I SA/Ol 133/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.), sędzia WSA Wojciech Czajkowski,, Protokolant Specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 10 maja 2012r. sprawy ze skargi spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji w sprawie obowiązku zwrotu zaliczek na podatek od towarów i usług otrzymywanych w 1998 i 1999r. Oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 24.10.2011 r. "A" sp. z o.o. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.10.2011 r., w której odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r. Z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, co następuje: Decyzją z dnia 26.02.2002 r., Urząd Skarbowy określił wobec Spółki "A" sp. z o.o. obowiązek zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu ww. decyzji organ wskazał, że Skarżąca od lipca 1997 r. realizowała zadanie inwestycyjne - budowę hali produkcyjnej oraz zakup maszyny "[...]". Zakup inwestycyjny miał być wykorzystywany do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stosownie do obowiązujących wówczas przepisów § 29 i § 31 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym Spółka wystąpiła do Urzędu Skarbowego o zwrot podatku naliczonego od zakupów inwestycyjnych w formie zaliczki przed powstaniem obowiązku podatkowego. W wyniku rozpatrzenia złożonych wniosków Urząd Skarbowy, w oparciu o przepisy § 29 - 31 ww. Rozporządzenia Ministra Finansów, wypłacił Spółce w latach 1998 i 1999 łącznie kwotę 900.045,00 zł, tytułem zaliczkowego zwrotu podatku naliczonego od zakupów inwestycyjnych, dokonanych przed powstaniem obowiązku podatkowego. W toku postępowania podatkowego organ I instancji ustalił, że w grudniu 1998 r. wyprodukowano pierwszą partię "[...]" i wtedy też dokonano pierwszej sprzedaży produktu. Sprzedaż tę, jako czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług Skarżąca wykazała w deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc grudzień 1998 r. W następnych miesiącach, do dnia wszczęcia kontroli, nie wykonywała żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu. Nie kontynuowała także rozpoczętej inwestycji. Organ stwierdził, że Skarżąca wstrzymała wykonywanie inwestycji przez okres dłuższy niż sześć miesięcy od ostatniego dnia miesiąca, w którym dokonano wypłaty pierwszej raty zaliczki, a zatem stosownie do § 34 ust.1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. zaprzestała ona działalności, a tym samym została zobowiązana do zwrotu otrzymanej zaliczki wraz z odsetkami. W związku z powyższym Urząd Skarbowy decyzją z dnia 26.02.2002 r., określił obowiązek zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego oraz odsetek za zwłokę z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Decyzją z dnia 27.05.2002 r., Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. Na powyższą decyzję Izby Skarbowej, Skarżąca wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z dnia 27.08.2003 r., sygn. akt III SA 1761/02, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę. W dniu 21.07.2011 r. do Dyrektora Izby Skarbowej wpłynął, przy piśmie Ministerstwa Finansów, wniesiony przez R. K. w imieniu Spółki, wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 01.09.2011 r. wznowił postępowanie w sprawie zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego. Następnie decyzją z dnia 14.10.2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po wznowieniu na wniosek Spółki, działając na podstawie art. 240 § 1 pkt 2, 4, 5, art. 244 § 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., utrzymującej w mocy decyzję Urzędu Skarbowego z dnia 26.02.2002 r., określającą obowiązek zwrotu przez Spółkę otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. W toku postępowania podatkowego zakończonego ww. decyzją z dnia 26.02.2002 r., Urząd Skarbowy stwierdził, że Spółka od lipca 1997 r. realizowała zadanie inwestycyjne - budowę hali produkcyjnej oraz zakup maszyny produkującej "[...]". Zakupy inwestycyjne miały być wykorzystywane do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Stosownie do obowiązujących wówczas przepisów § 29 i § 31 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 156, poz.1024 ze zm.), Spółka wystąpiła do Urzędu Skarbowego o zwrot podatku naliczonego od zakupów inwestycyjnych w formie zaliczki przed powstaniem obowiązku podatkowego. W wyniku rozpatrzenia złożonych wniosków, w oparciu o przepisy § 29-31 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r., Spółce została wypłacona łączna kwota 900.045,00 zł, tytułem zaliczkowego zwrotu podatku naliczonego od zakupów inwestycyjnych, dokonanych przed powstaniem obowiązku podatkowego. Urząd Skarbowy w toku tegoż postępowania ustalił, że w grudniu 1998 r. wyprodukowano pierwszą partię "[...]" i wtedy też dokonano pierwszej sprzedaży produktu. Sprzedaż tę jako czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług Spółka wykazała w deklaracji podatkowej VAT -7 za miesiąc grudzień 1998 r. W następnych miesiącach, do dnia wszczęcia kontroli tj. 14.01.2002 r., nie wykonano żadnej innej czynności podlegającej opodatkowaniu. Nie kontynuowano także rozpoczętej inwestycji. Stwierdzono, że Spółka wstrzymała wykonywanie inwestycji przez okres dłuższy niż sześć miesięcy od ostatniego dnia miesiąca, w którym dokonano wypłaty pierwszej raty zaliczki, a zatem stosownie do § 34 ust.1 pkt 3 i ust.2 ww. rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15.12.1997 r. zaprzestała ona działalność, a tym samym została zobowiązana do zwrotu otrzymanej zaliczki wraz z odsetkami. W związku z powyższym Urząd Skarbowy decyzją z dnia 26.02.2002 r. określił obowiązek zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego oraz odsetek za zwłokę z tytułu nabycia towarów i usług, a decyzją z dnia 27.05.2002r, Izba Skarbowa utrzymała w mocy decyzję Urzędu Skarbowego. Organ I instancji na wniosek Spółki, postanowieniem z dnia 01.09.2011 r., wznowił postępowanie w sprawie zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego. Następnie nie znajdując podstaw prawnych uzasadniających spełnienie żądań Spółki odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., nie dopatrując się zaistnienia okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za gołosłowne twierdzenie Spółki, iż organy podatkowe podejmując decyzję określającą obowiązek zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, popełniły przestępstwo polegającego na poświadczeniu nieprawdy, co do oceny okoliczność zaprzestania inwestycji. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się również z twierdzeniem Spółki, iż w toku postępowania podatkowego w sprawie obowiązku zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, nie zagwarantowano jej czynnego udziału, co miało wpływ na wynik postępowania. Organ I instancji po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy wykluczył zaistnienie przesłanki wymienionej wart. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Nadto wskazał, iż zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania z tej przyczyny może nastąpić tylko na żądanie Strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Dyrektor Izby Skarbowej nie zgodził się także z twierdzeniem, że organy skarbowe odrzuciły przedłożone przez Spółkę dokumenty, bez uprzedniego zapoznania się z nimi. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, iż powoływane dowody były przedmiotem oceny dokonanej przez organ n instancji w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 27.05.2002 r. oraz przedmiotem analizy dokonanej przez Sąd o czym świadczy treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.08.2003 r. sygn. akt Ill SA 1761/02. W tym stanie rzeczy stwierdził, iż wskazane przez Stronę dowody nie wpływają na zmianę treści rozstrzygnięcia podjętego przez organy podatkowe. Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe wzruszenie decyzji ostatecznej z dnia 27.05.2002 r. w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Od powyższego rozstrzygnięcia Strona złożyła odwołanie w którym domagała się wnikliwego i rzetelnego zbadania przyczyn powstania zobowiązania podatkowego określonego decyzją Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej rozpatrując przedmiotowe odwołanie, decyzją z dnia 23 grudnia 2011 roku utrzymał w mocy decyzję z dnia 14 października 2011 roku. Organ podniósł, że żądanie zawarte w rozpatrywanym odwołaniu jest badane wyłącznie w świetle przesłanek wymienionych w tym przepisie. Stosownie do przepisu art. 240 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w wyniku przestępstwa. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej, iż samo twierdzenie Spółki, że decyzja została wydana w wyniku przestępstwa nie uzasadnia zmiany decyzji w tym trybie. Fakt popełnienia przestępstwa, stanowiący podstawę do wznowienia postępowania, musi być stwierdzony prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu. Organ I instancji właściwie wyjaśnił, iż od zasady tej istnieją dwa wyjątki. Po pierwsze, gdy popełnienie przestępstwa jest oczywiste, czyli "rzuca się w oczy", a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego . Po drugie gdy postępowanie przed sądem nie może być wszczęte na skutek upływu czasu lub z innych przyczyn określonych w przepisach prawa. Za prawidłowe także należy uznać twierdzenie organu I instancji, iż by można było uznać zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 2, warunkiem koniecznym jest istnienie związku przyczynowego pomiędzy wydaniem decyzji, a popełnieniem przestępstwa. Jak zauważył organ I instancji, Spółka nie dołączyła do złożonego wniosku żadnego wyroku sądowego stwierdzającego popełnienie przestępstwa przez organ podatkowy przy wydawaniu decyzji. Podkreślił przy tym, iż głównym przedmiotem postępowania prowadzonego przez organ I i II instancji, w wyniku którego została wydana decyzja ostateczna z dnia 27.05.2002 r., było badanie okoliczności zaprzestania przez Spółkę inwestycji. Żądanie ponownej analizy rzetelności postępowań prowadzonych przez organ I i II instancji zakończonych decyzją ostateczną z dnia 27.05.2002 r., wykracza poza zakres postępowania w trybie art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, tym bardziej, że rozstrzygnięcie to było zweryfikowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27.08.2003 r., sygn. akt III SA 1761/02 . Przedstawiona przez Spółkę ocena, że wyrok Naczelnego Sadu Administracyjnego w Warszawie został wydany w oparciu o fałszywe oskarżenia i nie odnosi się do omówienia okoliczności zaprzestania inwestycji, tylko do kwestii braku jednoznacznych dowodów wskazujących, iż inwestycja była prowadzona, pozostaje bez wpływu na wynik niniejszego rozstrzygnięcia. Zaznaczył przy tym, że Spółka nie skorzystała z przysługującego jej prawa do złożenia skargi kasacyjnej. Organ nie zgodził się również z zarzutem odwołania dotyczącym ograniczenia udziału Spółki w postępowaniu. Podkreślił, że wznowienie postępowania z przyczyn wymienionych wart. 240 § 1 pkt 4 następuje tylko na żądanie strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Z akt sprawy bezspornie wynika, iż decyzja z dnia 27.05.2002 r. została doręczona Spółce w dniu 03.06.2002 r. W związku z powyższym, już tylko ze względu na fakt, iż upłynął wynikający z art. 241 § pkt 1 Ordynacji podatkowej termin do wniesienia żądania wznowienia postępowania, brak jest podstaw do wzruszenia ostatecznego rozstrzygnięcia w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 240 § 1 pkt 4. Ponadto, wbrew twierdzeniom Spółki organy podatkowe obu instancji zapewniły Spółce możliwość czynnego udziału w sprawie. Z akt sprawy wynikało bowiem, iż postanowieniem z dnia 14.01.2002 r. Urząd Skarbowy wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie zwrotu otrzymanej w latach 1998 i 1999 zaliczki podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Ww. postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 21.02.2002 r., co potwierdził własnoręcznym podpisem G. S. - osoba upoważniona do reprezentowania Spółki. W treści postanowienia wyraźnie wskazano zakres wszczętego postępowania, a także poinformowano, że stronie przysługuje prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wglądu do akt sprawy, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W dniu 21.02.2002 r. (pismem z dnia 19.02.2002 r.), stosownie do art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, Urząd Skarbowy zawiadomił Spółkę o przysługującym jej w terminie trzech dni od dnia otrzymania tego pisma prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Spółka nie skorzystała z tego uprawnienia. W trakcie postępowania odwoławczego, Spółka także została zawiadomiona pismem z dnia 17.05.2002 r., o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w ciągu trzech dni od dnia otrzymania tegoż zawiadomienia. Jednocześnie tym samym pismem poinformowano Spółkę, że po upływie wyznaczonego terminu zostanie wydana stosowna decyzja. Odbiór korespondencji potwierdził własnoręcznym podpisem R. K. w dniu 20.05.2002 r., zatem termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym upłynął w dniu 23.05.2002 r. Za bezpodstawny organ odwoławczy uznał zarzut, iż trzydniowy termin na zapoznanie się z dowodami w sprawie jest niezgodny z prawem. Izba Skarbowa w piśmie z dnia 17.05.2002 r., określiła termin zgodny z obowiązującym wówczas prawem. Art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2002 r. obligował organ podatkowy do wyznaczenia Spółce trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Organ odwoławczy potwierdził wystąpienie błędu w piśmie (zawiadomieniu) Izby Skarbowej z dnia 17.05.2002 r., polegającego na powołaniu się w treści pisma na decyzję Urzędu Skarbowego zamiast na decyzję Urzędu Skarbowego. Jednakże uwzględniając całokształt prowadzonego przez organ I i II instancji postępowania w sprawie zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, w którym Spółka niewątpliwie uczestniczyła, nie zgodził się z twierdzeniem, iż Spółka nic nie wiedziała o takim postępowaniu. Podkreślił, że w przedmiotowym zawiadomieniu prawidłowo wskazano, iż dotyczy ono możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w przedmiocie postępowania odwoławczego od decyzji z dnia 26.02.2002 r., określającej obowiązek zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Nie było to zatem działanie celowe zmierzające do wywołania negatywnych skutków, czy że wręcz że "popełniono przestępstwo". Organ odwoławczy zauważył, iż tożsamą pomyłkę zawierało wezwanie z dnia 25.04.2002 r., skierowane do Spółki w trybie art. 155 §1 i art. 189 § 1 Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi natomiast na powyższe wezwanie, Spółka przy piśmie z dnia 13.05.2002 r., przesłała komplet dokumentów dotyczących postępowania. Powyższe oznacza, iż pomimo pomyłki w oznaczeniu organu I instancji Spółka prawidłowo odczytała intencje wezwania. W świetle powyższego wynikało, że Spółka brała aktywny udział w postępowaniu. W ocenie organu odwoławczego w sprawie nie wystąpiła również przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi który wydał decyzję. Nowe okoliczności i nowe dowody to takie, które nie były podstawą decyzji ostatecznej objętej wznowieniem postępowania, nie wynikały z badanego materiału dowodowego w sprawie. Organ podatkowy wydający decyzję ostateczną nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach i dowodach. Organ wskazał, że dokumenty dotyczące współpracy z firmą "B" zostały przedstawione przez Spółkę na etapie postępowania odwoławczego i były przedmiotem oceny organu II instancji, na co wskazuje jednoznaczna treść decyzji z dnia 27.05.2002 r. Pozostałe dokumenty, wskazane przez Spółkę w treści pisma z dnia 23.08.2011 r. uzupełniającego wniosek o wznowienie postępowania, tj. oświadczenie P. G. z dnia 25.06.2002 r., pismo firmy "C" z dnia 19.07.2001 r. oraz oświadczenie firmy "D" Sp. z o.o. z dnia 28.06.2002 r., zostały załączone przez Spółkę do skargi na decyzję z dnia 27.05.2002 r. Do ww. pism Izba Skarbowa odniosła się w odpowiedzi na skargę. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż z treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.08.2003 r., sygn. akt III SA 1761/02, wynika, że ww. dowody były przedmiotem analizy Sądu. Pomimo prawnej możliwości uchylenia zaskarżonej decyzji, Sąd oddalił skargę, a tym samym potwierdził prawidłowość postępowania podatkowego przeprowadzonego przez organy skarbowe oraz ich rozstrzygnięcia. Organ podkreślił, iż w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją analizie poddano również dokumenty, których włączenia Spółka żąda w odwołaniu z dnia 24.10.2011 r. oraz w piśmie z dnia 23.11.2011 r. Powyższe żądania dotyczyły uzupełnienia dokumentacji o: - dokumentację całego postępowania celnego w związku z importem przez Spółkę maszyn i urządzeń, włącznie z procedurami uszlachetniania biernego, - potwierdzenie zapłaty podatku VAT zapłaconego przez Spółkę do Urzędu Celnego, - kontrakt Spółki z firmą "B" wraz ze wszystkimi dodatkami, - całość dokumentacji z postępowania w sprawie umorzenia zobowiązań podatkowych. Organ odwoławczy pokreślił, że dokumenty dotyczące współpracy z firmą "B" zostały przedstawione przez Spółkę na etapie postępowania odwoławczego i były przedmiotem oceny organu II instancji. Również dokumenty z postępowania celnego, włącznie z procedurami uszlachetniania biernego, były znane organowi odwoławczemu gdyż stanowiły dokumenty przesłane przez Spółkę przy piśmie z dnia 13.05.2002 f. (załącznik nr l "Dokumenty dotyczące uszlachetniania biernego"). Natomiast żądanie włączenia do niniejszego postępowania dokumentacji z postępowania w sprawie ulg w spłacie zaległości podatkowych z tytułu obowiązku zwrotu otrzymanych przez Spółkę w latach 1998-1999 r. zaliczek podatku naliczonego oraz żądanie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Strony i pracownika Spółki – P. G., przesłuchania osoby Naczelnika Urzędu Skarbowego z 2002 r. i zaangażowanych w sprawę pracowników Urzędu Skarbowego, przesłuchania przedstawiciela firmy "B", wskazują, iż Spółka oczekuje od organów podatkowych dalszego prowadzenia postępowania w sprawie obowiązku zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Zdaniem organu, Spółka żądając przeprowadzenia powyższych dowodów w istocie dąży do zanegowania ustaleń dokonanych przez organy podatkowe obu instancji w postępowaniu "zwykłym" instancyjnym w szczególności ustaleń dotyczących terminu i okoliczności zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego - budowa hali produkcyjnej oraz zakup maszyny "[...]". Organ podniósł, iż z treści decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., jednoznacznie wynikało, iż podstawą jej wydania były zgromadzone i poddane analizie materiały i dowody, w tym materiały dotyczące okoliczności zaprzestania realizacji zadania inwestycyjnego, przedłożone przez Spółkę. Na podstawie zgromadzonych dowodów stwierdzono, że: próbny rozruch linii technologicznej do produkcji "[...]" wykonany w grudniu 1998 r. zakończył się niepowodzeniem, rozruch maszyn ujawnił wady produkcyjne urządzeń. Wskutek tych wad doszło do pożaru pieca. W tych okoliczności niezbędna była dalsza kontynuacja prac inwestycyjnych - tak więc inwestycja nie została ostatecznie zakończona. W trakcie 1999 i 2000 roku Spółka podjęła szereg działań w celu zakończenia inwestycji, m.in.: - w dniu 10.05.1999 r. dokonała zwrotu do firmy "B" (eksportu) suszami, przenośnika, szafy elektrycznej oraz pokrywy- w dniu 25.01.2000 r. podpisała z dostawca linii technologicznej, francuską firmą "B" z C. aneks do kontraktu z dnia 15.10.1997 r., na mocy którego dostawca zobowiązał się do wymiany wadliwych urządzeń na sprawne, w dniu 25.07.2000 r. dokonała kolejnego zwrotu do firmy "B" (eksportu) urządzenia "[...]", a w dniu 02.08.2000 r. dokonała importu otrzymanego od firmy "B" urządzenia "[...]". Natomiast w grudniu 2000 r, Spółka zapłaciła w firmie "E" za usługę nadzoru inwestorskiego nad wykonaniem ww. inwestycji (rachunek nr "[...]" z dnia 29.12.2000 r.). Nadto stwierdzono, iż dokumenty źródłowe dostarczone przez Spółkę, w tym rejestry zakupów i faktury zakupów, nie wykazały aby Spółka kontynuowała inwestycję po dniu 29.12.2000 r. czy też ponosiła jakiekolwiek wydatki o charakterze inwestycyjnym. Organ podkreślił, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 27.08.2003 r. sygn. akt III SA/ 1761/02 podtrzymał przedmiotowe rozstrzygnięcie, tym samym potwierdzając, że Spółka była zobowiązana do zwrotu otrzymanych zaliczek, gdyż po niespełna dwóch latach i pięciu miesiącach od ostatniego dnia miesiąca, w którym dokonano wypłaty pierwszej raty zaliczki, wstrzymała wykonywanie inwestycji na okres dłuższy niż sześć miesięcy. Powyższe okoliczności zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, uczyniły nieuzasadnionym żądanie włączenie do niniejszego postępowania dokumentacji z postępowania w sprawie ulg w spłacie zaległości podatkowych z tytułu obowiązku zwrotu otrzymanych przez Spółkę w latach 1998-1999 r. zaliczek podatku naliczonego. A ponadto okoliczności te zostały także zbadane przez Naczelny Sąd Administracyjny. W ocenie organu, w sytuacji powstania jakiejkolwiek obiektywnej wątpliwości dotyczącej istnienia podstawy wznowienia, wskazanej przez Podatnika, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. W stanie faktycznym sprawy, kiedy Spółka w dniu 21.07.2011 r. złożyła wniosek o wznowienie postępowania, uzupełniony pismem dnia 23.08.2011 r., a argumenty zawarte we wniosku odpowiadają przesłankom wznowienia postępowania zawartym w art. 240 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5 Op., to przesłanki dopuszczenia wznowienia postępowania, łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia. Natomiast, kwestia oceny tych przesłanek jest przedmiotem badania po wznowieniu postępowania (art. 245 § 1 zdanie wstępne w zw. z art. 243§ 2 Ordynacji podatkowej). Wobec powyższego Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 01.09.2011 r., wznowił postępowanie w sprawie zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Następnie decyzją z dnia 14.10.2011 r., wydaną na podstawie 240 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5, art. 244 § 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał za nieuzasadnione zarzuty zgłoszone przez R. K., do protokołu z dnia 17.11.2011 r., sporządzonego w związku z zawiadomieniem wydanym w trybie art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej tj. 1. na jakiej podstawie odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej rozpatruje ten sam organ, jak to się ma do zasady dwuinstancyjności, oraz 2. na jakiej podstawie prawnej przesyłane są informacje do Naczelnika Urzędu Skarbowego i Urzędu Skarbowego dotyczące terminu doręczenia decyzji. Organ wyjaśnił, że stosownie do przepisów art. 244 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 z późno zm.), organem właściwym do wznowienia postępowania jest organ który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Wobec powyższego organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., jest Dyrektor Izby Skarbowej. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej wydając decyzję z dnia 14:10.2011 r, w trybie art. 240 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5, art. 244 § 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja podatkowa działał jako organ I instancji. Natomiast stosownie do przepisu art. 221 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez Dyrektora Izby Skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Zatem organem właściwym do rozpatrywania odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.10.2011 r., był Dyrektor Izby Skarbowej. W tym stanie prawnym również żądanie Spółki zawarte w treści pisma z dnia 23.11.2011 r., o przesłanie odwołania do Ministerstwa Finansów było bezpodstawne. Odnosząc się do drugiej kwestii organ odwoławczy wyjaśnił, że znajdujące się w aktach sprawy pismo Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 17.10.2011 r., ,stanowiące pismo przewodnie przy którym przesłano decyzję z dnia 14.10.2011 r., wydaną po wznowieniu postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej 27.05.2002 r., na wniosek Spółki z dnia 02.07.2011 r., oraz pismo Izby Skarbowej z dnia 25.10.2011 r., informujące o dacie jej doręczenia, zostały przesłane do Naczelnika Urzędu Skarbowego ponieważ organem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku wynikającego z ostatecznej decyzji z dnia 27.05.2002 r., jest Naczelnik Urzędu Skarbowego. Zatem wszystkie rozstrzygnięcia organów podatkowych, w tym decyzja w trybie art. 240 § 1 O.p., które dotyczą danego zobowiązania winny znajdować się u wierzyciela bo mają wpływ na prawa i obowiązki Spółki związane z wykonaniem obowiązku wynikającego z decyzji ostatecznej. R. K. działając w imieniu Spółki, złożył skargę z dnia 10.02.2012 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 23.12.2011 r., wnosząc o skierowanie postanowienia do ponownego rozpatrzenia z uwzględnieniem argumentów wnioskodawcy. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organem I instancji właściwym do rozpatrzenia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., winien być Minister Finansów. Podkreślił, iż przedmiotowy wniosek złożył do Ministra Finansów, gdyż miał na uwadze skierowane do Spółki pismo Radcy Generalnego M. K. przesłane przez Kancelarię Prezesa Rady Ministrów. Wywiódł, iż Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 1.09.2011 co prawda wznowił postępowanie w sprawie zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów, w celu zbadania podniesionych okoliczności i ich wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, jednakże postępowanie nie było prowadzone w tym zakresie. W ocenie Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej po wznowieniu postępowania objętego ww. postanowieniem, decyzją z dnia 14.10.2011 r., odmówił uchylenia w całości decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., nie respektując założeń ww. postanowienia. Zdaniem Skarżącego odwołanie od powyższej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej powinien rozpatrzeć Minister Finansów. Skarżący stwierdził również, iż przeprowadzone przez Dyrektora Izby Skarbowej postępowanie odwoławcze zakończone zaskarżoną decyzją z dnia 23.12.2011 r., jest niezgodne z prawem i pozbawione sensu. Zarzucił, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie rozpatrzył przedmiotu odwołania, pomijając w całości argumenty Spółki skupiając się na nadzwyczajnej wartości jaką jest, porządek prawny. Jednocześnie podniósł, iż organy podatkowe pomimo istniejącego obowiązku nigdy nie dokonały badania okoliczności zaprzestania przez Spółkę inwestycji. Zarzucił również, iż organy podatkowe prowadząc postępowania podatkowe złamały przepisy prawa, poprzez pozbawienie Spółki czynnego udziału w postępowaniu i celowe wprowadzanie w błąd oraz oparcie rozstrzygnięcia na nie istniejących zeznaniach świadków. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.),zwana dalej p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ostatnio powołanej ustawy). Dokonując ocen zaskarżonej decyzji w wyżej przedstawionym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca wśród ogólnych zasad postępowania podatkowego wprowadził w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8,poz. 60 ze zm.) zasadę stałości ostatecznej decyzji. Oznacza to, że wznowienie postępowania w sprawie może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w innych ustawach. Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Wskazać trzeba, że wydanie na podstawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza jeszcze o możliwości rozpatrywania istoty sprawy i orzekania w tym zakresie. Zgodnie z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, po wydaniu postanowienia w pierwszym rzędzie przedmiotem postępowania staje się kwestia przesłanek wznowienia. Jeżeli organ podatkowy nie stwierdzi istnienia przesłanek wznowienia, odmawia uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Tylko zatem stwierdzenie wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej powoduje konieczność rozpatrywania istoty sprawy. Skarżący jako wskazał podstawy wznowienia postępowania określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, lecz opisał okoliczności, które jego zdaniem stanowiły podstawę wznowienia postępowania. W złożonej skardze, podobnie jak we wniosku o wznowienie postępowania oraz odwołaniu, Skarżący w istocie żąda ponownego przeprowadzenia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r. Skarżący w zasadzie nie podnosi żadnych nowych okoliczności nie znanych organom podatkowym przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji, zaś przedstawiona argumentacja jest powtórzeniem zarzutów odwołania, co do których organ odwoławczy wypowiedział się w uzasadnieniu decyzji. Zdaniem Sądu, organy podatkowe prawidłowo zakwalifikowały sytuacje opisane w skardze i we wniosku o wznowienie, jako zdarzenia, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 2, 4, 5 ustawy Ordynacja podatkowa. W ocenie Sądu, zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej uznał za gołosłowne twierdzenie Spółka, iż organy podatkowe podejmując decyzję określającą obowiązek zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, popełniły przestępstwo polegającego na poświadczeniu nieprawdy, co do oceny okoliczność zaprzestania inwestycji. W toku postępowania wznowieniowego Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, w postaci wyroku sądowego, stwierdzającego przestępstwo w tej sprawie Zdaniem Sądu, organ II instancji zasadnie nie zgodził się również z twierdzeniem Spółki, iż w toku postępowania podatkowego w sprawie obowiązku zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, nie zagwarantowano jej czynnego udziału, co miało wpływ na wynik postępowania, po dokonaniu analizy stanu faktycznego sprawy Dyrektor Izby Skarbowej wykluczył zaistnienie przesłanki wymienionej w art. 240 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Nadto organ wskazał, iż zgodnie z art. 241 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wznowienie postępowania z tej przyczyny może nastąpić tylko na żądanie Strony wniesione w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji. Strona nie dotrzymała tego terminu, ponieważ o treści decyzji z dnia 27.05.2002 r. dowiedziała się w dniu 3.06.2002 roku, a termin upływał w dniu 3.07.2002 roku, zatem kiedy wniosek o wznowienie postępowania został złożony w dniu 2 lipca 2011roku, był on spóźniony o 9 lat. Ponadto Sąd zgodził się z poglądem organu II instancji, że bezpodstawne są twierdzenia Skarżącej, że organy skarbowe odrzuciły przedłożone przez Spółkę dokumenty, bez uprzedniego zapoznania się z nimi. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał organ wskazał, iż powoływane dowody były przedmiotem oceny dokonanej przez organ II instancji w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją z dnia 27.05.2002 r. oraz przedmiotem analizy dokonanej przez Sąd o czym świadczy treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27.08.2003 r. sygn. akt III SA 1761/02. W tym stanie rzeczy prawidłowo organ podatkowy przyjął, iż wskazane przez Skarżącą dowody nie wpływają na zmianę treści rozstrzygnięcia podjętego przez organy podatkowe. Tym samym, w przedmiotowej sprawie nie jest możliwe wzruszenie decyzji ostatecznej z dnia 27.05.2002 r., w oparciu o art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jako nowej okoliczności ujawnionej w sprawie, ponieważ okoliczności zaniechania produkcji znane były organowi podatkowemu przed dniem wydania decyzji odwoławczej z dnia 27.05.2002 roku. W ocenie Sądu, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skargi, iż Dyrektor Izby Skarbowej nie wykonał postanowienia z 01.09.2011 r., "wydanego w celu zbadania podniesionych okoliczności i ich wpływu na rozstrzygnięcie sprawy", ponieważ postępowanie w sprawie wznowienia postępowania składa się niejako z dwóch etapów. W fazie wstępnej tego postępowania organ obowiązany jest rozpoznać dopuszczalność wznowienia postępowania, tj. czy wskazana została jedna z przesłanek wymienionych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej i czy zostały zachowane wszystkie wymogi formalne wniosku. Postępowanie to kończy się wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania (art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej), bądź też wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania (art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej) - co miało miejsce w niniejszej sprawie. Na tym etapie postępowania, co wymaga wyraźnego podkreślenia, nie bada się zasadności wskazanej przesłanki wznowienia postępowania. Oznacza to, że w sytuacji powstania jakiejkolwiek obiektywnej wątpliwości dotyczącej istnienia podstawy wznowienia, wskazanej przez Podatnika, niezbędne jest wydanie postanowienia o wznowieniu, którego przedmiotem będzie wyjaśnienie, czy przesłanki uzasadniające wznowienie postępowania rzeczywiście wystąpiły w sprawie i jaki mogą mieć wpływ na jej rozstrzygnięcie. W stanie faktycznym sprawy Spółka złożyła wniosek o wznowienie postępowania, uzupełniony pismem dnia 23.08.2011r., a argumenty zawarte we wniosku odpowiadały przesłankom wznowienia postępowania zawartym w art. 240 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5 Op. Przesłanki dopuszczenia wznowienia postępowania, łączy się z ustaleniem istnienia podstawy wznowienia. Natomiast, kwestia oceny tych przesłanek jest przedmiotem badania po wznowieniu postępowania (art. 245 § 1 zdanie wstępne w zw. z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej). Wobec powyższego zasadnie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 01.09.2011 r., wznowił postępowanie w sprawie zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Następnie decyzją z dnia 14.10.2011 r., wydaną na podstawie 240 § 1 pkt 2, pkt 4, pkt 5, art. 244 § 1 oraz art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., wobec braku przesłanek wzruszenia decyzji. Zdaniem Sądu nieuzasadnione są również zarzuty dotyczące naruszenie przez organy podatkowe przepisów prawa, poprzez pozbawienie Spółki czynnego udziału w postępowaniu i celowe wprowadzanie w błąd oraz oparcie rozstrzygnięcia na nie istniejących zeznaniach świadków. Z akt sprawy wynika bowiem, iż postanowieniem z dnia 14.01.2002 r., Urząd Skarbowy wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie zwrotu otrzymanej w latach 1998 i 1999 zaliczki podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, które to postanowienie zostało skutecznie doręczone w dniu 21.02.2002 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem osoba upoważniona do reprezentowania Skarżącej. W treści postanowienia wyraźnie wskazano zakres wszczętego postępowania, a także poinformowano, że stronie przysługuje prawo czynnego udziału w każdym stadium postępowania, wglądu do akt sprawy, a przed wydaniem decyzji wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Z akt sprawy wynika, że dniu 21.02.2002 r. (pismem z dnia 19.02.2002 r.), stosownie do art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, Urząd Skarbowy zawiadomił Skarżącą o przysługującym jej w terminie trzech dni od dnia otrzymania tego pisma prawie do zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów. Skarżąca nie skorzystała z tego uprawnienia. W trakcie postępowania odwoławczego, zakończonego decyzją ostateczną z dnia 27.05.2002 r., Skarżąca także została zawiadomiona pismem z dnia 17.05.2002 r., o przysługującym jej prawie do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w ciągu trzech dni od dnia otrzymania tegoż zawiadomienia. Jednocześnie tym samym pismem poinformowano Skarżącą, że po upływie wyznaczonego terminu zostanie wydana stosowna decyzja. Odbiór korespondencji potwierdził własnoręcznym podpisem R. K. w dniu 20.05.2002 r., zatem termin do zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym upłynął w dniu 23.05.2002 r. Bezpodstawny jest też zarzut, iż trzydniowy termin na zapoznanie się z dowodami w sprawie jest niezgodny z prawem, ponieważ Izba Skarbowa w piśmie z dnia 17.05.2002 r., określiła termin zgodny z obowiązującym wówczas prawem. Art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2002 r. obligował bowiem organ podatkowy do wyznaczenia Skarżącej trzydniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Oceniając natomiast zarzut dotyczący błędu w piśmie (zawiadomieniu) Izby Skarbowej z dnia 17.05.2002 r, polegającego na powołaniu się w treści pisma na decyzję Urzędu Skarbowego zamiast na decyzję Urzędu Skarbowego, należy zauważyć, że organ przyznał, iż w przedmiotowym piśmie popełniono wskazany błąd. Jednakże mając na uwadze całokształt prowadzonego przez organ I i II instancji postępowania w sprawie zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług, w którym Skarżąca niewątpliwie uczestniczyła, nie można zgodzić się z twierdzeniem, iż Skarżąca nic nie wiedziała o takim postępowaniu. W tym miejscu należy podkreślić, iż w przedmiotowym zawiadomieniu prawidłowo wskazano, iż dotyczy ono możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego w przedmiocie postępowania odwoławczego od decyzji z dnia 26.02.2002 r., określającej obowiązek zwrotu otrzymanych w latach 1998 i 1999 zaliczek podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług przed powstaniem obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Nie można przyznać też racji twierdzeniom, iż było to działanie celowe zmierzające do wywołania negatywnych skutków, czy że wręcz "popełniono przestępstwo". Następnie, w odpowiedzi na powyższe wezwanie Izby Skarbowej, Skarżąca przy piśmie z dnia 13.05.2002 r., przesłała komplet dokumentów dotyczących wstrzymania produkcji, co oznacza, iż pomimo pomyłki w oznaczeniu organu I instancji Skarżąca prawidłowo odczytała intencje wezwania. Zdaniem Sądu bezpodstawny jest zarzut skargi dotyczących naruszenia właściwości organów podatkowych w sprawie wznowienia postępowania, ponieważ stosownie do przepisów art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej, organem właściwym do wznowienia postępowania jest organ który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji. Wobec powyższego organem właściwym do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Izby Skarbowej z dnia 27.05.2002 r., jest Dyrektor Izby Skarbowej. W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej wydając decyzję z dnia 14.10.2011 r., działał jako organ I instancji. Natomiast stosownie do przepisu art. 221 ww. ustawy Ordynacja podatkowa, w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby skarbowej odwołanie od decyzji rozpatruje ten sam organ podatkowy, stosując odpowiednio przepisy o postępowaniu odwoławczym. Zatem organem właściwym do rozpatrywania odwołania od decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14.10.2011 r., jest również Dyrektor Izby Skarbowej. W myśl art. 245 § 1 pkt 2 O.p., organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1. W ocenie Sądu, w świetle stanu faktycznego sprawy, Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie zastosował cytowany przepis. O ile bowiem art. 243 § 2 O.p. wskazuje, że postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Zaskarżona decyzja zawiera w rozstrzygnięciu stwierdzenie nieistnienia przesłanek określonej w art. 240 § 1 pkt 2,4 i 5 O.p. oraz wskazuje okoliczności uniemożliwiające uchylenie decyzji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił szczegółowo, dlaczego w niniejszej sprawie mogła zostać wydana wyłącznie decyzja odmawiająca uchylenia decyzji odwoławczej z dnia 27.05.2002 roku. Uzasadnienie to, wbrew wywodom skarżącej, odpowiada wymogom określonym w art. 210 § 4 O.p. Fakt, że zawiera odmienną od twierdzeń strony ocenę zebranego materiału dowodowego, nie może stanowić podstawy do stwierdzenia, że jest inaczej. Ponadto, organ podatkowy, wbrew wywodom autora skargi, odniósł się w uzasadnieniu do wszystkich dowodów zgromadzonych w sprawie – aczkolwiek z odmiennym od skarżącego przyłożeniem wagi do poszczególnych z nich w świetle pozostałych. Organ podatkowy nie naruszył także art. 121 i art.122 O.p. gdyż przeprowadził postępowanie wznowieniowe zgodnie z prawem i w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wobec powyższego stosownie do dyspozycji art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.