I SA/Ol 12/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Sędziowie sędzia WSA Wojciech Czajkowski, asesor WSA Katarzyna Górska (sprawozdawca), Protokolant stażysta Karolina Arkita, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2018r. sprawy ze skargi J. G. na informację Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę. Skarżący – J. G., prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" (dalej: skarżący" lub "strona") złożył w dniu "[...]" wniosek o dofinansowanie projektu pn. "[...]" w konkursie nr "[...]" w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa na lata 2014-2020 Oś priorytetowa 1 – Inteligentna gospodarka, Działanie 1.5 - Nowoczesne firmy, Poddziałanie 1.5.1 – Wdrożenie wyników prac B+R, organizowanym przez Agencję Rozwoju Regionalnego SA (dalej: "IP", "Instytucja pośrednicząca" lub "organ"). Wniosek dotyczył dofinansowania w kwocie 2 922 516 zł. Z opisu projektu wynika, że skarżący planował uruchomienie linii produkcji ładowaczy czołowych o mocy powyżej 140 kW. Strona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej produkuje inne ładowacze czołowe, o udźwigu 200-1650 kg i wysokości 1,8-4m, "[...]". Ładowacze służą do szybkiego załadunku i rozładunku płodów rolnych i do innych prac przeładunkowych w gospodarstwie rolnym. Wniosek przeszedł weryfikację wymogów formalnych. Nie przeszedł jednak oceny merytorycznej. Pismem z dnia "[...]" IP poinformowała wnioskodawcę o negatywnej ocenie wniosku, z uwagi na niespełnienie kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 4: "Zgodność projektu z politykami horyzontalnymi UE – zrównoważony rozwój", ponieważ nie został przygotowany zgodnie z prawem dot. ochrony środowiska i nie spełnia wymogów Listy sprawdzającej w zakresie OOŚ (ocena oddziaływania na środowisko). Od tej oceny strona złożyła protest z dnia "[...]", w którym zażądała przeprowadzenia ponownej oceny wniosku w zakresie kryterium nr 4. Wskutek wniesienia protestu projekt został przekazany do ponownego rozpatrzenia przez inny skład komisji oceny projektów (KOP). Protest został rozpatrzony negatywnie, o czym poinformowano stronę pismem z dnia "[...]". Od tego rozstrzygnięcia strona złożyła skargę do WSA. Zasadnicza kwestia sporna dotyczy tego, czy zamierzona przez skarżącego produkcja ładowaczy czołowych stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienione w §3 ust.1 pkt17 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (DzU 2016, poz.71, dalej: "rozporządzenie"). Bowiem w takiej sytuacji skarżący byłby zobowiązany do uzyskania i dołączenia do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art.71 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tj. DzU 2017, poz.1405). IP uważa, że dokumenty te, wraz z dokumentami związanymi z procedurą pozyskania ww. decyzji, powinny zostać załączone do wniosku o dofinansowanie, zaś zdaniem strony nie było takiej konieczności. W związku z powyższym strony przedstawiły następujące stanowiska w sprawie. 1. Instytucja pośrednicząca. IP uznała, że projekt skarżącego należy zaliczyć do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w §3 ust.1 pkt17 ww. rozporządzenia. Za takie przedsięwzięcia ww. przepis uznaje m. in. instalacje do produkcji lub montowania pojazdów, sprzętu mechanicznego lub produkcji silników, przy czym za sprzęt mechaniczny uznaje się urządzenia inne niż pojazdy wyposażone w silnik. W ocenie IP ładowacze czołowe są sprzętem mechanicznym. Instytucja powołała się na opracowanie pt. "Przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko – przewodnik po rozporządzeniu RM", T. Wilżak, GDOŚ Warszawa 2011, w którym za sprzęt mechaniczny uznano urządzenia inne niż pojazdy wyposażone w silnik, przy czym pojęcie sprzętu mechanicznego dotyczy np. przyczep oraz innych urządzeń nie wyposażonych w silnik, produkowanych z zastosowaniem technologii podobnych do tych, które są wykorzystywane przy produkcji pojazdów i o gabarytach zbliżonych do pojazdów. Za sprzęt mechaniczny należy uznać tylko te urządzenia, które są zaopatrzone w mechanizm lub zespół mechanizmów, umożliwiając ruch sprzętu w trakcie eksploatacji. Zdaniem IP, z wniosku o dofinansowanie wynika, iż planowane ładowacze będą się charakteryzowały m. in. maksymalną wysokością podnoszenia wynosząca około 4,74 m, co według organu jednoznacznie wskazuje na to, że w trakcie eksploatacji możliwy będzie ich ruch, co przemawia za uznaniem ich za sprzęt mechaniczny. Odnosząc się do przedłożonego przez stronę wraz z protestem pisma Burmistrza Miasta z dnia "[...]" znak: "[...]", który uznał, że dla przedmiotowej inwestycji decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest wymagana, IP wskazała, że wbrew treści tego pisma, planowana inwestycja jednak kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga wydania decyzji środowiskowych uwarunkowaniach. W ocenie Instytucji, uzyskane przez stronę pozwolenie budowlane z dnia "[...]", wydane przez Starostę dotyczy budowy hali warsztatowej, a nie planowanej w niej produkcji, zatem nie może zostać wzięte pod uwagę jako potwierdzające braku konieczności uzyskania decyzji środowiskowej. Z treści tego pozwolenia nie wynika, czy przeanalizowano konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla procesu produkcji ładowaczy czołowych do ciągników o mocy powyżej 140 kW, która w tej hali miała być prowadzona. W tej sytuacji, IP uznała, że projekt nie został przygotowany zgodnie z prawem ochrony środowiska i nie spełnia wymogów Listy sprawdzającej w zakresie OOŚ, co uniemożliwia dokonanie pozytywnej oceny wniosku o dofinansowanie, w ramach ocenianego kryterium. 2. Skarżący. Według skarżącego, zgłoszonego do dofinansowania przedsięwzięcia nie należy zaliczać do mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, tj. do takich, o jakich mowa w § 3 ust. 1 pkt 17 rozporządzenia. IP niezasadnie oparła się na ww. Przewodniku po rozporządzeniu, zamieszczonym na stronie internetowej GDOŚ, gdyż zawarte tam wyjaśnienie pojęcia "sprzęt mechaniczny" nie stanowi oficjalnej wykładni przepisów rozporządzenia i nie może stanowić samodzielnej podstawy podjętego rozstrzygnięcia. Ponadto IP wybiórczo skorzystała z tego ogólnodostępnego opracowania. Z Przewodnika wynika, że nie istnieje ustawowa definicja pojęcia "sprzęt mechaniczny". Według skarżącego w opracowaniu tym niesłusznie przyjęto kryterium uznania urządzeń za sprzęt mechaniczny w jedynie w oparciu o stwierdzenie, że są zaopatrzone w mechanizm umożliwiających ruch. W trakcie rozprawy pełnomocnik skarżącego wskazał, że ruch wykonywany przez ładowacze jest ruchem w powietrzu, a nie po powierzchni ziemi. Skarżący wskazuje na zawarte w ustawie Prawo o ruchu drogowym definicje pojazdu, pojazdu silnikowego i przyczepy. Uważa, że zarówno przepisy krajowe (ww. rozporządzenie) jak i dyrektywa unijna – odnoszą się do instalacji do produkcji i montażu pojazdów i silników, w tym także pojazdów nie wyposażonych w silniki, lecz przeznaczonych do poruszania się po drodze. Zaś odnośnie do pojęcia "sprzęt mechaniczny", użytego w rozporządzeniu, zdaniem skarżącego wyróżnić należy pojazdy i inne urządzenia nie stanowiące środka transportu lub nie przystosowane do poruszania się po drodze. Sprzęt mechaniczny jest podkategorią pojazdu. Jednakże w żadnym wypadku nie są nim ładowacze czołowe do ciągników. Jest to bowiem dodatkowe akcesorium ciągnika, niezdolne do samodzielnego działania, działające dopiero po połączeniu z napędem ciągnika. Na etapie skargi do WSA skarżący powołał Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 2011 r. nr 2011/92UE w sprawie skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, w której pojęcie "sprzęt mechaniczny" nie występuje, gdyż wymienione są jedynie pojazdy mechaniczne i silniki. Cel i treść ww. dyrektywy, w szczególności art.4 ust.2 i załącznik II - wskazują na rodzaje przedsięwzięć, które mogą podlegać obowiązkowi przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Istotny jest też pkt10 Preambuły, mówiący, że państwa członkowskie mogą ustalać progi lub kryteria określające, które z przedsięwzięć powinny podlegać ocenie ze względu na znaczenie ich skutków środowiskowych. Skarżący uważa, że organy stosujące prawo, w tym organy administracji oraz instytucje, którym przekazano rozstrzyganie w indywidualnych sprawach podmiotów prawa, jak w przypadku Instytucji Pośredniczącej, powinny, dokonując wykładni przepisów prawa stanowiących implementację norm prawa Unii Europejskiej, stosować prounijną ich wykładnię, czyli w tym przypadku należało tak wykładać przepisy rozporządzenia Rady Ministrów, aby zachować określony w Dyrektywie cel, jakim jest poddanie szczególnym rygorom dotyczącym oceny oddziaływania na środowisko - wyłącznie tych kategorii przedsięwzięć, które zostały wskazane w załącznikach do Dyrektywy. Niedopuszczalna, w ocenie strony, jest wykładnia rozszerzająca ten katalog, ponieważ prowadzi do ograniczenia w sposób nieuzasadniony uprawnień podmiotu realizującego inwestycję. Skarżący powołuje się na pismo Burmistrza z dnia "[...]" znak: "[...]", zawierające odpowiedź na pytanie skarżącego o konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla planowanej inwestycji. Według skarżącego, pismo to zaświadcza, że ze względu na zakres produkcji oraz jej charakterystykę, przedsięwzięcie zgłoszone do dofinansowania nie kwalifikuje się do przeprowadzenia procedury związanej z uzyskaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Podkreśla skarżący, że stanowisko to pochodzi od organu wyspecjalizowanego, w którego kompetencji jest prowadzenie postępowań w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Świadczy ono tym, że w przypadku wystąpienia z wnioskiem o wydanie decyzji, wszczęte postępowanie zostałoby umorzone jako bezprzedmiotowe. Z tego względu, wskazanie jako podstawy negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie nieprzedłożenia dokumentów z procedury uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, pozbawione jest podstaw, ponieważ obiektywnie nie było ani możliwości, ani potrzeby ich uzyskania. Skarżący powołuje się także na uzasadnienie załączonej do wniosku o dofinansowanie decyzji Starosty Nr "[...]" z dnia "[...]" znak "[...]", zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: budowa hali warsztatowej na działce "[...]", obręb miasto "[...]". Skarżący podkreśla, że z pozwolenia wynika, iż w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę dokonano sprawdzenia złożonych w sprawie dokumentów pod kątem zgodności z prawem budowlanym, w tym również w zakresie sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska. Ponadto stwierdzono, że projekt posiada wymagane decyzje, opinie i uzgodnienia. Skarżący podniósł, że podczas produkcji ładowaczy będą wykorzystywane inne technologie, niż stosowane podczas produkcji pojazdów. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie postawiono zarzut dokonania oceny wniosku w sposób naruszający prawo, tj. poprzez istotne naruszenie: - art.71 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, - art.4 ust.2 Dyrektywy PE i Rady nr 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. W związku z tym wniesiono o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowa argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zasady postępowania, obowiązujące organ podczas rozpatrywania wniosków o dofinansowanie projektów, określone zostały w ustawie z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (DzU 2017 r. poz.1460 ze zm., dalej: "ustawa wdrożeniowa"). Naruszenia przepisów tej ustawy skarżący nie zarzuca. Sąd, nie będąc jednak związany granicami skargi, jest zobowiązany na podstawie art.134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz U 2017 r. poz. 1369 ze zm.) do przeprowadzenia kontroli w granicach sprawy, wobec czego zbadał z urzędu, czy Instytucja pośrednicząca nie naruszyła zasad określonych w ustawie wdrożeniowej. Z art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej wynika, że sąd może uwzględnić skargę w wypadku stwierdzenia, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny. W postępowaniu sądowym badane jest, czy został zachowany tryb postępowania określony przepisami prawa i kryteriami wyboru projektów zawartymi w przepisach i stosownych regulaminach konkursowych. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości, sąd bada, czy miały one wpływ na wynik oceny. W art.37 ust.1 ustawy wdrożeniowej zawarte są wiążące organ zasady wyboru projektów, nakazujące dokonywanie oceny w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewniający wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Rolą sądu jest dokonanie oceny, czy organ przeprowadził wybór projektu z poszanowaniem ww. zasad. Dodać przy tym należy, iż rozpatrując skargę wniesioną na negatywną ocenę projektu, sąd administracyjny powinien badać zasadność oceny projektu, czyli sięgać do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Należy wszakże zaznaczyć, że kontrola sądu administracyjnego przeprowadzana w tym zakresie, powinna zmierzać do oceny, czy argumentacja oceniającego nie jest dowolna, czy mieści się w granicach danej sprawy, czy nie jest oderwana od kryteriów wynikających z regulaminu konkursu. Bowiem sądowa kontrola legalności działań instytucji zarządzającej w procesie wyboru projektu do dofinansowania jest ograniczona. Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów, np. poprzez odmienną ocenę założeń tego projektu i przyznanie określonej liczby punktów ocenianemu projektowi, lecz uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, a także z punktu kompletności tej oceny oraz jasności przyjętych kryteriów (wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., II GSK 2249/13, CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że sąd nie jest kolejną, trzecią instancją badającą poprawność wniosku, lecz dokonuje kontroli prawidłowości oceny działania organu. Może zaś sąd stwierdzić, czy ocena wniosku dokonana w ramach przeprowadzonego konkursu, dokonana została w sposób zgodny z obowiązującą organ procedurą. Mając na względzie powyższe uwagi, wskazać należy, że istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy na etapie oceny merytorycznej były podstawy do wykluczenia projektu skarżącego z dalszej procedury wyboru projektu, w oparciu o zastosowane kryterium oceny. Przypomnieć należy, że IP uznała, że projekt nie spełnia kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 4 "Zgodność projektu z politykami horyzontalnymi UE – zrównoważony rozwój", ponieważ nie został przygotowany zgodnie z prawem dot. ochrony środowiska oraz nie spełnia wymogów Listy sprawdzającej w zakresie oceny oddziaływania na środowisko. Skarżąca zarzuca Instytucji pośredniczącej, że niesłusznie oceniła w ramach tego kryterium, iż nie zostało ono spełnione z uwagi na niezałączenie do wniosku decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która to decyzja, zdaniem strony, nie była wymagana z uwagi na to, że projekt nie obejmował przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kryteria wyboru projektów w ramach konkursu nr "[...]" w ramach RPO Województwa na lata 2014-2020 Oś priorytetowa 1 – Inteligentna gospodarka, Działanie 1.5 - Nowoczesne firmy, Poddziałanie 1.5.1 – Wdrożenie wyników prac B+R), a także szczegółowe zasady postępowania zostały określone w Regulaminie konkursu, który został ogłoszony i był dostępny dla każdego potencjalnego beneficjenta. W aktach sprawy znajduje się przedłożony przez IP Regulamin konkursu wraz z załącznikami: nr 8 i 9 - wzór karty oceny kryteriów merytorycznych ogólnych i specyficznych wyboru projektów oraz załącznik nr3 – Instrukcja wypełniania załączników do wniosku o dofinansowanie projektu, a także zanonimizowane karty oceny projektu potwierdzone za zgodność z oryginałem. Przedłożono także załącznik nr 9 do Regulaminu, tj. Wzór listy sprawdzającej do weryfikacji kryteriów merytorycznych ogólnych i specyficznych wraz z załącznikiem nr1 – Listą sprawdzającą w zakresie oddziaływania na środowisko. Analiza treści postanowień Regulaminu i ww. dokumentów prowadzi do wniosku, że Instytucja nie naruszyła ani ogólnych zasad określonych w ustawie, ani trybu postępowania wyznaczonego ww. Regulaminem, szczegółowo regulującym wszystkie istotne kwestie dotyczące: zakresu operacji, uprawnionych wnioskodawców, warunków przyznawania wsparcia, warunków kwalifikowalności wydatków. W §11 ust.15 oraz w §22 Regulaminu konkursu wskazano, że ocena kryteriów merytorycznych jest kilkustopniowa, przy czym niespełnienie chociażby jednego z kryteriów merytorycznych ogólnych (obligatoryjnych) powoduje negatywną ocenę wniosku o dofinansowanie. W tych realiach faktycznych i prawnych sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ zasad wynikających z art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, tj. nie można zarzucić organowi, aby dokonał oceny projektu w sposób nieprzejrzysty, nierzetelny bądź stronniczy, jak też aby złamał zasadę przyznania wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. W szczególności dokonana w ramach konkursu ocena w zakresie spełnienia Kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) nr 4 "Zgodność projektu z politykami horyzontalnymi UE – zrównoważony rozwój" - dokonana została w sposób zgodny z ww. zasadami. Oceny, dokonane dwukrotnie przez ekspertów KOP, którzy uznali, że planowane przedsięwzięcie dotyczy sprzętu mechanicznego, wobec czego planowane przedsięwzięcie należy do wymienionych w §3 ust.1 pkt17 rozporządzenia, nie naruszają zasad określonych w art.37 ust.1 ustawy wdrożeniowej i upoważniały organ do wyrażenia negatywnej oceny wniosku ze względu na niezałączenie do niego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Na ocenę tę nie mogło wpłynąć powołane przez skarżącego pismo Burmistrza z "[...]"., informujące, że planowana przez stronę produkcja nie wymaga wydania ww. decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych. Bowiem to do ekspertów IP należała ocena, czy dokument taki jest wymagany. Powyższe pismo nie ma mocy decyzji administracyjnej i w przeciwieństwie do decyzji, nie ma charakteru wiążącego, wobec czego nie może zastąpić wymaganych prawem dokumentów. Inaczej byłoby, gdyby skarżący złożył do właściwego organu wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i otrzymał od tego organu rozstrzygnięcie, z którego wynikałoby, że planowana inwestycja nie wymaga wydania decyzji środowiskowej. Takie rozstrzygnięcie wiązałoby także IP, która miałaby podstawę do uznania, że planowana przez skarżącego inwestycja nie wymaga wydania ww. decyzji. Natomiast przedłożone przez stronę pismo Burmistrza z "[...]" podstawy takiej nie daje. Sąd nie dopatrzył się błędów w argumentacji organu co do uznania ładowaczy czołowych za sprzęt mechaniczny. Należy przy tym jednak zgodzić się ze stroną, że nie istnieje definicja tego pojęcia i że nie jest nią opis zawarty w "Przewodniku po rozporządzeniu" opublikowanym na stronie internetowej GDOŚ. Niemniej jednak, dopuszczalne było przyjęcie przez IP ww. opisu sprzętu mechanicznego za własny, ze względu na trafność użytej argumentacji. W kwestii zarzutu niezastosowania przez organ przepisów Dyrektywy PE i Rady z dnia 13 listopada 2011 r., nr 2011/92UE w sprawie skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, w której nie występuje pojęcie "sprzęt mechaniczny", należy zwrócić uwagę, że przepisy dyrektyw unijnych nie wiążą wprost, lecz są realizowane poprzez ich implementację do przepisów prawa krajowego. Organ administracji nie posiada kompetencji do bezpośredniego zastosowania Dyrektywy. Dlatego IP nie mogła oprzeć się na przepisach powołanej w skardze dyrektywy. Sąd podziela stanowisko organu w kwestii powoływanego przez stronę uzasadnienia do decyzji Starosty Nr "[...]" z dnia "[...]" znak "[...]", zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji pod nazwą: budowa hali warsztatowej na działce "[...]", obręb miasto "[...]". Rację ma IP, twierdząc, że to rozstrzygnięcie odnosi się do budowy hali produkcyjnej, a nie do produkcji ładowaczy. Dlatego nie można wywodzić z niego, że strona skarżąca zwolniona była z uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w związku z planowanym uruchomieniem produkcji ładowaczy. Z kolei rację ma strona skarżąca, wskazując, że IP rozpatrując protest, pominęła podnoszone w nim kwestie prawne związane z ww. dyrektywą unijną oraz że nie odniosła się do argumentu strony, że przewidywana technologia produkcji ładowaczy ma być inna niż stosowana przy produkcji pojazdów. Jednak okoliczności te, w ocenie sądu, nie rzutują na treść przyjętego rozstrzygnięcia, tj. nie mają wpływu na to, że protest nie został uwzględniony. Pamiętać przy tym należy, że w sprawach takich jak rozpatrywana, w związku z treścią art.50 ustawy wdrożeniowej, nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, a to oznacza, że na organie nie spoczywają liczne obowiązki wynikające z Kpa w zakresie prowadzenia postępowania oraz sposobu formułowania rozstrzygnięcia. Tak więc, pominięcie niektórych podnoszonych przez stronę argumentów, nie mających istotnego znaczenia dla sprawy, nie może skutkować uwzględnieniem skargi. Mając na względzie powyższe, należało stwierdzić, że niezasadne okazały się zarzuty skargi w zakresie naruszenia w istotny sposób przepisów art.71 ust.2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, a także art.4 ust.2 Dyrektywy PE i Rady nr 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko. Sąd, działając z urzędu, nie stwierdził także naruszenia przez Instytucję pośredniczącą przepisów ustawy wdrożeniowej. W związku z powyższym, wobec niestwierdzenia, aby w związku z oceną projektu, dokonaną przez Instytucję pośredniczącą, doszło do naruszenia przepisów prawa, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej skargę należało oddalić.