dług celny powstaje w okolicznościach, których nie obejmuje ust. 1, zaksięgowanie wymaganej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych odbywa się w terminie 14 dni od dnia, w którym organy celne są w stanie określić kwotę tych należności celnych przywozowych lub wywozowych i wydać decyzję. Dodać również należy, że w powołanym wyżej art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego brak jest odesłania do odpowiedniego stosowania Działu V Ordynacji podatkowej – Czynności sprawdzające oraz Działu VI Ordynacji podatkowej – Kontrola podatkowa. Podsumowując stwierdzić należy, że przedmiotowa skarga nie stanowi skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ celny, o której mowa art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., podlegającej właściwości sądu administracyjnego, gdyż nie dotyczy żadnej z form działania organu administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 2 pkt 1-4 oraz 4a p.p.s.a. W sprawie niniejszej nie przysługuje także skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania określona w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Jeszcze raz podkreślić należy, że na podstawie tego przepisu przedmiotem skargi do sądu administracyjnego może być bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego do postępowania w sprawach celnych stosuje się, przy tym tylko odpowiednio, jedynie przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9 i 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Dział IV Ordynacji podatkowej obejmuje postępowanie podatkowe. Natomiast z przyczyn omówionych już wyżej, objęte skargą w niniejszej sprawie czynności organu celnego nie stanowią postępowania (w tym postępowania podatkowego) w rozumieniu wskazanych przepisów Ordynacji podatkowej. Ponadto art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego przewiduje odpowiednie stosowanie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej jedynie w zakresie objętym rozdziałami: 2 (Wyłączenie pracownika organu podatkowego oraz organu podatkowego), 5 (Doręczenia), 6 (Wezwania), 9 (Metryki, protokoły i adnotacje), 10 (Udostępnianie akt), 11 (Dowody) 11 - z wyłączeniem art. 200, 21 (Odpowiedzialność odszkodowawcza), 22 (Kary porządkowe), 23 (Koszty postępowania). W tym miejscu ponownie też trzeba wskazać, że w art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego brak jest odesłania do odpowiedniego stosowania Działu V Ordynacji podatkowej – Czynności sprawdzające oraz Działu VI Ordynacji podatkowej – Kontrola podatkowa, które to działy wymienione są w art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. Zatem podstawa wniesienia skargi na przewlekłość postępowania w postaci art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a. nie znajduje zastosowania do skargi wniesionej w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, sąd odrzuca skargę. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w pkt I postanowienia, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. O zwrocie wpisu od skargi orzeczono w pkt II postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, zgodnie z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. W myśl tego przepisu – sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.