I SA/Ol 164/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Burmistrza na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości na 2009 i 2010 r. postanawia: odrzucić skargę. Burmistrz wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", którą uchylono w całości decyzję Burmistrza z dnia "[...]" oraz określono Spółce A w W. podatek od nieruchomości za 2009 r. w wysokości 71.731,70 zł oraz za 2010 r. w wysokości 64.733,90 zł. Przesyłając przedmiotową skargę wraz z odpowiedzią Samorządowe Kolegium Odwoławcze zwróciło uwagę na brak legitymacji skarżącego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wskazało, zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005 r., sygn. akt. OSK 1017/04, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 6 maja 2004 r., sygn. akt I SA 530/03), gmina, której organ wydał decyzję w sprawie w pierwszej instancji nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego, wydaną w tejże sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wniesiona w niniejszej sprawie skarga, jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.". Jak podkreślano już w dotychczasowym orzecznictwie (p. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 maja 2003r., sygn. akt OPS 1/03, ONSA 2003/4/115), rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa materialnego. Może być ona - jako osoba prawna - stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy w zakresie postępowania administracyjnego przyznają stronom tego postępowania. Jeżeli jednak ustawa wyznacza organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji podatkowej (art. 13 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), to wówczas reprezentuje on interes jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Gwarantowana przepisami ustrojowymi samodzielność gminy i należna jej ochrona sądowa (art. 2 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, art. 45 ust.1, art. 77 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 11 Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego) dotyczy pozycji gminy jako osoby prawnej z racji posiadanych praw i obowiązków właścicielskich, a nie pozycji gminy z racji sprawowanego władztwa administracyjnego (p. wyrok NSA w Warszawie z dnia 27 stycznia 2006 r., sygn. akt II FSK 253/05). Powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej, w formie decyzji administracyjnej wyłącza tym samym możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania administracyjnego bądź sądowoadministracyjnego. Włączenie organów samorządowych do systemu organów administracji publicznej prowadzących postępowanie w konkretnej sprawie znacznie ogranicza zakres uprawnień procesowych tych jednostek jako osób prawnych. W zakresie, w jakim organ jednostki samorządu terytorialnego wykonuje funkcję organu administracji publicznej, nie jest on bowiem uprawniony do reprezentowania jej interesu prawnego, rozumianego jako interes osoby prawnej. Podzielając w pełni wyrażone w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądy, stwierdzić należy, iż skoro Burmistrz, jako organ realizujący władztwo administracyjne prowadził postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, to nie może jednocześnie reprezentować Gminy w postępowaniu administracyjnym, bądź sądowoadministracyjnym, a tym samym wnieść w jej imieniu, na podstawie art. 50 p.p.s.a. skargi do sądu administracyjnego na wydaną w tej sprawie decyzję organu wyższej instancji. Mając powyższe na uwadze, wniesienie przedmiotowej skargi było niedopuszczalne i podlegała ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.