I SA/Ol 150/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. M. S. we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Strona, reprezentowana przez adwokata P. Ś., w treści uzasadnienia skargi podała, że występuje w jej sytuacji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nałożono bowiem na skarżącego obowiązek zapłaty znacznej kwoty 22.493 zł wraz z odsetkami liczonymi od 7 lutego 2011r.. Podatnik nie posiada takich środków finansowych i musiałby zaciągnąć kredyt, co do czasu rozpoznania skargi i poczynienia prawidłowych ustaleń w sprawie jest nieuzasadnione. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z określonych powyżej przesłanek. Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków skarżący powinien przedstawić w sposób rzeczowy wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. Takiej argumentacji wniosek o wstrzymanie decyzji nie zawiera. Skarżący odnosi się do przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. w sposób niepełny. Powoływany brak środków finansowych i przedstawione przez stronę rozwiązanie w postaci zaciągnięcia kredytu, skarżący wskazuje jako jedyne możliwe rozwiązanie. Sąd nie może jednak pominąć okoliczności, że wydane w zaskarżonej sprawie decyzje wynikają z tego, że podatnik zdecydował się na zakup samochodu osobowego marki L. za cenę 31 tys. euro, który po wewnątrzwspólnotowym sprowadzeniu do Polski sprzedał kolejnym nabywcom za pośrednictwem komisu samochodowego. Uzyskał zatem środki finansowe, o których nie wspomina we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Z konstrukcji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wnioskujący ma przekonać Sąd, że w jego sytuacji występują okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007r., sygn. akt II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. Skarżący nie wypełnił tego zadania, ogólnikowo wskazał na niezasadność wzięcia kredytu w celu wykonania zaskarżonej decyzji, nie wykazał zatem, że jej wykonanie spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.