I SA/Ol 145/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.D. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą z dnia 7 marca 2012 r., M.D. zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej. W uzasadnieniu wniosku podniósł, iż wykonanie tej decyzji grozi mu i jego rodzinie wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał ponadto, iż ma na utrzymaniu żonę i małoletnie dziecko i ciąży na nim oraz na jego rodzinie wiele zobowiązań, w tym w szczególności kredyt hipoteczny związany z zakupem mieszkania. Na spłatę kredytu skarżący przeznacza większą część swoich niewysokich dochodów. Skarżący podkreślił, że brak spłaty kredytu może wiązać się z jego wypowiedzeniem przez bank. Według skarżącego zajęcie rachunku bankowego, czy wszczęcie egzekucji z wynagrodzenia za pracę - przedwcześnie, zanim sprawa zostanie rozpatrzona przez Sąd - może wyrządzić mu znaczną szkodę lub spowodować trudne do odwrócenia skutki. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. W szczególności, powstanie "znacznej szkody" będzie miało miejsce w sytuacji, gdy grozi utrata przedmiotu, który ze względu na swoje właściwości nie może być zastąpiony innym. W doktrynie i orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że wykonanie decyzji dotyczącej należności pieniężnej nie musi skutkować powstaniem wymienionych wyżej skutków, ponieważ w razie uchylenia decyzji, skarżący może uzyskać zwrot wyegzekwowanej kwoty. W postępowaniu o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, wykazanie przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej, spoczywa zawsze na wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem sam wywód strony, jej twierdzenia muszą znaleźć potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Dopiero zestawienie argumentów zaprezentowanych we wniosku oraz dowodów mających potwierdzić ich zasadność, pozwala na ocenę, czy w przypadku wnioskodawcy, występują przesłanki, o jakich mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego, z jego punktu widzenia, rozstrzygnięcia. Okoliczności podane w uzasadnieniu wniosku, nie zostały bowiem poparte stosowną dokumentacją, która obrazowałaby aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego. W uzasadnieniu wniosku skarżący skupił się na okolicznościach dotyczących kredytu mieszkaniowego oraz stwierdzeniu, że na jego utrzymaniu pozostaje żona i małoletnie dziecko. Nie podał przy tym, ani nie udokumentował wysokości osiąganych dochodów i ciążących na nim zobowiązań. Zauważyć należy, iż konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego, i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. W ocenie Sądu, skarżący w niniejszej sprawie takowych skutków nie wykazał. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia