I SA/Ol 11/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu dniu 3 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.W. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia J.W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W piśmie z dnia 1 lipca 2015 r. skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że zachodzi przesłanka z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wymieniony w powyższym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest co do zasady stanem niepożądanym, zaś przysługujące adresatowi takiego aktu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych, podnieść należy, że "szkoda", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Ponadto rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania ma charakter tymczasowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania wyroku (art. 61 § 6 p.p.s.a.). W postanowieniu z dnia 15 stycznia 2015 r., o sygn. akt I OZ 1236/14 (opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, spoczywa wyłącznie na wnioskodawcy. NSA zwrócił również uwagę, że wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nie ma przy tym podstaw, aby żądać od Sądu poszukiwania argumentów przemawiających za wstrzymaniem wykonania aktu za samą stronę. Podzielając to stanowisko zauważenia wymaga, że w świetle treści złożonego przez skarżącego wniosku, zaistnienie opisanych wyżej przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia, nie zostało wykazane. Wprawdzie skarżący podniósł, że w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, jednak nie przedstawił argumentacji pozwalającej zbadać, w czym w istocie upatruje on podstaw tego wniosku. Brak należytego uzasadnienia i udokumentowania rozpoznawanego wniosku, w sytuacji, gdy jak już wskazano, to wnioskodawca powinien wykazać zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., uniemożliwił Sądowi dokonanie oceny, czy sytuacja skarżącego rzeczywiście uzasadnia udzielenie mu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.