I SA/Ol 111/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2011r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca 2008r. do grudnia 2008r.. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu 13 stycznia 2011r. Spółka A. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w sprawie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2008r. Pismem z dnia 26.01.2011r. wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Po przekazaniu przez organ podatkowy akt Sądowi (co nastąpiło w dniu 15.02.2011r.) wraz z postanowieniem o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, Spółka uzupełniła wcześniejszy wniosek pismem z dnia 1.03.2011r. Jako pierwotne uzasadnienie żądania wskazała, że wykonanie decyzji, w której zobowiązano ją do zapłaty kwot odpowiednio 165.000 zł oraz 72.131zł. z tytułu wystawienia faktur, o których mowa w art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług rodziłoby niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącej znacznej szkody. Organ przyjmuje bowiem że Spółka powinna zapłacić wymienione kwoty mimo, że podatek ten, jako należny, został rozliczony w deklaracjach VAT- 7 i odprowadzony na konto Urzędu Skarbowego. Ze względu na wysokość zobowiązania, jego egzekucja godzić będzie w płynność finansową i zagrażać bieżącej oraz dalszej działalności. W piśmie uzupełniającym skarżąca odniosła się do treści postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2.02.2011 o odmowie wstrzymania decyzji. Podała, że aktualnie Naczelnik Urzędu Skarbowego prowadzi egzekucję administracyjną. W jej ramach zajęte zostały już wierzytelności z rachunków bankowych oraz ruchomość w postaci pojazdu ciężarowego – wywrotki marki "[...]". Jednocześnie na należącej do Spółki nieruchomości ustanowiona została hipoteka przymusowa. Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpoznając wniosek zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki.. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 par. 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z określonych powyżej przesłanek. Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody strona skarżąca powinna przedstawić w sposób rzeczowy, poparty stosownymi dokumentami, wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca ogólnie tylko wskazała na możliwość utraty płynności finansowej i potencjalnie na zagrożenie dalszego istnienia, akcentując inne okoliczności sprawy, nie mające wpływu na ocenę ustawowych przesłanek rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zważywszy na informację podaną w piśmie z dnia 1.03.2011r. o ustanowieniu hipoteki przymusowej na nieruchomości Spółki należy domniemywać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego postąpił zgodnie z dyspozycją art. 239 f par. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Nie istnieje zatem potrzeba udzielenia tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowym. . Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.