I SA/Ol 177/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub, Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (spr.), Protokolant Lidia Wachowska, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 maja 2009 r. sprawy ze skargi IM na decyzję Dyrektora Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji o przyznaniu pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej oraz odmowie przyznania płatności 1) stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, 2) określa, że zaskarżona decyzja nie polega wykonaniu. W dniu 14 marca 2005 r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wpłynął wniosek I.M. o udzielenie pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej w zakresie wyposażenia gospodarstwa rolnego w płytę gnojową o powierzchni 250,90 m2 oraz w zbiornik na gnojówkę o pojemności 200,72 m3. Decyzją z "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał wnioskodawczyni pomoc finansową w łącznej wysokości 96.373,25 zł. W decyzji określono, że pomoc zostanie wypłacona w dwóch równych ratach z zastrzeżeniem dopełnienia obowiązków wynikających z § 9 ust.3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz.142 ze zm.). W związku z niezłożeniem oświadczenia o zrealizowaniu przedsięwzięcia i osiągnięciu przez gospodarstwo żywotności ekonomicznej na poziomie co najmniej 4 EJW do dnia 31 lipca 2008 r., wystosowano do strony zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W odpowiedzi strona wniosła o wydłużenie terminu wykonania zobowiązania. Następnie w dniu 3 października 2008 r. do Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło oświadczenie strony z dnia 1 października 2008 r., w którym poinformowała ona o niezrealizowaniu w terminie przedsięwzięć określonych w planie dostosowania w związku z wystąpieniem klęski żywiołowej. W załączeniu przedłożono kserokopię protokołu z oszacowania szkód spowodowanych klęską suszy w dniu 11 lipca 2008r. Decyzją z dnia "[...]" Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, na podstawie art. 162 § 2 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 ze zm.), powoływanej dalej jako K.p.a., w związku z § 9 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, uchylił w całości decyzję o przyznaniu I.M. pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej. W motywach decyzji organ podniósł, iż termin ukończenia przedsięwzięć realizowanych przez producenta rolnego, określony został, w § 6 ust. 2 pkt 2 lit. a powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r., na dzień 31 lipca 2008 r. W odniesieniu do złożonego przez stronę wniosku o wydłużenie terminu na wykonanie zbiornika i płyty obornikowej do dnia 31 czerwca 2009 r., organ I instancji wskazał, iż nie może przychylić się do prośby wnioskodawczyni, gdyż termin na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej został określony przepisami prawa. W ocenie organu, niedopełnienie przez stronę obowiązku złożenia stosownego oświadczenia w terminie było konsekwencją tego, że nie zapoznała się ona z zasadami przyznawania pomocy finansowej, do czego była zobowiązana. Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z przepisami § 10 ust. 1 w/w rozporządzenia pierwsza rata płatności podlega zwrotowi, jeżeli producent rolny nie zrealizował w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania lub nie złożył w terminie oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b rozporządzenia. Przepis § 10 ust. 2 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. a rozporządzenia stanowi, że pierwsza rata płatności nie podlega zwrotowi, jeżeli realizacja przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania była niemożliwa ze względu na wystąpienie klęski żywiołowej, a producent rolny złożył oświadczenie o zaistnieniu okoliczności wymienionych w pkt 1 zamiast oświadczenia, o którym mowa w § 9 ust. 3 pkt 1 lit. b, w terminie 14 dni od dnia, w którym okoliczności te ustąpiły. Odnosząc się do argumentacji odwołania wskazującej, że nie wzięto pod uwagę faktu, iż zadeklarowane przedsięwzięcia zostały rozpoczęte, organ II instancji zaznaczył, że pomoc finansowa na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej przyznawana jest na realizację w danym terminie określonych przedsięwzięć. Ponadto organ nie uwzględnił powołanej przez strony okoliczności klęski suszy, gdyż strona nie dopełniła obowiązku złożenia oświadczenia o wystąpieniu tych okoliczności w terminie 14 dni, o którym mowa w powołanym wyżej § 10 ust. 2 pkt 1 lit. b i pkt 2 lit. a rozporządzenia. Jak wynikało bowiem z akt sprawy, szacowanie strat suszy w gospodarstwie rolnym skarżącej miało miejsce w dniu 11 lipca 2008 r. (protokół z oszacowania zakresu i szkód w gospodarstwach rolnych i działach specjalnych produkcji), zaś beneficjentka o powyższym fakcie poinformowała organ I instancji dopiero w dniu 16 września 2008r. Organ II instancji wskazał, że decyzja z dnia "[...]" została wydana z zastrzeżeniem wykonania w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania, zatem stwierdzając ich niedopełnienie przez stronę organ I instancji słusznie uchylił powyższą decyzję w trybie art. 162 § 2 K.p.a.. Podkreślił, iż źródłem obowiązku obciążającego adresata jest plan dostosowania, który określa charakter obowiązku, jego zakres oraz termin jego realizacji. W złożonej skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, nie zgadzając się z podjętym przez organ odwoławczy rozstrzygnięciem, ponownie wskazała na klęskę suszy jako okoliczność uzasadniającą niewykonanie w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania. Podniosła, że rozpoczęła realizację tego przedsięwzięcia, w ramach której zakupiła materiały sfinansowane z wypłaconej pierwszej raty pomocy finansowej. Ponadto skarżąca wskazała, iż niezrozumiałym dla niej jest oparcie zaskarżonej decyzji wyłącznie na przepisach prawa wspólnotowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie zastępują organów administracji w rozstrzyganiu spraw, a stwierdzając, że zaskarżona decyzja (postanowienie) narusza prawo materialne, bądź przewidziane przepisami zasady postępowania administracyjnego, mogą uchylić zaskarżony akt lub stwierdzić jego nieważność. Stanowią o tym art.3 i art.145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) cytowanej dalej jako p.p.s.a. Występujące w sprawie zagadnienia nakazują też powołać się na przepis art.134 p.p.s.a. stanowiący o rozstrzyganiu przez sąd w granicach danej sprawy przy jednoczesnym nie związaniu zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, oraz przepis art.135 p.p.s.a. nakazujący sądowi stosowanie przewidzianych w ustawie środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zarzuty zawarte w skardze sprowadzają się do dezawuowania sposobu działania organów administracji, które w swych rozstrzygnięciach powoływały się na liczne przepisy. Wyraźnie wynikającą ze skargi intencją skarżącej, nie podważającej ustaleń faktycznych, było to aby Sąd zdecydował przedłużeniu terminu do wykonania inwestycji. Na samym wstępie zaznaczyć więc trzeba, że w świetle postanowień Konstytucji RP a także przepisów p.p.s.a. i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269), przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest sprawa sądowoadministracyjna rozumiana jako kontrola przez sąd administracyjny działalności administracji publicznej. Sąd ten nie może, poza możliwościami wyjątkowymi i mającymi ograniczony zakres wynikającymi z art.146 §2 i 154 § 2 p.p.s.a. orzekać co do istoty sprawy administracyjnej. Oczekiwanie zatem, że sąd administracyjny rozpoznając skargę wyda orzeczenie in merito nie może zostać zrealizowane z przyczyn ustrojowych. Jak trafnie przyjmuje się w doktrynie (por. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz T.Woś, H.Knysiak- Molczyk, M.Romańska Wyd. Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005 str. 460-461) kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie może być przez sąd przeprowadzana dowolnie, lecz powinna przebiegać w określonej kolejności. Stwierdzenie istnienia wad danego typu może bowiem eliminować potrzebę ustalania zaistnienia innych wad, co ma niewątpliwy wpływ na racjonalizację działalności kontrolnej wojewódzkiego sądu administracyjnego. W pierwszej kolejności należało więc przeprowadzić kontrolę zaskarżonej decyzji z punktu widzenia ewentualnego istnienia wad powodujących nieważność decyzji, bowiem ustalenie którejkolwiek z wad decyzji powodujących stwierdzenie jej nieważności czyni dalszą kontrolę nie tylko zbędną, ale i niedopuszczalną ( por. op. cit. str. 461). Przystępując zatem do kontroli zaskarżonej decyzji, zauważyć należy, że Dyrektor Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor Agencji), poza powołaniem jako podstawy rozstrzygnięcia art.138 k.p.a. wymienił także art.162 § 2 k.p.a., na który to przepis powołał się także organ pierwszej instancji. Zgodnie natomiast z wyrażoną w art. 16 § 1 k.p.a. zasadą trwałości decyzji ostatecznych, zmiana lub uchylenie decyzji ostatecznych może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych. Wśród przepisów wskazanych w sentencjach decyzji organów obu instancji nie było żadnego, który uprawniałby te organy do uchylenia ostatecznej decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" przyznającej skarżącej pomoc finansową na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej. Podstawy uchylenia decyzji nie mógł stanowić § 10 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na dostosowanie gospodarstw rolnych do standardów Unii Europejskiej objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 17, poz. 142 ze zm.; dalej cytowanego jako rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r.). Przepis ten dotyczy wyłącznie obowiązku zwrotu pierwszej raty płatności, jeśli strona nie zrealizuje inwestycji w terminie lub nie złoży stosownego oświadczenia. Samoistnej podstawy do uchylenia decyzji nie stanowi również art. 163 k.p.a. Organy obu instancji, jako podstawę prawną zastosowanego trybu i formy uchylenia prawomocnej decyzji o przyznaniu płatności, wskazały art. 162 § 2 k.p.a. Działanie takie było wadliwe i pozbawione podstawy prawnej. Zgodnie z treścią art. 162 § 2 k.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, uchyli decyzję, jeżeli została ona wydana z zastrzeżeniem dopełnienia określonych czynności, a strona nie dopełniła tych czynności w wyznaczonym terminie. Jak wynika z powyższego, organ administracji publicznej jest obowiązany uchylić decyzję, w której nałożono na stronę obowiązek dopełnienia określonych czynności i wyznaczono termin dokonania tych czynności, a strona nie dopełniła ich w wyznaczonym terminie. W piśmiennictwie konstrukcję prawną zastosowaną w omawianym przepisie określa się, jako rodzaj zlecenia. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 24 września 2001 r. (sygn. akt OPS 6/01, ONSA 2002/1/7), wskazał, iż "Dopuszczalność zastosowania art. 162 k.p.a. jest uzależniona od tego, czy w decyzji administracyjnej dokonano indywidualizacji dopełnienia określonych czynności. Brak takiego rozwiązania w decyzji uniemożliwia zastosowanie art. 162 k.p.a., albowiem zlecenie nie może wynikać z przepisów prawa. Wobec tego przepis art. 162 § 2 k.p.a. uzależnia uchylenie decyzji od niewykonania zlecenia zamieszczonego w treści samej decyzji". Tym samym NSA podkreślił, że zlecenie nie może dotyczyć czynności, czy obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa. Materialno-prawną podstawę orzekania w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 18 stycznia 2005 r., wydanego z upoważnienia zawartego w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.). Powołane przepisy nie zawierają uregulowań upoważniających do uchylenia ostatecznej decyzji o przyznaniu pomocy. Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. Kierownik biura powiatowego Agencji wydaje decyzję o przyznaniu płatności na wniosek złożony przez producenta. Jeżeli przedłożona przez producenta dokumentacja jest zgodna z wymogami § 7 ust. 3, a przede wszystkim zawiera należycie sporządzony plan dostosowania, organ zgodnie z § 7 ust. 5, wydaje decyzję o przyznaniu płatności. Rozporządzenie nie zawiera przepisu, który uprawniałby organ do obwarowania decyzji o przyznaniu płatności jakimikolwiek warunkami. Z treści § 9 ust. 1 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r. wynika, iż płatność na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów UE jest wypłacana w dwóch ratach. Zgodnie z § 9 ust. 2 pierwszą ratę płatności wypłaca się w terminie 60 dni od dnia, gdy decyzja, o której mowa w § 7 ust. 1 (o przyznaniu płatności), stała się ostateczna. Stosownie zaś do § 9 ust. 3 pkt 1 drugą ratę płatności wypłaca się, jeżeli producent rolny: a) zrealizował w terminie przedsięwzięcie określone w planie dostosowania oraz nie później niż w dniu, w którym upłynął termin zakończenia realizacji tego przedsięwzięcia, osiągnął wielkość ekonomiczną gospodarstwa rolnego wynoszącą co najmniej 4 EJW (ESU), w rozumieniu decyzji Komisji (EWG) nr 85/377 z dnia 7 czerwca 1985 r. ustanawiającej wspólnotową typologię gospodarstw rolnych (Dz. Urz. WE L 220 z 17.08.1985, ze zm.), b) złożył kierownikowi biura powiatowego Agencji, właściwego ze względu na miejsce zamieszkania producenta rolnego, nie później niż w terminie 14 dni od dnia, w którym upłynął termin zakończenia realizacji przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania, na formularzu udostępnionym przez Agencję, oświadczenie o: - zakończeniu realizacji tego przedsięwzięcia, - tym, że wielkość ekonomiczna gospodarstwa rolnego wynosi co najmniej 4 EJW (ESU). Jak wynika z brzmienia ww. przepisów, gdy decyzja o przyznaniu pomocy stanie się ostateczna, wypłata pierwszej raty płatności nie jest obwarowana żadnym warunkiem, zaś wypłata drugiej raty jest uzależniona przede wszystkim od wykonania w terminie przedsięwzięcia, na które udzielono pomocy oraz od złożenia oświadczenia o zakończeniu realizacji. Rozporządzenie reguluje też konsekwencje nie zrealizowania w terminie przedsięwzięcia. Jak wynika a contrario z treści § 9 ust. 3 druga rata płatności nie podlega wypłacie, gdy producent rolny nie zrealizuje w terminie przedsięwzięcia określonego w planie dostosowania lub nie złoży oświadczenia, zgodnie zaś z treścią § 10 ust. 1 w takiej sytuacji pierwsza rata płatności podlega zwrotowi. Wymienione wyżej przepisy rozporządzenia określają więc skutki niedopełnienia przez stronę czynności, które powinna była wykonać w terminie wynikającym z przepisów prawa (§ 5 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 stycznia 2005 r.), Tymczasem tryb przewidziany w 162 § 2 k.p.a., stosuje się do sytuacji, w których warunki (zlecenia) ustanowione są decyzją. W rozporządzeniu z dnia 18 stycznia 2005 r. brak uregulowań, które stanowiłyby podstawę prawną do nałożenia w decyzji o przyznaniu płatności jakichkolwiek warunków (zleceń), oraz przepisów, które pozwalałyby na uchylenie decyzji o przyznaniu płatności z powodu niedopełnienia nałożonych w decyzji warunków (zleceń). Organy orzekające w niniejszej sprawie prowadziły postępowanie administracyjne w trybie przewidzianym w art. 162 § 2 k.p.a., widząc możliwość zastosowania art. 162 § 2 k.p.a. w związku z uregulowaniami § 9 i § 10 rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r., dotyczącymi niewypłacenia II raty płatności oraz zwrotu I raty a tym samym uznając, że uchylenie decyzji o przyznaniu płatności oraz obowiązek zwrotu I raty płatności i niewypłacenie II raty to rozwiązania tożsame. Analiza treści powołanych przepisów wskazuje, że działanie takie było nieuprawnione. Przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r. nie dają podstaw do uchylania ostatecznych decyzji o przyznaniu pomocy, brak też podstaw do zastępowania procedur dotyczących zwrotu pomocy, procedurami uchylenia prawomocnych decyzji o przyznaniu pomocy. Zgodnie z § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2005 r., zwrot pierwszej raty płatności następuje na zasadach i w trybie określonym w przepisach o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Przepisy te zawarte są w ustawie z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( Dz. U. Nr 98, poz.634 ze zm.). W myśl art.29 ww. ustawy, Prezesowi Agencji powierzono kompetencję do ustalania w drodze decyzji administracyjnej kwot nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, a także krajowych przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej bądź na finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej. Mając na względzie prawidłową wykładnię przedstawionych wyżej przepisów § 7 ust. 1, § 9 ust. 3 i 10 ust. 1 rozporządzenia z dnia 18 stycznia 2005 r., wskazać należy, że analiza treści decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]" o przyznaniu I.M. pomocy na dostosowanie gospodarstwa rolnego do standardów Unii Europejskiej nie wskazuje na to, aby samo przyznanie pomocy obwarowane było jakimikolwiek warunkami, których niewypełnienie pozwalałoby na uchylenie decyzji. Zawarty w decyzji zwrot: "przyznana pomoc finansowa zostanie wypłacona w dwóch równych ratach z zastrzeżeniem dopełnienia obowiązków wynikających z treści § 9 ust. 3 rozporządzenia powołanego powyżej", nie stanowi z pewnością sformułowania warunku przyznania pomocy zawartego w treści decyzji o przyznaniu pomocy. Zwrot ten, zgodnie z uregulowaniami zawartymi w rozporządzeniu Rady Ministrów z 18 stycznia 2005 r., określa jedynie warunki wypłaty poszczególnych rat, ale sama decyzja o przyznaniu pomocy jest bezwarunkowa. Należy uznać, uwagi na treść przepisów prawa i treści decyzji z dnia "[...]", że decyzja o przyznaniu pomocy i nie była ( i nie mogła być) decyzją zawierającą warunek albo zlecenie. Skoro więc w decyzji tej nie zawarto warunków dotyczących przyznania płatności a ponadto mając na uwadze normatywny charakter obowiązków warunkujących wypłatę II raty, nie było możliwości, aby uznać wykonania tych obowiązków za czynności, o których mowa w art.162 § 2 k.p.a. Zatem decyzja o przyznaniu płatności nie była decyzją, o jakiej mowa w art. 162 § 2 k.p.a., w związku z czym brak było podstawy prawnej do jej uchylenia z zastosowaniem trybu z art. 162 k.p.a. Działanie nie miało też umocowania w przepisach rozporządzenia z 18 stycznia 2005 r., bowiem ani § 9 rozporządzenia, ani § 10 rozporządzenia nie dają podstaw do wzruszenia decyzji ostatecznej o przyznaniu pomocy. Z przepisów tych wynikają jedynie skutki, jakie ponosi producent rolny w przypadku niewykonania określonych w nich obowiązków. Normatywny charakter tych obowiązków wyklucza uznanie ich za czynności opisane w art.162 §2 k.p.a., a to w konsekwencji wyłącza możliwość zastosowania w sprawie tego przepisu jako podstawy orzekania. Zaznaczyć należy, że tym zagadnieniem zajmował się już Naczelny Sąd Administracyjny i pogląd o braku możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art.162 §2 k.p.a. do analogicznych sytuacji można za utrwalony w orzecznictwie (por., wyrok z dnia 21 października 2008r. w sprawie o sygnaturze II GSK 403/08, wyrok z dnia 28 stycznia 2009 r. sprawie o sygnaturze II GSK 688/08 i wyrok z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie o sygnaturze II GSK 714/08 – niepublikowane). Z wymienionych wcześniej powodów należy uznać, że w sprawie bez podstawy prawnej organy zastosowały tryb uregulowany w przepisie art.162 § 2 k.p.a., co powoduje, że decyzja organu pierwszej instancji i utrzymująca ją w mocy decyzja organu II instancji dotknięte są wadą nieważności, o jakiej mowa w art. 156 § 1 ust. 2 k.p.a., co obligowało Sąd do zastosowania art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. i stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji. O niewykonywaniu zaskarżonej decyzji orzeczono na podstawie art.152 p.p.s.a.