III SAB/Lu 69/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Ibrom po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. U. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie przywrócenia przejezdności drogi gminnej postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] sierpnia 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę M. U. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie przywrócenia przejezdności drogi gminnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie przekazał skargę Wójtowi Gminy w dniu [...] sierpnia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej). O powyższym poinformowano również skarżącego. Następnie organ przesłał do Sądu skargę, wraz z odpowiedzią na skargę i aktami sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej: p.p.s.a., skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W myśl natomiast art. 52 § 2 tej ustawy, przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie przywrócenia przejezdności drogi gminnej. W przypadku skargi na bezczynność organu lub przewlekłość prowadzonego przez organ postępowania środkiem zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. jest zażalenie przewidziane w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, z późn. zm.), dalej: k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 tej ustawy, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 tej ustawy lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie lub na przewlekłość postępowania, którego skutkiem jest uruchomienie działania nadzorczego organu wyższego stopnia, wnosi się bezpośrednio do tego organu. W rozpoznawanej prawie skarżący złożył zażalenie do organu wyższego stopnia, który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], ustosunkował się do złożonego przez stronę zażalenia uznając je za nieuzasadnione. Postanowienie zostało doręczono skarżącemu w dniu 1 lipca 2014 r. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z przepisu tego wynika, że warunkiem prawidłowego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest dochowanie trzydziestodniowego terminu liczonego od dnia odbioru przez skarżącego rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto, w myśl art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W niniejszej sprawie, skarga na bezczynność Wójta Gminy została wniesiona za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w jednym piśmie wraz ze skargą na postanowienie SKO z dnia [...] czerwca 2014 r. i przesłana przez Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W związku z powyższym Sąd wyłączył skargę na bezczynność z akt postępowania dotyczącego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] czerwca 2014 r. i w dniu [...] sierpnia 2014 r. przekazał ją Wójtowi Gminy . Jak wynika ze znajdującego się w aktach administracyjnych zwrotnego potwierdzenia odbioru, postanowienie, w którym Kolegium ustosunkowało się do złożonego przez stronę zażalenia zostało doręczone skarżącemu w dniu 1 lipca 2014 r., więc termin trzydziestodniowy na wniesienie skargi upływał z dniem 31 lipca 2014 r. Skarga została złożona przez skarżącego w dniu 3 lipca 2014 r. i przekazana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze do WSA w Lublinie 1 sierpnia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej), a następnie w dniu 7 sierpnia 2014 r. została przekazana przez Sąd do Wójta Gminy . Jak wskazuje orzecznictwo, w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego lub też za pośrednictwem organu administracji publicznej innego niż ten, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi, sąd ten lub organ powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (tak postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2008 r., sygn. akt II GSK 24/13). Za datę wniesienia skargi należy zatem uznać dzień 7 sierpnia 2014 r. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż w przedmiotowej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu do jej wniesienia, ponieważ w dniu przekazania skargi organowi właściwemu, termin do jej wniesienia upłynął. Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. wniesienie skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji publicznej jest możliwe w przypadkach wskazanych w pkt 1-4a, a zatem w sprawach załatwianych w drodze decyzji i postanowień (pkt 1-3), przez wydanie lub podjęcie innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (pkt 4) oraz w sprawach pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego (pkt 4a). O innych niż decyzje administracyjne lub postanowienia, wskazane w art. 3 § 2 pkt 1 – 3 p.p.s.a., aktach lub czynnościach z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa można mówić, jeżeli akt posiada następujące cechy: ma charakter władczy, jest podjęty w sprawie indywidualnej, ma charakter publicznoprawny, dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2012, s. 32). Zakres przedmiotowy aktów dotyczących uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa należy ograniczyć do przepisów materialnego prawa administracyjnego (B. Adamiak, Z problematyki właściwości sądów administracyjnych (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.), ZNSA 2006 nr 2 s. 12). O tym, czy w określonej sytuacji organ administracji publicznej będzie wypowiadał się w formie orzeczenia administracyjnego decyduje przepis prawa materialnego, który przesądza, czy określona sprawa może być załatwiona w formie decyzji administracyjnej, czy też w postaci innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Dlatego też o bezczynności organu można mówić w sytuacji, gdy istnieje przepis prawa materialnego obligujący organ do załatwienia sprawy w określonej formie, a czego jednak organ nie czyni w trybie i terminie przewidzianym w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że gmina będąca właścicielem drogi gminnej, posiada uprawnienie do jej zarządzania - Wójt Gminy (art. 19 ust. 2 pkt 4), co wiąże się m.in. z potrzebą utrzymywania jej w należytym stanie, co wynika z zapisów ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 260 z późn. zm.). Jednakże żaden ze wskazanych w tym akcie prawnym przepisów nie nakłada na zarządcę drogi obowiązku przywrócenia przejezdności drogi w formie decyzji administracyjnej. Wójt Gminy nie prowadził również w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego w trybie k.p.a. Skarga na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie przywrócenia przejezdności drogi gminnej nie stanowi zatem indywidualnej sprawy administracyjnej, której rozstrzygnięcie wymaga wydania aktu władczego ze strony organu administracji publicznej - Wójta Gminy . W związku z powyższym, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 oraz § 1 p.p.s.a, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie orzekł jak w postanowieniu.