I SA 1546/03

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Rausz Zbigniew Ślusarczyk Beata Jezielska (sprawozdawca) Urszula Wojciechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego: - oddala skargę. 2 I SA 1546/03 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją nr "[...]" z dnia 28 maja 2003r. Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji w O. nr "[...]" z dnia 30 kwietnia 2003r. w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu podano, iż J. Z. został dyscyplinarnie zwolniony ze służby w dniu 30 września 2002r. W związku z tym decyzją z dnia 28 października 2002r. Komendant Miejski Policji w O. wygasił z dniem 30 września 2002r. własną decyzję z 2 kwietnia 1998r. w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia 14 kwietnia 2003r. J. Z. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w O. o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za 2003r. Organ pierwszej instancji odmówił uwzględnienia wniosku strony powołując się na art. 88 ust. 3 ustawy o Policji, stanowiący iż policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze służby. Tym samym traci uprawnienia z prawem tym związane, w tym prawo do równoważnika za remont lokalu. Od decyzji tej odwołał się J. Z., zarzucając rażące naruszenie prawa materialnego. Podał, iż od dnia 14 października 2002r. jest emerytem policyjnym na mocy decyzji przyznającej mu to świadczenie od dnia l października 2002r. Zgodnie zaś z § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego i innych osób w nim wymienionych. W ocenie skarżącego spełnia on zatem przesłanki do przyznania mu równoważnika pieniężnego za remont lokalu. Komendant Wojewódzki Policji w O. nie uwzględnił odwołania. Podano, iż wprawdzie J. Z. jest emerytem policyjnym, jednakże art. 88 ust. 3 ustawy o Policji wyłącza możliwość zastosowania wobec niego innych przepisów, w tym art. 91 ust. l powołanej ustawy i rozporządzenia wykonawczego do tego przepisu. Powołany art. 88 ust. 3 jest bowiem przepisem szczególnym, regulującym kwestię związaną z prawem do lokalu mieszkalnego. Na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. skargę wniósł J. Z. Podniósł, iż art. 88 ust. 3 ustawy o Policji reguluje jedynie kwestie związane z utratą prawa do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze służby. Natomiast regulacja dotycząca prawa do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zawarta jest w art. 91 ustawy o Policji oraz przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. Na podstawie § 8 tego rozporządzenia uprawnienie do otrzymania przedmiotowego równoważnika przysługuje również emerytom, a taki status posiada skarżący. Ponadto podał, iż art. 88 dotyczy wyłącznie zagadnień regulowanych w rozdziale 8 ustawy o Policji, tj. zasad przyznawania mieszkań funkcjonariuszy policji, zaś żądanie skarżącego oparte jest o regulacje zawarte w rozdziale 9 oraz przepisach wykonawczych wydanych na ich podstawie. Zatem w jego ocenie wniosek winien być rozpatrzony na podstawie art. 91 ustawy o Policji oraz § 8 powołanego rozporządzenia. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w O. wniósł o jej oddalenie. Wskazano, iż konsekwencją utraty prawa do lokalu w myśl art. 88 ust. 3 ustawy o Policji jest utrata świadczeń z nim związanych, gdyż równoważnik pieniężny za remont przysługuje zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2003r. w przypadku zajmowania lokalu. Podniesiono, iż wprawdzie kwestie związane z równoważnikiem regulują przepisy wykonawcze wydane w oparciu o art. 91 ust. 2 ustawy o Policji, jednakże nie można pominąć konsekwencji wynikających z art. 88 ust. 3 tej ustawy. Ponadto podano, iż w świetle najnowszego orzecznictwa tzw. emerytom "mundurowym" w ogóle nie przysługuje tego rodzaju świadczenie, gdyż zgodnie z art. 91 ust. l ustawy o Policji uprawnienie do równoważnika za remont zajmowanego lokalu posiada tylko policjant. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem l stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi. Stąd też pomimo wniesienia skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie orzeczenie w niniejszej sprawie zapadło w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie. Podnieść należy, iż w myśl art. l § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 póz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zatem rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jej wydaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego. Odnosząc się do oceny zaskarżonych decyzji uznać należy, iż są one zgodne z prawem. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, iż na skutek orzeczenia Komendanta Miejskiego Policji w O. z dnia 11 września 2002r. o ukaraniu karą wydalenia ze służby, rozkazem personalnym z dnia 27 września 2002r. J. Z. został zwolniony ze służby z dniem 30 września 2002r. Natomiast decyzją z dnia 14 października 2002r. zostało ustalone jego prawo do emerytury od dnia l października 2002r. Art. 88 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz.U. z 2002r. Nr 7 póz. 58 ze zm.) stanowi, iż policjant traci prawo do lokalu mieszkalnego w razie dyscyplinarnego wydalenia ze służby. Nie ulega zatem wątpliwości fakt, iż z chwilą wydalenia z policji skarżący utracił prawo do lokalu mieszkalnego. Z momentem tym został także pozbawiony statusu policjanta. W związku z tym brak jest podstaw do stosowania wobec niego przepisów ustawy o Policji, w tym art. 91 ust. l zgodnie z którym policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu. Skarżący wywodzi swoje uprawnienie do przedmiotowego równoważnika z treści § 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz.U. Nr 100 póz. 919). Z takim poglądem nie można się jednak zgodzić. Uprawnienie do równoważnika za remont zajmowanego lokalu z mocy powołanego art. 91 ust. l ustawy o Policji przysługuje policjantowi. Z przytoczonych powyżej względów przepis ten nie może mieć zastosowania w odniesieniu do skarżącego. Skoro zaś ustawa o Policji przyznaje prawo do równoważnika jedynie policjantowi, to rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 91 ust. 2 powołanej ustawy nie może rozszerzać kręgu osób uprawnionych do przedmiotowego świadczenia. Wprawdzie § 8 wskazanego rozporządzenia stanowi, iż przepisy ustawy stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53 póz. 214 ze zm.), lecz jako przepis aktu niższego rzędu musi mieć podstawę w akcie rangi ustawowej. Skoro takiej delegacji brak jest w ustawie o Policji, należałoby jej poszukiwać w powołanej "policyjnej" ustawie emerytalnej. W myśl art. 29 ust. l tejże ustawy funkcjonariusze zwolnieni ze służby, uprawnieni do policyjnej emerytury lub renty mają prawo do lokalu mieszkalnego w rozmiarze przysługującym im w dniu zwolnienia ze służby. Do mieszkań tych stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy. Należy jednak zauważyć, iż w przepisie tym mowa jest jedynie o prawie do lokalu w rozmiarze przysługującym w dniu zwolnienia. Skarżącemu zaś z mocy art. 88 ust. 3 ustawy o Policji taki lokal w chwili zwolnienia ze służby nie przysługiwał. Ponadto z przepisu tego nie można wyprowadzać - w stosunku do osób otrzymujących emeryturę na podstawie "policyjnej" ustawy emerytalnej -innych (poza prawem do lokalu mieszkalnego) uprawnień związanych z lokalem mieszkalnym, w tym uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Taki pogląd jest prezentowany zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2000r. sygn. akt I SA 644/99, niepublik.), jak i Sądu Najwyższego (wyrok SN z dnia 26 maja 2000r. Sygn. akt III RN 168/99, OSNP z 2000r. Nr 7 póz. 213). Przy czym z uzasadnienia powołanego orzeczenia Sądu Najwyższy płynie wniosek, iż zawarte w zdaniu drugim art. 29 ust. l powołanej ustawy emerytalnej odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących lokali mieszkalnych dla funkcjonariuszy jest ograniczone jedynie do przepisów odnoszących się do prawa funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego, a nie innych uprawnień z tym związanych. Zatem powoływany przez skarżącego § 8 rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r. jako sprzeczny zarówno z art. 91 ust. 2 o Policji, jak i art. 29 ust. l "policyjnej" ustawy emerytalnej nie może stanowić podstawy prawnej do przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu. Wobec powyższego zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. W związku z tym skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 póz. 1270).