III SAB/Lu 37/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Fita,, Sędzia SO del. Robert Hałabis, Protokolant Referent stażysta Paweł Soczyński, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi J. H. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w przedmiocie wniosku J. H. z dnia [...] sierpnia 2005 r. I. oddala skargę; II. przyznaje adwokatowi A. D. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy), w tym 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i dwadzieścia groszy) należnego podatku VAT. Skarżący J. H. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłość i bezczynność L. Komendanta Wojewódzkiego Policji w L.. Przewlekłość i bezczynność organu w ocenie skarżącego polega na braku należytej reakcji w sprawie: a) wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2005 r. skierowanego do Komendanta Głównego Policji w Warszawie, dotyczącego przesłania pisma z dnia [...] kwietnia 2003 r. Nr [...] oraz uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2003 r., sygn. akt I KZP 3/03, a także udzielenia wyjaśnień dotyczących procedury składania przez organy Policji wniosków o ukaranie w postępowaniu w sprawach wykroczeń oraz b) wniosku skarżącego z dnia 15 września 2010 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Powiatowego Policji w W. nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie ustalenia składu nieetatowego zespołu oskarżycieli publicznych do oskarżania przed sądem oraz upoważnienia policjantów do podpisywania dokumentacji. Zarządzeniem z dnia 23 września 2011 r. skarga w części dotyczącej wniosku zawartego w pkt a), czyli w zakresie wniosku z dnia 31 sierpnia 2005 r., dotyczącego przesłania pisma z dnia 29 kwietnia 2003 r. Nr E-VI-1001/03 i uchwały Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2003 r., sygn. akt I KZP 3/03 oraz udzielenia wyjaśnień dotyczących procedury składania przez organy Policji wniosków o ukaranie w postępowaniu w sprawach wykroczeń, została wyłączona ze sprawy III SAB/Lu 26/11 i objęta niniejszym postępowaniem toczącym się pod sygnaturą III SAB/Lu 37/11. L. Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę - w zakresie wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2005 r. - wniósł o odrzucenie skargi. Organ wyjaśnił, iż sprawa wymienionego wniosku skarżącego przekazana została przez Biuro Kontroli Komendy Głównej Policji pismem z dnia 13 września 2005 r. do załatwienia Inspektoratowi KWP w L.. Skarżący otrzymał w piśmie Inspektoratu Komendanta Wojewódzkiego Policji L. z dnia [...] września 2005 r. L.dz. [...] szczegółową odpowiedź, w której wyjaśniono mu, iż żądane pismo KGP z dnia [...] kwietnia 2003 r. nr [...] nie jest pismem wytworzonym przez KWP w L., a nadto, że Inspektorat nie dysponuje wnioskowaną uchwałą Sądu Najwyższego. Poinformowano skarżącego także o tym, iż wniosek o ukaranie podpisuje osoba sporządzająca oraz komendant, a jeżeli wniosek nie zawiera podpisu komendanta, sąd powinien zwrócić wniosek do uzupełnienia, a brak ten nie jest podstawą do umorzenia postępowania. W ocenie organu, L. Komendantowi Wojewódzkiemu Policji nie można zarzucić bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego z dnia 31 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Skarga jest nieuzasadniona. Skarżący zarzuca organowi bezczynność polegającą na niezałatwieniu jego wniosku z dnia 31 sierpnia 2005 r. Bezczynność organu administracji publicznej w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), powoływanej w dalszej części uzasadnienia w skrócie jako p.p.s.a., zachodzi wówczas, gdy organ administracji nie wydaje w terminach ustawowych decyzji, postanowień lub innych aktów albo nie podejmuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracji zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności. W aktach postępowania administracyjnego znajduje się kopia pisma skarżącego noszącego datę 31 sierpnia 2005 r., skierowanego do Komendy Głównej Policji w Warszawie, wskazanego w skardze do sądu. Pismo to zawiera prośbę skarżącego o przesłanie mu pisma Komendy Głównej z dnia [...].04.2003 r. Nr [...] oraz uchwały Sądu Najwyższego w sprawie I KZP 3/03 (OSNKW z 2003 r. z. 3-4, poz. 29). Ponadto skarżący zwraca się z prośbą o udzielnie mu informacji, czy wniosek w sprawie o wykroczenie złożony do sądu, podpisany przez "zwykłego" policjanta, bez upoważnienia komendanta jest skuteczny i sąd może go rozpoznać czy też sąd winien zwrócić całość sprawy do Policji lub umorzyć postępowanie. Skarżący zaznaczył, że jego pytanie dotyczy art. 57 § 1 k.p.w. Z treści pisma skarżącego nie wynika, by organ administracji publicznej, któremu skarżący zarzuca bezczynność – L. Wojewódzki Komendant Policji w Lublinie zobowiązany był wydać w sprawie zawartych w nim wniosków decyzję, postanowienie lub inny akt administracyjny albo podjąć określone czynności w przewidzianym prawem trybie. Pismo skarżącego z dnia 31 sierpnia 2005 r. zawiera dwa wnioski o przesłanie określonych dokumentów oraz wniosek o udzielenie wyjaśnień. Odnosząc się kolejno do poszczególnych wniosków wyjaśnić należy, co następuje. Zawarta w piśmie z dnia 31 sierpnia 2005 r. prośba o nadesłanie pisma z dnia 29 kwietnia 2003 r. nie jest wnioskiem zgłoszonym w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). Skarżący nie wskazał bowiem, że chodzi mu o dokument będący informacją publiczną. Wprawdzie w skardze do Sądu (wniesionej po upływie 6 lat od złożenia prośby) twierdzi skarżący, że jest to informacja publiczna, nie wyjaśnia jednak - mimo zakreślenia mu stosownego terminu - czego pismo z dnia 29 kwietnia 2003 r., dotyczy. Co więcej, w piśmie z dnia 20 lipca 2011 r. (k.20) skarżący wyjaśnia, że nie zna pisma z dnia 29 kwietnia 2003 r., więc nie może określić, czego to pismo dotyczy. Skoro skarżący nie wie w ogóle czego dotyczy pismo, którego nadesłania domaga się, nie można uznać, że domagając się doręczenia tego pisma skarżący wykonywał prawo do informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy ponadto zauważyć, że L. Wojewódzki Komendant Policji w L. pismem z dnia 23 września 2005 r. udzielił skarżącemu odpowiedzi, wyjaśniając, że pismo z dnia 29 kwietnia 2003 r. nie zostało wytworzone przez Komendę Wojewódzką Policji w L.. Oznacza to, że organ ten nie miałby obowiązku doręczenia tego pisma skarżącemu także wówczas, gdyby chodziło o udostępnienie informacji publicznej. L. Wojewódzki Komendant Policji w L. nie miał także prawnego obowiązku doręczania skarżącemu zapadłej w sprawie karnej uchwały Sądu Najwyższego, opublikowanej w zbiorze urzędowym. Niemniej jednak organ poinformował skarżącego, że nie dysponuje żądaną uchwałą, nie pozostawił więc jego pisma bez odpowiedzi. Natomiast co do prośby o informację w sprawie skuteczności wniosku w sprawie o wykroczenie, podpisanego przez policjanta nie posiadającego upoważnienia komendanta stwierdzić należy, że L. Wojewódzki Komendant Policji w L. wspomnianym pismem z dnia 23 września 2005 r. udzielił skarżącemu wyczerpujących wyjaśnień w tym zakresie, mimo iż w istocie pytania skarżącego dotyczyły trybu postępowania sądu powszechnego w sprawie o wykroczenie, a nie działań organu administracji publicznej. Również i w tym przypadku organ nie miał wynikającego z przepisów prawa obowiązku udzielania skarżącemu wyjaśnień co do postępowania prowadzonego przez sąd powszechny, w szczególności co rodzajów podejmowanych przez ten sąd rozstrzygnięć w przypadku skierowania do niego niewłaściwie sporządzonego wniosku o ukaranie za wykroczenie. W tym stanie rzeczy organowi nie można zarzucić bezczynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Ubocznie zauważyć należy, że pismo skarżącego z dnia 31 sierpnia 2005 r. skierowane zostało do Komendy Głównej Policji w Warszawie, która przekazała je L. Wojewódzkiemu Komendantowi Policji w L. do załatwienia w trybie skargowym, unormowanym w Dziale VIII k.p.a. Zasadność zastosowania tego trybu postępowania mogłaby być więc jedynie przedmiotem zarzutu skierowanego do adresem Komendanta Głównego Policji, nie zaś L. Wojewódzkiego Komendanta Policji w L.. W świetle powyższego brak podstaw do uwzględnienia skargi. Z tych względów i na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę. O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. oraz § 19 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" w zw. z § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz.1348 z późn. zm.).