I SA/Ol 122/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 28 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. postanawia : odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 5 maja 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie po rozpatrzeniu wniosku o przyznanie prawa pomocy na skutek sprzeciwu S. M. K. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 31 marca 2009 r., przyznał prawo pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i odmówił ustanowienia doradcy podatkowego. Odpis powyższego postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 6 maja 2009 r. co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Doręczając odpis postanowienia, Sąd pouczył skarżącego, iż przysługuje na nie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, które wnosi się w terminie 7 dni od daty jego doręczenia, za pośrednictwem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Nadto poinformowano skarżącego, iż wniesienie zażalenia po upływie terminu spowoduje jego odrzucenie. Zażalenie na to postanowienie skarżący skierował na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie i wpłynęło ono do tegoż Sądu w dniu 12 maja 2009 r. W dniu 14 maja 2009 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał według właściwości zażalenie S. M. K. Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Wojewódzki Sad Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.; dalej: p.p.s.a.) zażalenie wnosi się w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a. (mającego odpowiednie zastosowanie w sprawie na skutek odesłania zawartego w art. 197 § 2 p.p.s.a.) zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone postanowienie. Z kolei art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., stanowi, iż wojewódzki sąd administracyjny odrzuci zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W niniejszej sprawie okolicznością bezsporną jest fakt skierowania zażalenia na postanowienie WSA z dnia 5 maja 2009 r. na adres Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem do sądu niewłaściwego, gdyż sądem właściwym był - jak wynika z cytowanego wyżej art. 177 § 1 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie jako sąd, który wydał zaskarżone postanowienie. Przekazanie zażalenia temuż Sądowi nastąpiło w dniu 14 maja 2009 r, co wynika ze stempla pocztowego umieszczonego na kopercie adresowanej do tut. Sądu (k.60). Ten właśnie dzień uznać należało za datę wniesienia zażalenia na postanowienie z dnia 5 maja 2009 r. Przepis art. 177 § 1 p.p.s.a. - mający odpowiednie zastosowanie do postępowania zażaleniowego - łączy bowiem w sposób jednoznaczny termin do zaskarżenia postanowienia sądu pierwszej instancji ze złożeniem zażalenia w tymże sądzie. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, iż określony w art. 194 § 2 p.p.s.a. termin do wniesienia zażalenia jest zachowany, gdy strona wniosła je wprost do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z tego też względu zasadne jest, zdaniem Sądu, przyjęcie poglądu wypracowanego na gruncie procedury cywilnej (odnoszącego się do analogicznej jak opisana wyżej sytuacji), zgodnie z którym po wniesieniu apelacji do innego sądu niż ten, który wydał zaskarżony wyrok, sąd niewłaściwy do przyjęcia apelacji powinien ją przekazać sądowi właściwemu, a dla zachowania przewidzianego przepisami terminu decydująca jest data nadania w urzędzie pocztowym apelacji przez sąd niewłaściwy do sądu właściwego, a nie data wpływu apelacji do sądu niewłaściwego (por. uchwała połączonych izb: Izby Cywilnej i Administracyjnej oraz Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z 28 listopada 1987 r., III CZP 33/87, OSNC 1988/6/73). Odpowiednie zastosowanie przedstawionego poglądu pozwala przyjąć, iż zażalenie wniesione do sądu niewłaściwego, sąd ten powinien przekazać sądowi właściwemu, a dla oceny zachowania terminu do wniesienia zażalenia decydująca jest data jego nadania w urzędzie pocztowym przez sąd niewłaściwy. W niniejszej sprawie nadanie to nastąpiło w dniu 14 maja 2009 r., podczas gdy bieg terminu do wniesienia zażalenia rozpoczął się w dniu 6 maja 2009 r. (data doręczenia skarżącemu zaskarżonego postanowienia) i upływał z dniem 13 maja 2009 r. (środa). Oznacza to, że zażalenie skarżącego na postanowienie z 5 maja 2009 r. jest spóźnione i jako takie podlega odrzuceniu na podstawie art. 178 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a.