I SA/Ol 13/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 19 lutego 2014r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług Oddala skargę. I SA/OI 13/14 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Celnej na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1. ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. D., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję nr "[...]" z dnia "[...]", w której określił kwotę podatku akcyzowego w wysokości 48,00zł, kwotę opłaty paliwowej w wysokości 10 zł oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 42 zł. Strona pismem z dnia 15-09-2013 r. złożyła odwołanie od ww. decyzji. Wezwana przez organ odwoławczy do usunięcia braku formalnego odwołania o sprecyzowanie zarzutów, uzupełniła odwołanie w piśmie z dnia 10-10-2013 r. wnosząc o zwrot pobranych opłat. W uzasadnieniu odwołania od decyzji Strona żądała przedstawienia przepisu prawa, z którego jasno wynika, że kierowca przy przekraczaniu granicy ma obowiązek podawania ilości paliwa w zbiorniku w litrach. Strona uważała, że organ celny powinien wziąć pod uwagę, załączoną do odwołania opinię biegłego sądowego z. zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego "[...]" z dnia 24-06-2008r. Ponadto Odwołujący się zarzucił, że organ I instancji nie stosuje przepisów prawa zawartych w załączonym do odwołania wydruku. Z uwagi na to, że w wydruku tym nie wskazano źródła prawa, z treści pisma organ przyjął, że intencją Strony było powołanie przepisów dotyczących zwolnień paliwa z cła, akcyzy i podatku VAT, ustanowionych w przepisach art. 107 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16-11-2009r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) oraz art. 35 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 ze zm.). W dniu 31-08-2013r. A. D. przekraczając granicę Unii Europejskiej przez przejście graniczne w G. autokarem marki M. o numerze rejestracyjnym "[...]", dokonał przywozu paliwa znajdującego się w zbiorniku paliwa zamontowanym w ww. pojeździe. Kierowca zadeklarował przywóz 450 I oleju napędowego. W wyniku przeprowadzonej kontroli fizycznej paliwa, stwierdzono, że w zbiorniku znajduje się 490,10 I oleju napędowego. Na powyższą okoliczność sporządzono protokół z przyjazdu do RP nr "[...]" z dnia 31-08-2013r. oraz protokół z kontroli fizycznej paliwa nr "[...]" z dnia 31-08-2013r. Po spełnieniu wymaganych formalności towar został zwolniony do wnioskowanej procedury. Opierając się na danych zawartych w ww. protokołach Naczelnik Urzędu Celnego wszczął postępowania celno-podatkowe. Decyzją z dnia 10-09-2013 r. organ I instancji określił kwotę długu celnego, kwotę podatku akcyzowego, kwotę opłaty paliwowej oraz kwotę podatku od towarów i usług, w związku z nielegalnym wprowadzeniem oleju napędowego w ilości 40,10 I w zbiorniku autobusu marki M. o numerze rejestracyjnym "[...]". Dyrektor Izby Celnej wskazał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Do postępowań w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy działu IV Ordynacji podatkowej (art. 73 ust. 1 Prawa celnego). Zadaniem organów celnych - stosując się do reguł dochodzenia prawdy obiektywnej określonej w art. 122 Ordynacji podatkowej, zobowiązującej do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego jest ustalenie stanu faktycznego zgodnie ze stanem rzeczywistym. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art.187 § 1 Op.). Ocenie podlega każdy dowód z osobna oraz wszystkie dowody we wzajemnej ze sobą łączności. Zgodnie z art. 40 rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z dn. 19.10.1992r. str.1 ze zm.) - dalej WKC, towary wprowadzone na obszar celny Wspólnoty zostają przedstawione organom celnym przez osobę, która wprowadziła je na ten obszar lub, w zależności od przypadku, przez osobę, która przejęła odpowiedzialność za przewóz towarów po ich wprowadzeniu. Zgodnie z definicją zawartą w art. 4 pkt 19 WKC, przedstawienie towarów organom celnym oznacza zawiadomienie organów celnych, w wymaganej formie, o dostarczeniu towarów do urzędu celnego albo do innego miejsca wyznaczonego lub uznanego przez organy celne. Z kolei art. 59 ust. 1 WKC, nakazuje, aby każdy towar, który ma zostać objęty procedurą celną został zgłoszony do tej procedury. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych wymogów, jakie powinno spełniać zgłoszenie celne (Dz. U. Nr 94, poz. 902), zgłoszenie celne do procedury dopuszczenia do obrotu może być dokonane w formie zgłoszenia ustnego, gdy dotyczy m. in. towarów, o których mowa w art. 107 - 111 rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. W przedmiotowej sprawie kierowca autobusu A. D., po wprowadzeniu na obszar celny Wspólnoty towaru w postaci oleju napędowego, dokonał jego przedstawienia organowi celnemu na przejściu Granicznym w G. poprzez złożenie zawiadomienia do tegoż organu o dostarczeniu oleju napędowego w ilości 450 litrów. Przedmiotowe powiadomienie złożone w postaci deklaracji wjazdowej przez osobę wprowadzającą paliwo zawierało m. in. rodzaj i ilość przewożonego paliwa. Taki też towar i w wyżej wymienionej ilości kierowca zgłosił ustnie do objęcia procedurą celną. Zgodnie z art. 68 WKC, w celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne, mogą one przeprowadzić: kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów. W celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów, b) rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli. Na podstawie wyżej powołanego przepisu organ celny przeprowadził weryfikację przyjętego zgłoszenia celnego polegającą na kontroli danych zawartych w zgłoszeniu i złożonej deklaracji. W wyniku kontroli fizycznej paliwa organ celny ustalił, iż do kraju zostało przywiezione w zbiorniku 490,10 I oleju napędowego, co było rozbieżne z ilością towaru zgłoszoną organowi celnemu. Zgodnie z art. 202 WKC, dług celny w przywozie powstaje w wyniku nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty towaru podlegającego należnościom przywozowym. Nielegalnym wprowadzeniem towaru w rozumieniu niniejszego artykułu jest każde wprowadzenie dokonane z naruszeniem przepisów art. 38-41 i art. 177 tiret drugie. Dług celny powstaje z chwilą nielegalnego wprowadzenia towaru. Dłużnikami są: osoba, która dokonała nielegalnego wprowadzenia, osoby, które uczestniczyły we wprowadzeniu i które jednocześnie wiedziały lub powinny były wiedzieć, że wprowadzenie to jest nielegalne, jak również osoby, które nabyły lub posiadały taki towar, i które w chwili jego nabycia lub wejścia w jego posiadanie wiedziały bądź powinny były wiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie. Mając na uwadze fakt, iż A. D. dokonujący wprowadzenia i przedstawienia towaru nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 40 WKC składając zawiadomienie organu celnego o wprowadzeniu 450 litrów paliwa, Naczelnik Urzędu Celnego uznał, iż nastąpiło nielegalne wprowadzenie towaru, o którym mowa w art. 202 ust. 1 WKC. Organ I instancji prawidłowo stwierdził, że osoba wprowadzająca towary na obszar UE, zobowiązana jest do dokonania zgłoszenia celnego towarów i odpowiada za jego skutki. Z art. 40 WKC wynika, że na zgłaszającym spoczywa obowiązek wskazania w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych dotyczących przedstawionego organom celnym towaru, także jego ilości. Dane zawarte w takim zgłoszeniu celnym stanowią podstawę do ustalenia rozbieżności pomiędzy ilością zgłoszonego paliwa, a faktyczną ilością paliwa przywożonego w zbiorniku pojazdu, ustaloną w wyniku przeprowadzonej kontroli fizycznej. Załączona do odwołania od decyzji opinia biegłego z zakresu techniki samochodowej i ruchu drogowego, nie może być przyjęta przez organ odwoławczy jako dowód w sprawie. Informacje w niej zawarte dotyczą bowiem autokarów innych marek, tj. autobusów marki S., K. i I. i w związku z tym nie są właściwe do przeprowadzenia analizy porównawczej parametrów tych pojazdów z parametrami pojazdu, w którym przywiezione zostało paliwo w dniu 31- 08-2013 r. Organ odwoławczy zaznaczył, że przepis art. 36 ustawy z dnia 19-03-2004 r. Prawo celne (tekst jednolity w Dz.U. z 2013, poz. 727) stanowi, że zwolnienie od należności przywozowych lub należności wywozowych stosuje się na wniosek zgłaszającego. Skarżący zgłosił 450 litrów paliwa i w stosunku do tej ilości zawnioskował o zwolnienie i należności przywozowych. Niezgłoszona część paliwa nie została objęta wnioskiem zastosowanie zwolnień, w związku z czym zostały na nią nałożone należności przywozowe. Nie zgodził się z zarzutem Strony, że organy celne nie stosowały przepisów prawa dotyczących przywozu paliwa w standardowym zbiorniku pojemniku określonych w przepisach art. 107 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług oraz art. 35 ustawy , 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym. W niniejszej sprawie organ celny przyjął, że zbiornik paliwa w autobusie M. za standardowy, zastosował zwolnienie należności podatkowych wobec części zgłoszonego i zawnioskowanego o to zwolnienie paliwa. Tylko pozostała, niezgłoszona część przywiezionego oleju napędowego objęta należnościami celnymi. W skardze wniesionej do Sądu skarżący zarzucił naruszenie art. 190 § 3 kkc, błędna interpretację opinii biegłego sądowego oraz wymuszenie deklaracji ilości paliwa w zbiorniku, bez żadnych podstaw prawnych, wymaganie składania ilości paliwa wywożonego z obszaru wspólnoty, kiedy nie są one w wykazie towarów wymagających zgłoszenia. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie. Organ ustosunkował się do zarzutów skargi i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do treści § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r, poz. 270 dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia poddanej kontroli Sądu decyzji wynikało, że w dniu 31-08-2013r. A. D. przekraczając granicę Unii Europejskiej przez przejście graniczne w G. autokarem marki M. o numerze rejestracyjnym "[...]", dokonał przywozu paliwa znajdującego się w zbiorniku paliwa zamontowanym w ww. pojeździe. Kierowca zadeklarował przywóz 450 I oleju napędowego. W wyniku przeprowadzonej kontroli fizycznej paliwa, stwierdzono, że w zbiorniku znajduje się 490,10 I oleju napędowego. Na powyższą okoliczność sporządzono protokół z przyjazdu do RP nr "[...]" z dnia 31-08-2013r. oraz protokół z kontroli fizycznej paliwa nr "[...]" z dnia 31-08-2013r. Osoba wprowadzająca towary na obszar UE, zobowiązana jest do dokonania zgłoszenia celnego towarów i odpowiada za jego skutki. Z art. 40 WKC wynika, że na zgłaszającym spoczywa obowiązek wskazania w zgłoszeniu celnym prawidłowych danych dotyczących przedstawionego organom celnym towaru, także jego ilości. Dane zawarte w takim zgłoszeniu celnym stanowią podstawę do ustalenia rozbieżności pomiędzy ilością zgłoszonego paliwa, a faktyczną ilością paliwa przywożonego w zbiorniku pojazdu, ustaloną w wyniku przeprowadzonej kontroli fizycznej. Zwolnieniu z należności celnych przywozowych podlega paliwo przewożone w standardowych zbiornikach pojazdów na podstawie art. 107-111 ww. rozporządzenia nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. Zgodnie z art. 110 rozporządzenia ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych paliwo zwolnione z należności celnych przywozowych nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów. Nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie zbyte przez osobę korzystającą ze zwolnienia. Według art. 56 ust. 5 ustawy VAT bagaż osobisty obejmuje paliwo znajdujące się w standardowym zbiorniku dowolnego pojazdu silnikowego oraz paliwo znajdujące się w przenośnym kanistrze, którego ilość nie przekracza 10 litrów, z zastrzeżeniem art. 77. Zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 i ust. 3 zwalnia się od podatku import: paliwa przewożonego w standardowych zbiornikach. Towary, o których mowa w ust. 1, są zwolnione od podatku, jeżeli są wykorzystywane wyłącznie przez środek transportu, w którym zostały przywiezione. Towary te nie mogą zostać usunięte z tego środka transportu ani być składowane, chyba że jest to konieczne w przypadku jego naprawy, oraz nie mogą zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. W przypadku naruszenia warunków, o których mowa w ust. 3, wysokość podatku określa się według stanu i wartości celnej towaru w dniu naruszenia tych warunków oraz według stawek obowiązujących w tym dniu. W związku tym, że towary objęte procedurą dopuszczenia do swobodnego obrotu, po warunkowym zwolnieniu ich z należności celnych przywozowych ze względu na szczególne przeznaczenia ich przez odbiorcę, nie mogą być wykorzystane w innych celach bez uiszczenia należności celnych przywozowych, funkcjonariusze celni maja obowiązek sporządzania protokołów wyjazdu z RP i wjazdu do RP. Protokoły wyjazdu i wjazdu z RP i do RP pozwalają nie tylko na kontrolę ilości wwożonego paliwa, lecz również na to , czy skarżący zużył je na własne potrzeby. Protokół zawiera w swej treści: nazwę protokołu, datę i godzinę jego sporządzenia, identyfikację osoby kontrolowanej, nr rejestracyjny pojazdu, wskazanie licznika przebiegu kilometrów, określenie kierunku jazdy, podczas której została przeprowadzona kontrola, ustalenia dotyczące deklarowanej/stwierdzonej ilości paliwa w zbiornikach środka przewozowego, podpis funkcjonariusza celnego i podpis osoby kontrolowanej i rodzaju paliwa w zbiorniku. Kierowca zadeklarował, że wwozi do Polski 450 litrów oleju napędowego. Natomiast w trakcie kontroli fizycznej stwierdzono, że faktycznie przywóz dotyczył 490 litrów oleju napędowego. Obowiązek wypełnienia protokołów wynika z treści art. 124 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych, Dz.U.UE.L.2009.324.23). Protokoły te, jako dokument urzędowy, zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół sporządzony przez organ w następstwie zgłoszenia celnego dokonanego przez przedstawiciela podatnika ma wysoki walor dowodowy, nie tylko ze względów formalnych, wynikających z dokumentu urzędowego (art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej), ale także ze względów materialnych, a to z uwagi na fakt podpisania protokołu bez zastrzeżeń przez przedstawiciela podatnika, deklarującego wskazaną w protokole ilość towaru podlegającego należnościom celno-podatkowym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 października 2013r., sygn. akt I GSK 954/12). Sporządzanie przy okazji przekraczania granicy protokółów i deklaracji celnych jest związane z realizacją przepisów prawa materialnego. Ta część paliwa, która nie została zostało zgłoszone w trakcie odprawy celnej, nie korzysta ze zwolnień z należności celnych i podatkowych. Nie ma znaczenia fakt, że paliwo to zostało zakupione podczas poprzedniego pobytu na terytorium Federacji Rosyjskiej zostało wwiezione na terytorium Unii i następnie z niego wywiezione. Zgodnie z art. 4 pkt 8 WKC, towar, który opuszcza obszar celny Unii Europejskiej traci status towaru wspólnotowego. Wywiezienie paliwa poza obszar Unii Europejskiej, spowodowało utratę jego wspólnotowego statusu. Z powyższych względów Sąd nie podzielił zarzutów skargi, że skarżący nie miał obowiązku zadeklarowania całości wwożonego paliwa. Wymóg składania deklaracji odnośnie ilości paliwa wywożonego z obszaru wspólnoty wynikał z powołanych przepisów prawa wspólnotowego. Do podania ilości paliwa znajdującego się w zbiorniku, nie jest potrzebne powołanie biegłego sądowego. W razie wątpliwości co do ilości wwożonego paliwa , kierowca nie powinien wskazywać ilości paliwa, a żądać jego pomiaru przez funkcjonariusza celnego. W związku z tym Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego. Uznając zatem złożoną skargę za bezzasadną Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a. .