I SA/Ol 111/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński Sędziowie Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski Sędzia WSA Wiesława Pierechod (spr.) Protokolant Referent stażysta Ryszarda Judziak-Brzozowa po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2008 r. oddala skargę. Decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" Spółce A. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za miesiące od czerwca do grudnia 2008r. w innych kwotach niż wynikały ze składanych deklaracji VAT-7 oraz podatek od towarów i usług do zapłaty za czerwiec i lipiec 2008r, odpowiednio w kwotach: 165.000 zł i 72.131 zł. Z akt sprawy i motywów decyzji wynika, że: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził kontrolę w Spółce A. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług w 2008r. W wyniku tej kontroli organ zakwestionował faktury VAT nr "[...]" z dnia 09.06.2008r. o wartości netto 750.000 zł, podatek VAT 165.000 zł za usługę sprzętową kruszarką z załadunkiem i odwozem gruzu na terenie Spółki L. w miejscowości O. k/G., oraz nr "[...]" z dnia 02.07.2008r. o wartości netto 327.868,85 zł, podatek VAT 72.131,15 zł za usługę kruszarką, koparką i koparko-ładowarką na w/w terenie - jako stwierdzające czynności, które nie zostały wykonane. Faktury te Spółka A. przyjęła do rozliczenia odpowiednio w czerwcu i lipcu 2008r. W związku z powyższym decyzją z "[...]" Dyrektor UKS rozliczył podatek od towarów i usług za miesiące od czerwca 2008r. do grudnia 2008r. w kwotach odmiennych niż wynikające z deklaracji podatkowych oraz określił za czerwiec i lipiec 2008r. podatek podlegający wpłacie na rachunek urzędu skarbowego z tytułu wystawienia faktury, o której mowa w art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Organ przedstawił w uzasadnieniu decyzji dowody w postaci zeznań świadków będących pracownikami Spółki - str. 10-14 decyzji (karta nr 1364-1362, tom VII akt admin.), jak też innych świadków - str. 15-20 decyzji (k. 1361-1359, t. VII), w tym osób wykonujących prace ale będących pracownikami innego podmiotu. Dokonał ich oceny, wnioski zawarł na str. 28-32 decyzji (k. 1355-1353, t. VII). Dokonał także wglądu w materiał dowodowy zgromadzony i zabezpieczony w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową (opisany na str. 21-25 decyzji (k. 1358-1356, t. VII). Podał sprzęt, jaki posiadała Spółka (w tym kruszarkę, koparki, ładowarkę) ze wskazaniem dat jego wprowadzenia jako środków trwałych str. 20 decyzji (k. 1359, t. VII). Wskazał ponadto na istnienie umowy z dnia 11.04.2007r. spółki E. w S. ze spółką I. w D. na wykonanie od dnia podpisania umowy do 31.08.2008r. prac rozbiórkowych na terenie hali magazynowej "[...]" w miejscowości O. Organ, na podstawie całego materiału dowodowego wywiódł, że wyszczególnione osoby wykonywały co prawda prace na budowie w O., ale nie jako pracownicy Spółki A., ale firm E. i I. Ponadto sprzęt służący do rozbiórki został przekazany do użytku i wprowadzony do ewidencji środków trwałych Spółki A. dopiero w dniu 05.11.2007r. Stąd organ wyprowadził wniosek, że Spółka ta nie mogła kruszyć na budowie w O. żadnego materiału, czyli wykonywać roboty, na które zostały wystawione sporne faktury. Z kolei, co do podnoszonego w zastrzeżeniach do protokołu, kontynuowania przez Spółkę A. fakturowania dalszych robót rozpoczętych przez Spółkę I. organ uznał, że niewyfakturowanie przez I. wszystkich wykonanych przez nią prac nie daje prawa do wyfakturowania tej części robót przez Spółkę A., która ich w rzeczywistości nie wykonała. Poza tym nie weryfikowano czy, i ewentualnie. w jakim zakresie Spółka I. wykonała prace na budowie w O. oraz czy wszystkie te prace udokumentowała fakturami VAT. Organ nie uwzględnił zgłoszonych wniosków dowodowych odnośnie potrzeby ustaleń końcowych w sprawie ilości pokruszonego materiału uznając, że jest to bez znaczenia dla sprawy, skoro ze zgromadzonego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że Spółka A. nie kruszyła żadnego materiału na w/w budowie. Spółka wniosła odwołanie od decyzji. Żądając jej uchylania i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego: – art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacji podatkowej poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy prawa, – art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez niezebranie całego materiału dowodowego, – art. 180 i art. 188 Ordynacji podatkowej, poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności zaś nie uwzględnienie wniosku dowodowego strony. Spółka podniosła, że organ I instancji bezzasadnie odmówił przeprowadzenia dowodów w postaci kontroli krzyżowej w Spółce E. oraz powołania biegłego rzeczoznawcy na okoliczność dokonania obmiaru materiału wyburzeniowego do skruszenia poprzez geodezyjny pomiar istniejącej hałdy kruszywa, wyliczenia na podstawie dokumentacji technicznej realizowanej inwestycji i obmiar kubatury wyburzonych budynków i budowli. Bezzasadnie nie uwzględnił też ustaleń końcowych w sprawie ilości pokruszonego materiału, przyjętych na podstawie obmiaru pomiędzy wykonawcą usług Spółki A., a realizatorem inwestycji oraz inwestorem. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika natomiast bezspornie, iż kwestionowana przez organ podatkowy część prac nie została wykonana, gdyż materiał ten jest pełen sprzeczności i niejasności - uzasadniając ten zarzut przytoczyła zeznania świadków: B.D., R.W., Z.B. oraz T.G. Wskazała, że organ I instancji błędnie założył, że zakończenie prac wyburzeniowych było równoznaczne z zakończeniem prac kruszenia materiału wyburzeniowego. Podniosła, że zakończenie tych prac nastąpiło w dniu 10.12.2007r., co wynika z dziennika budowy, zaś po tej dacie musiały być prowadzone prace kruszenia materiału wyburzeniowego. Spółka zakupiła kruszarkę w dniu 05.11.2007r., tak więc nie można wykluczyć, że przynajmniej teoretycznie część prac mogła wykonać samodzielnie. Z kolei z przesłuchania świadka I.S., Prezesa Spółki A. do 11.05.2009r., wynika, że część spornych prac (jaka, tego nie jest on w stanie określić) mogła być w rzeczywistości wykonana przez Spółkę I. Prezes Spółki w swoim przekonaniu działał jednak w dobrej wierze, gdyż nie znając polskiego prawa uznał, że skoro prace wyburzeniowe zostały rzeczywiście wykonane przez zarządzane przez niego Spółki, to ma prawo wystawić fakturę w imieniu Spółki A., i nie jest istotne, która ze Spółek faktycznie te prace wykonała. Ważnym jest jedynie, że należne podatki zostały zapłacone i Spółka swoim działaniem nie wyrządziła nikomu szkody. Ponadto dla budżetu państwa obojętnym jest, która ze Spółek to zobowiązanie rozlicza. W piśmie z dnia 25.11.2010r. pełnomocnik Spółki podtrzymał wnioski zawarte w odwołaniu od decyzji. Wskazał dodatkowo, że zaniechanie kontroli krzyżowej w Spółce E. oraz niepowołanie rzeczoznawcy, uniemożliwiło organowi I instancji dokonanie pełnej oceny okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. Dyrektor Izby Skarbowej nie uwzględnił odwołania. Uznał za prawidłową ocenę stanu faktycznego sprawy, dokonaną przez organ I instancji i stwierdził, że Spółka A. nie wykonała faktycznie usług wymienionych w spornych fakturach. Podał, że faktury te są więc fakturami "pustymi", do których ma zastosowanie art. 108 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym w przypadku gdy osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Według organu odwoławczego ustalenia faktyczne zostały poczynione przez organ I instancji prawidłowo i w oparciu o obszernie zebrany oraz w wyczerpujący sposób oceniony i rozważony materiał dowodowy. Szczegółowo wskazano jakie dowody przemawiają za przyjętymi ustaleniami faktycznymi, w oparciu o które zasadnie stwierdzono, że sporne faktury nie obrazowały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Z kolei Spółka kwestionując te ustalenia powinna przedstawić dowody, które w sposób jednoznaczny stwierdzałyby, że czynności udokumentowane spornymi fakturami zostały wykonane. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że umowa dotycząca m.in. kruszenia i wywozu gruzu została zawarta w dniu 30.10.2007r., a termin rozpoczęcia robót określono na dzień 30.10.2007r., termin ich zakończenia na 30.12.2007r. Organ powołał się na zapisy dziennika budowy, z których ma wynikać, że zakończenie prac wyburzeniowych nastąpiło 10.12.2007r. Kierownik budowy B. D. oświadczył natomiast, że ostatnie fakturowanie kruszenia robót winno było nastąpić w sierpniu 2007r., nie pamięta jednak kiedy dokładnie zakończyły się prace, lecz jego zdaniem zapisy w dzienniku budowy odzwierciedlają stan faktyczny. Prezes Spółki – A. S. zeznał z kolei, że roboty związane z kruszeniem materiału wyburzeniowego zostały wykonane w 2007r. i nie wie dlaczego faktury dokumentujące ich realizację zostały wystawione dopiero w czerwcu i lipcu 2008r. Organ odwoławczy podał, że do wykonania spornych usług strona, która nie zatrudniała w tym zakresie podwykonawcy, winna była posiadać w okresie wykonania umowy co najmniej dwa niezbędne elementy: sprzęt i wykwalifikowanych pracowników do jego obsługi. Następnie porównał posiadany przez odwołującą się sprzęt do tego typu robót z zestawieniem zatrudnionych pracowników, mogących wykonywać roboty związane z kruszeniem i wywozem gruzu (str. 3 i 4 decyzji – karta nr 1420 tom VII akt administracyjnych). Po przybliżeniu zeznań tych pracowników Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że nie ma wiarygodnego dowodu, iż prace polegające na kruszeniu i wywozie gruzu mogły być wykonane przez Spółkę A. po 31.12.2007r. Prace te były natomiast wykonane w 2007r. przez inne podmioty, m.in. przez Spółkę I. za czym przemawiają takie dowody, jak treść umów dotyczących przedmiotowych usług, zapisy w dzienniku budowy, wyjaśnienia strony (Prezesa Spółki od 11.05.2009r. – A. S.), zestawienie pracowników strony i ich okresów zatrudnienia, zeznania świadków: kierownika budowy (B. D.), wszystkich mogących pracować na budowie pracowników strony (M. L., M. B., M. P., P. U., M. S., P. W., Z. B., A. B., T. G., R. W.). Dyrektor Izby Skarbowej wywiódł, że z zestawienia treści tych dowodów w sposób jednoznaczny wynika, że choć strona od dnia 05.11.2007r. posiadała sprzęt mogący służyć do wykonywania kruszenia, zaś od dnia 26.11.2007r. także do wywozu gruzu, to jednak nie mogła wykonać spornych robót w 2007r., gdyż nie zatrudniała w tym czasie osób niezbędnych do obsługi sprzętu. Pierwsze osoby mogące obsługiwać kruszarkę Spółka zatrudniła dopiero w dniu 01.01.2008r. W 2008r. żaden z jej pracowników w trakcie zatrudnienia u niej nie wykonywał robót kruszenia ani wywozu gruzu, ani też żadnych innych prac na budowie w miejscowości O. Niektóre z tych osób wykonywały takie prace w 2007r., lecz robiły to jeszcze w trakcie zatrudnienia w firmie I. Organ podkreślił, że w toku postępowań obu instancji strona nie przedstawiła żadnych wiarygodnych dowodów mogących obalić wyżej dokonanie ustalenia. Częściowo przytoczone w odwołaniu, złożone w toku postępowania przed organem I instancji zeznania świadka - wówczas prokurenta Spółki A. – I.S., jako sprzeczne z zeznaniami pozostałych świadków należy uznać za niewiarygodnie. Odnosząc się do zarzutu, iż organ I instancji wyciągnął błędne wnioski, że zakończenie prac wyburzeniowych było równoznaczne z zakończeniem prac kruszenia materiału, organ odwoławczy stwierdził, że w decyzji, jak również w żadnym innym dokumencie, organ I instancji takiej tezy nie postawił. Dowodził jedynie, że sporne prace nie mogły być wykonane przez Spółkę A. co wcale nie oznacza, iż uznał, że prace wyburzeniowe i prace kruszenia materiału są tożsame, czy też, że odbywały się równocześnie, bądź zakończyły w tym samym momencie. Odnośnie zaniechania przeprowadzenia kontroli krzyżowej w Spółce E. oraz powołania biegłego rzeczoznawcy na okoliczność dokonania obmiaru materiału wyburzeniowego do skruszenia poprzez geodezyjny pomiar istniejącej hałdy kruszywa, wyliczenia na podstawie dokumentacji technicznej realizowanej inwestycji i obmiar kubatury wyburzonych budynków i budowli Organ Odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji. Nie uznał też zasadności żądania uwzględnienia ustaleń końcowych w sprawie ilości pokruszonego materiału, przyjętych na podstawie obmiaru pomiędzy wykonawcą usług - Spółką A., a realizatorem inwestycji oraz inwestorem. Skoro jak wcześniej wskazano, Spółka A. w ogóle nie wykonywała w miejscowości O. na rzecz Spółki E. usługi kruszenia i wywozu materiału wyburzeniowego, to dla rozstrzygnięcia sprawy nie ma znaczenia jaka ilość pokruszonego materiału znajduje bądź znajdowała się na placu budowy. Jeżeli usługę tę wykonał inny podmiot, to ustalenia te wykraczają poza ramy postępowania. Organ wywiódł, że na podstawie art. 5 Ordynacji podatkowej. zobowiązanym do zapłaty podatku jest wyłącznie podatnik, na którym ciąży obowiązek podatkowy. Ponadto z zestawienia treści przepisów art. 5 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 19 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. wynika, że podatnikiem zobowiązanym do rozliczenia (zadeklarowania i zapłaty) podatku od wykonanej usługi, jest tylko i wyłącznie ten podmiot gospodarczy, który faktycznie daną usługę świadczył. Odwołujący się myli zatem sądząc, że dla budżetu państwa obojętnym jest, która ze Spółek: A. czy też I. - rozliczyła zobowiązanie z tytułu wykonania spornych usług. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka A., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, jak też utrzymanej nią w mocy decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego: – art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 28.09.1991r. o kontroli skarbowej (j.t. Dz.U. z 2004 r. Nr 8, poz. 65 ze zm.), poprzez niedopełnienie przez organy obowiązku podejmowania w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz jej załatwienia oraz obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, – art. 191 Ordynacji podatkowej w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez naruszenie obowiązku dokonywania oceny czy dana okoliczność została udowodniona na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, – art. 180 i art. 188 Ordynacji podatkowej. w związku z art. 31 ust. 1 i 2 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych zgłoszonych w piśmie z dnia 16.03.2010r., a tym samym niedopuszczenie środków dowodowych mogących przyczynić się do wyjaśnienia okoliczności mających istotne znaczenie dla sprawy, co skutkowało niewyjaśnieniem wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Uzasadniając skargę Spółka wskazała, iż w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, jako organu I instancji, doszło do naruszenia szeregu reguł proceduralnych, które doprowadziły do nieuprawnionego przyjęcia, że wskazane wyżej faktury wystawione zostały za czynności, które nie zostały dokonane, stanowiąc tzw. "faktury puste". Jednocześnie naruszenia te nie zostały wyeliminowane w postępowaniu prowadzonym przez Dyrektora Izby Skarbowej w wyniku wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. W ocenie skarżącej w toku postępowania kontrolnego organy podatkowe nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, pomimo wniosków strony, zawartych w zastrzeżeniach do protokołu z dnia 16.03.2010r. o przeprowadzenie dowodów mających na celu całościowe i kompleksowe wyjaśnienie sprawy. Postanowieniem z dnia 29.03.2010r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej odmówił przeprowadzenia dowodów w postaci tzw. kontroli krzyżowej przeprowadzonej w Spółce E., celem ustalenia jakie ilości kruszenia materiału zostały ostatecznie zafakturowane przez wskazaną spółkę na inwestorów. Podobnie organ odmówił dopuszczenia dowodu z opinii rzeczoznawcy, celem dokonania obmiaru materiału wyburzeniowego do skruszenia. Wyliczenie powyższego miałoby nastąpić poprzez geodezyjny pomiar istniejącej hałdy kruszywa, jak również na podstawie dokumentacji technicznej realizowanej inwestycji, poprzez ustalenie jaka ilość skruszonego materiału została wykorzystana do utwardzenia podłoża przy budowie dróg dojazdowych i placów manewrowych na budowie inwestycji w miejscowości O. W ocenie pełnomocnika skarżącej pomocnym w dokonaniu powyższych ustaleń mogło być również dokonanie, na podstawie zachowanej dokumentacji technicznej, obmiaru kubatury wyburzonych budynków i budowli. Organ niezasadnie stwierdził bowiem, że ilość skruszonego na budowie w O. materiału wynika z protokołów stanu zaawansowania robót, zaś dla końcowego rozstrzygnięcia w sprawie nie ma znaczenia jaka ilość materiału była do skruszenia oraz jaka ilość materiału została skruszona, przyjmując, że Skarżący nie wykonywał wcale usługi kruszenia. Organy nie uwzględniły jednocześnie ustaleń końcowych, przyjętych na podstawie obmiaru pomiędzy wykonawcą usług Prezesem Spółki A. l.S. - realizatorem inwestycji reprezentowanym przez A.S. - członka zarządu Spółki E. oraz Prezesem zarządu Spółki L. - A.B., reprezentującym inwestora. Według wyliczeń Spółki E. ilość pokruszonego materiału wynosiła 26.000 m3. Podano, że w wyniku negocjacji i kompromisu strony ostatecznie ustaliły, że ilość skruszonego materiału wyburzeniowego wyniosła 23.000 m3. Dodatkowo ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika bezspornie, że kwestionowana przez organy część prac udokumentowana zakwestionowanymi przez organy fakturami nie została wykonana. Materiał ten zawiera bowiem wzajemne sprzeczności i niejasności, co zostało w wyczerpujący sposób omówione w uzasadnieniu odwołania od decyzji organu I instancji z dnia 27.09.2010r. Ponadto organy wyprowadziły błędne wnioski, że zakończenie etapu prac wyburzeniowych było równoznaczne z zakończeniem etapu prac kruszenia materiału wyburzeniowego. Wskazano w skardze, że zeznania świadków, iż większość prac została wykonana do października 2007r. nie są równoznaczne ze stwierdzeniem, że wszystkie prace, w tym kruszenie materiału, zostały wykonane i zakończone. Z zapisów dziennika budowy nr "[...]" dotyczącego spornej inwestycji wynika, że zakończenie prac wyburzeniowych miało miejsce dopiero w dniu 10 grudnia 2007r. Skarżący ponownie wskazuje, że po tej dacie musiały być prowadzone prace kruszenia materiału wyburzeniowego, a zakresu tych robót organy nie wyjaśniły w ramach prowadzonego postępowania. Nie odniosły się one również do prac kruszarką dotyczących materiału pochodzącego z prac porządkowych. Organy ponadto nie wyjaśniły dostatecznie jakiego zakresu usług dotyczyły zakwestionowane faktury. Z zapisu na fakturach wynika, że dotyczyły one usługi sprzętowej kruszarką oraz koparką i koparko-ładowarką, natomiast z wyjaśnień A. S. wynika, że faktury dokumentują kruszenie materiału pochodzącego z prac wyburzeniowych oraz porządkowych. Pomimo jednak wniosków składanych przez skarżącego nie dokonano uzupełnienia materiału dowodowego w tym zakresie. Ponownie strona skarżąca podkreśliła różnice między pracami wyburzeniowymi a związanymi z kruszeniem materiału wyburzeniowego na materiał budowlany. O ile etap prac wyburzeniowych można wykonać w miarę szybko (ten etap został zakończony w grudniu 2007r.) to już kruszenie materiału wyburzeniowego na użytkowy materiał budowlany jest procesem bardzo pracochłonnym i długotrwałym. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując zasady określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do art. 133 § 1 i art. 134 § 1 tej ustawy sąd orzeka na podstawie akt, w granicach sprawy. Według art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd uchyla zaskarżoną decyzję, gdy stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, gdy miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Analiza akt sprawy nie dała podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa, w szczególności w zakresie procedury podatkowej, na które wskazuje skarżąca. Trzeba podkreślić, że celem postępowania podatkowego jest wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia w indywidualnej sprawie, w której, co do zasady stosunek prawno podatkowy ukształtowany jest przez przepisy materialnego prawa podatkowego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem postępowania, zakończonego zaskarżoną decyzją było ustalenie, czy wystąpił obowiązek zapłaty podatku , poza rozliczeniem dokonywanym przez podatnika, określony na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U nr.54 poz. 535 ze zm.) zwanej dalej w skrócie ustawą o VAT. Według tego przepisu w przypadku, gdy osoba prawna , jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej lub osoba fizyczna wystawi fakturę, w której wykaże kwotę podatku, jest obowiązana do jego zapłaty. Obowiązek zapłaty podatku wykazanego na fakturze istnieje w szczególności wówczas, gdy faktura w ogóle nie odzwierciedla żadnej transakcji. Taka regulacja wynika ze szczególnej roli faktury w systemie VAT, jako dokumentu dającego nabywcy prawo do pomniejszenia własnego podatku lub żądania wypłaty określonej kwoty z budżetu Państwa. W piśmiennictwie podkreśla się, że zobowiązanie wystawcy faktury do zapłaty podatku bez względu na jego związek z czynnością opodatkowaną stanowi swego rodzaju ograniczenie możliwości nadużyć prawa do odliczenia podatku. Ustalenie przez organ kontroli skarbowej, potwierdzone przez organ II instancji, że skarżąca spółka A. wystawiła na rzecz Spółki E. fakturę nr "[...]" z dnia 9.06.2008r. i fakturę nr "[...]" z dnia 2.07.2008r., które nie potwierdzały dokonania czynności w nich wymienionych, a zatem jest zobowiązana do zapłaty wykazanych w tych fakturach kwot podatku .w terminach wykazanych w art. 103 ust. 1 ustawy o VAT znajduje potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy. Podkreślić należy, że materiał ten jest bardzo obszerny. Wynika z niego, że realizacja dwóch inwestycji w miejscowości O. rozpoczęła się w kwietniu 2007r. Podwykonawcą Spółki E. na tej budowie, na podstawie umowy z dnia 11. 04.2007r. była Spółka I. Z dzienników budowy oraz sporządzanych sukcesywnie protokołów rzeczowo- finansowego zaawansowania inwestycji (t. III akt) wynika, że prace wyburzeniowe i kruszenie elementów budynków odbywały się w pierwszym etapie budowy, a pozyskane kruszywo było wykorzystywane jako "podsypka" pod drogi i place na terenie budowy. Z przeanalizowanych i opisanych przez organy podatkowe dokumentów i zeznań pracowników wykonujących roboty wyburzeniowe i kruszenie, ponad wszelką wątpliwość wynika, że prace te zakończone zostały jesienią 2007r. Korelują z tymi dowodami także inne dowody – faktury wystawione przez J. K. na rzecz Spółki I. dotyczące transportu maszyn odpowiednio z Z. do O. oraz z G. do Z. (k 656-662, t. IV ). Według faktury z dnia 31.10.2007r. i karty drogowej z dnia 30 października w tym dniu przetransportowano z G. do Z. ładowarkę oraz kruszarkę. Nieuzasadniony jest zatem zarzut, że organy podatkowe z naruszeniem art. 191 Ordynacji podatkowej uznały, że Spółka A. nie wykonała "usługi sprzętowej kruszarką, załadunku i odwozu gruzu na terenie Spółki L. w O.". Skoro od 30.10.2007r. na tym terenie w ogóle nie było kruszarki to nie można mówić o jakiejkolwiek usłudze tego rodzaju. Jak wynika z akt, skarżąca spółka została utworzona w dniu 27.09.2007r., a działalność rozpoczęła od 1.11.2007r. Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonej decyzji wykazał, że dopiero od 5.11.2007r. spółka posiadała koparkę, ładowarkę i kruszarkę, a pracowników, którzy mogliby obsługiwać te maszyny, zatrudniała od 1.01.2008r. Słusznie też stwierdził, że w toku postępowania skarżąca nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu na okoliczność wykonywania w 2008r. prac, które zostały wymienione na zakwestionowanych fakturach. Sąd zauważa, że w szczególności nie wykazała, iż maszyny, które nabyła od Spółki I. w listopadzie 2007r., w tym kruszarka, zostały ponownie przetransportowane na teren budowy. Zupełnie zatem pozbawiony racji jest argument skargi iż organy błędnie utożsamiły prace wyburzeniowe z kruszeniem materiału, które stanowiło długotrwały proces. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia przez organy podatkowe zasady prawdy obiektywnej, a w jej ramach art. 188 Ordynacji podatkowej przez odmowę przeprowadzenia dowodu z opinii rzeczoznawcy na okoliczność ilości materiału wyburzeniowego przez dokonanie pomiarów geodezyjnych istniejącej hałdy kruszywa i obmiar kubatury wyburzonych budynków; ustalenia, jakie ilości kruszywa zostały zafakturowane przez Spółkę E. na rzecz inwestorów. Zgodnie z powołanym przepisem żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem. Sąd w pełni podziela stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że ilość materiału wyburzeniowego, kruszonego na użyteczny materiał budowlany nie miała żadnego znaczenia dla sprawy. Istotną okolicznością faktyczną w sprawie było to, czy usługi były w ogóle wykonane przez wystawcę faktur, a nie to, czy ilość i wartość prac w nich wykazana odpowiada prawdzie. Zebrany materiał dowodowy w pełni rozpatrzony i należycie oceniony dał podstawę do stwierdzenia, że wystawione przez skarżącą faktury nie potwierdzają rzeczywistego świadczenia usług w nich opisanych. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.