I SA/Ol 101/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego T. L. o sprostowanie postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 czerwca 2010r. w sprawie ze skargi J. P. na pisemną indywidualną interpretację prawa podatkowego Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" postanawia odmówić sprostowania postanowienia. Postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyznał od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie) radcy prawnemu T. L. kwotę 219,60 (dwieście dziewiętnaście złotych sześćdziesiąt groszy) tytułem wynagrodzenia za sporządzenie w ramach prawa pomocy opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Po uprawomocnieniu się ww. orzeczenia wypłacono pełnomocnikowi skarżącego kwotę 219,60 zł brutto tytułem wynagrodzenia za sporządzenie w ramach prawa pomocy opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. W dniu 21 lutego 2012r. wpłynął do sądu wniosek radcy prawnego T. L. o sprostowanie w postanowieniu WSA z dnia 22 czerwca 2010r. oczywistej omyłki pisarskiej, zawartej w określeniu wysokości kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu, przez zastąpienie kwoty 219,60 zł kwotą 180 bez podatku VAT w wysokości 39,60 zł. W uzasadnieniu podniesiono, że sąd zasądzając na rzecz pełnomocnika wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ustanowionej z urzędu powiększył wynagrodzenie pełnomocnika o stawkę podatku VAT. Tymczasem pełnomocnik z dniem 10 grudnia 2009r. zawiesił działalność gospodarczą. Nie był płatnikiem VAT, jak również nie wystawiał faktur VAT tylko rachunki, na podstawie których sąd wypłacał przyznane wynagrodzenie. Tym samym zasądzone powyższym postanowieniem koszty winny wynosić 180 z zamiast 219,60 zł – bez podatku VAT. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył , co następuje : Zgodnie z art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.), Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Na podstawie art. 166 p.p.s.a. do postanowień stosuje się odpowiednio przepisy o wyrokach, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Sprostowanie wyroku może nastąpić zarówno z urzędu (o czym wprost stanowi art. 156 § 1 p.p.s.a.), jak i na żądanie strony, co wynika z treści art. 159 p.p.s.a. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 156 § 1 p.p.s.a. wskazuje, że wszystkie opisane w nim nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty, tzn. niebudzący wątpliwości, bezsporny, pewny. Oczywistość wadliwości może wynikać z samej natury niedokładności, błędu lub omyłki, jak też z porównania ich z innymi niebudzącymi wątpliwości okolicznościami. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX 2009, wyd. III, s. 416-417). Wynikająca z art. 156 § 1 p.p.s.a możliwość prostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w wyroku jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał, a która jednocześnie nie może prowadzić do zmiany lub uchylenia tego orzeczenia, co jest dopuszczalne tylko w drodze jego zaskarżenia środkiem odwoławczym (zob. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005 r., str. 486). Tym samym wskazać należy, że przedmiotem sprostowania nie mogą być te elementy wyroku, które wynikają np. z błędnej interpretacji przepisów prawa (vide: postanowienie NSA z dnia 16 listopada 2007r., sygn. akt II OZ 1165/07, publ. w internetowej bazie orzecznictwa NSA). Z uzasadnienia postanowienia wynika, że zasądzona kwota 219,60 zł, za wynagrodzenie za sporządzenie w ramach prawa pomocy opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, nie była wynikiem ani błędu rachunkowego ani omyłki pisarskiej, lecz wynikała z przepisów prawa. Kwotę tę sąd oparł m.in. o treść § 2 ust 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zatem jeżeli pełnomocnik nie zgadzał się z wysokością i zasadą zasądzonych kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu winien był złożyć w ustawowym terminie zażalenie. Dodatkowo wskazać należy, że profesjonalnemu pełnomocnikowi winna być znana utrwalona linia orzecznicza Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie opodatkowania podatkiem od towarów i usług czynności profesjonalnych pełnomocników, wykonywanych przez nich w ramach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Sąd ten konsekwentnie prezentuje pogląd, iż adwokat świadczący z urzędu usługi w postępowaniu sądowym nie korzysta z wyłączenia określonego w art. 15 ust. 3 pkt 3 ustawy o VAT z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) i w konsekwencji posiada w tym zakresie status podatnika podatku od towarów i usług, ponieważ powołane czynności stanowią działalność gospodarczą w ujęciu art. 15 ust. 2 ustawy VAT (por. np. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2007 r., sygn. akt I FSK 1220/05, wyrok NSA z dnia 2 października 2007 r., sygn. akt I FSK 1265/07; wyrok NSA z dnia 22 października 2008 r., sygn. akt I FSK 1475/08). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 166 w zw. z art. 156 § 1 i 2 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.