I SA/Ol 192/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Błesiński, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Renata Kantecka, Protokolant Sekretarz sądowy Monika Rząp, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 23 maja 2013r. sprawy ze skargi Spółki A na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zaliczenia wpłaty na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych Oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu zażalenia Spółki A., utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zaliczenia wpłaty podatnika na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych. Na obecnym etapie postępowania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpoznaje ponownie sprawę w wyniku uchylenia przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku tut. Sądu z dnia 21 marca 2011 r. sygn. akt I SA/OI 90/11 w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania (wyrok NSA z 20 marca 2013 r. sygn. akt II FSK 1439/11). Z akt administracyjnych sprawy wynika, że w toku prowadzonego wobec Spółki A. postępowania kontrolnego w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. organ kontroli skarbowej wydał kilka rozstrzygnięć (decyzje z dnia 21 listopada 2001 r. i "[...]" 2003 r.), które zostały kolejno uchylone w wyniku kontroli instancyjnej i sądowej. Następnie decyzją z dnia "[...]" 2006 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił Spółce zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w kwocie 5.430.227 zł oraz odsetki za zwlokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na ten podatek w wysokości 1.134.081 zł. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" 2007 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 23 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Ol 646/07 uchylił ww. decyzję w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy, zaś w pozostałej części oddalił skargę podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1334/08, oddalił skargi kasacyjne Spółki oraz organu podatkowego od ww. wyroku. W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania sądowoadministracyjnego, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia "[...]" 2010 r. uchylił decyzję organu kontroli skarbowej z "[...]" 2006 r. w części dotyczącej określenia odsetek za zwłokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych za 2000 r. i umorzył postępowanie podatkowe w tej części. W pozostałym zakresie, odnoszącym się do określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r., decyzja z dnia "[...]" 2006 r. stała się prawomocna. Trzema postanowieniami wydanymi w dniu "[...]", Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonał zaliczenia łącznej kwoty 2.331.313 zł na poczet ww. zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Postanowieniem z tego dnia wydanym w niniejszej sprawie, organ zaliczył na przedmiotową zaległość kwotę w wysokości 83.063,92 zł. Jak wskazał w uzasadnieniu, kwota powyższa pozostała z dokonanej przez Spółkę w dniu 10 października 2007 r. wpłaty na rachunek bankowy organu w wysokości 3.000.000 zł, po zaliczeniu jej częściowo postanowieniem z dnia 16 listopada 2007 r. na zaległości podatkowe za 2002 r. Powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 62 § 1 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) organ I instancji dokonał zaliczenia kwoty 83.063,92 zł na poczet zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w ten sposób, ze na należność główną zarachował 47.378,77 zł, zaś na odsetki za zwłokę kwotę 35.685,15 zł. Utrzymując w mocy powyższe postanowienie w związku z wniesionym zażaleniem, Dyrektor Izby Skarbowej w pierwszej kolejności zwrócił uwagę, że w dniu 23 września 2010 r. Spółka uiściła kwotę zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. w wysokości 48.156,42 zł, jaka pozostała po dokonaniu zaliczeń postanowieniami z dnia "[...]". Jednocześnie organ nie podzielił zarzutów podatnika dotyczących przedawnienia tego zobowiązania podatkowego. Wskazał, że termin przedawnienia zaległości rozpoczął bieg od dnia 31 grudnia 2001 r., jednak został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej), tj. zajęć wierzytelności z rachunku bankowego Spółki odpowiednio w dniach 6 i 7 grudnia 2001 r. oraz praw z papierów wartościowych i wierzytelności pieniężnych w dniu 17 grudnia 2001 r. Organ wskazał, że prowadzone w sprawie postępowanie egzekucyjne było umarzane w związku z kilkukrotnym uchyleniem decyzji określających zobowiązanie podatkowe, jednak wyegzekwowana w tym postępowaniu kwota w wysokości 5.594.268,79 zł była przedmiotem zajęć zabezpieczających do czasu ponownego określenia wysokości zobowiązania. Odwołując się do utrwalonego w orzecznictwie sądowym stanowiska Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, że uchylenie decyzji wymiarowej stanowiącej podstawę prawną tytułu wykonawczego i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie powoduje pozbawienia podjętych na jej podstawie środków egzekucyjnych mocy prawnej jak też nie eliminuje wywołanych przez nią skutków prawnych. Zatem uchylenie decyzji wymiarowej nie udaremniło przerwania biegu terminu przedawnienia w wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych. Skutek przerwania biegu terminu przedawnienia wywołało również przekształcenie się zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne w dniach 12 listopada 2003 r. i 3 listopada 2006 r. Jak wskazał organ, w kwestii tej wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1052/08, który oddalając skargę kasacyjną Spółki w przedmiocie odmowy przyjęcia zabezpieczenia na poczet zaległości podatkowej za 2000 r., potwierdził, że zastosowane w sprawie zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne z dniem doręczenia podatnikowi decyzji określającej zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r., tj. z dniem 3 listopada 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że termin przedawnienia zobowiązania podatkowego uległ zawieszeniu w trybie art. 70 § 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej w związku z dwukrotnym wniesieniem skargi do sądu administracyjnego na decyzję wymiarową. Wydłużył się on zatem o czas trwania postępowania sądowego, tj. od dnia 27 września 2004 r. do dnia 3 czerwca 2005 r. (8 miesięcy i 7 dni) oraz od dnia 9 listopada 2007 r. do dnia 25 marca 2010 r. (2 lata, 4 miesiące i 16 dni ). Zdaniem organu na ocenę, czy zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. uległo przedawnieniu, miało również wpływ wszczęcie postępowania restrukturyzacyjnego dotyczącego tego zobowiązania. Wnioskiem z dnia 15 listopada 2002 r. Spółka wystąpiła o restrukturyzację przedmiotowej zaległości na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców (Dz. U. Nr 155, poz. 1287 ze zm.), jednak z uwagi na prowadzone postępowania odwoławcze i sądowoadministracyjne odnośnie tej należności, postępowanie restrukturyzacyjne zostało zawieszone i spoczywało do dnia 29 kwietnia 2010 r. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 oraz art. 14 ust. 3 bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu z dniem wpływu wniosku do właściwego organu restrukturyzacyjnego. Nie podzielając zarzutu naruszenia art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji, (w myśl którego od dnia wszczęcia postępowania restrukturyzacyjnego do dnia wydania decyzji o zakończeniu restrukturyzacji, ulega wstrzymaniu wykonanie należności objętych wnioskiem podlegających restrukturyzacji) organ stwierdził, że przepis ten nie wyłącza możliwości zastosowania instytucji zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych. Stanowi jedynie o tym, że w razie objęcia restrukturyzacją należności podatkowych wierzyciel podatkowy traci możliwość dochodzenia tych należności w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dokonanie zaliczenia w trybie Ordynacji podatkowej nie jest natomiast środkiem prowadzącym do przymusowej realizacji zobowiązania objętego restrukturyzacją. Za nieuzasadniony organ uznał zarzut naruszenia przepisu art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez niewydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania do czasu zakończenia postępowania restrukturyzacyjnego. Jego zdaniem, w przedmiotowej sprawie nie zaistniała przesłanka zawieszenia postępowania podatkowego w postaci zagadnienia wstępnego. Ponadto Naczelnik Urzędu Skarbowego w E. decyzją z dnia 28 października 2010 r. umorzył postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r., a zatem wniosek strony o zawieszenie postępowania stał się bezprzedmiotowy. W związku z nieuwzględnieniem zarzutu nienaliczenia oprocentowania nadwyżki wpłaty dokonanej przez Spółkę, Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że dobrowolnie uiszczona przez Spółkę kwota 3.000.000 zł tytułem wpłaty depozytu dotyczącego Jej wniosku o ustanowienie zabezpieczenia, nie mogła stanowić nadpłaty podatku. Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że organ I instancji naliczył odsetki za zwłokę od zaległości jedynie do dnia dokonania wpłaty, czyli do dnia 10 października 2007 r. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na powyższe postanowienie strona, wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć organów obu instancji, zarzuciła im naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 oraz art. 76 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Z ostrożności procesowej Spółka zarzuciła również naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 i art. 62 § 1 i 4 Ordynacji podatkowej, rażące naruszenie art. 233 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej i art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, a także art. 233 § 1 pkt 2 i art. 76 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu strona zakwestionowała twierdzenie organu odwoławczego, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r. nie uległo przedawnieniu. Podniosła, iż w tym zakresie zastosowanie znajdują przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 stycznia 2003 r. Zgodnie z ówczesnym brzmieniem art. 70 § 4 tej ustawy, przerwanie biegu terminu przedawnienia następowało wskutek podjęcia pierwszej czynności egzekucyjnej, o której podatnik został powiadomiony. Po przerwaniu bieg terminu przedawnienia rozpoczynał się jeszcze raz od dnia następującego po dniu, w którym zakończono postępowanie egzekucyjne. W ocenie skarżącej, w rozpoznawanej sprawie przerwanie biegu terminu przedawnienia mogło nastąpić tylko raz, wskutek pierwszej czynności egzekucyjnej podjętej przed 15 listopada 2002 r., tj. przed dniem złożenia wniosku o restrukturyzację. Z uwagi na treść art. 70 § 5 Ordynacji podatkowej, który przez dniem 1 stycznia 2003 r. stanowił, że kolejne czynności egzekucyjne nie przerywają biegu terminu przedawnienia, za błędne Spółka uznała stanowisko organu wskazujące na wielokrotne przerwanie biegu tego terminu. Przepis art. 70 § 5 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r. przesądzał bowiem, że kolejne podejmowane czynności egzekucyjne nie przerywają biegu przedawnienia. Zdaniem strony skarżącej, na powyższą ocenę nie wpływa nowelizacja art. 70 Ordynacji podatkowej dokonana ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199) z uwagi na uregulowania szczególne. Przepis art. 14 ust. 1 pkt 2 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców stanowi bowiem o tym, że w toku postępowania restrukturyzacyjnego ulega wstrzymaniu wykonanie należności nim objętych. Skoro całość należności z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. była objęta postępowaniem restrukturyzacyjnym, to wszelkie czynności egzekucyjne skierowane do jakiejkolwiek części tej kwoty należało uznać bezskuteczne. Działania te nie mogły zatem prowadzić do przerwania biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Spółka uznała również, że wbrew twierdzeniom organu w przedmiotowej sprawie nie nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia w związku z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego. Jak wskazała, normujący tę kwestię przepis art. 70 § 6 został wprowadzony do Ordynacji podatkowej dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r., a zatem zgodnie z przewidzianą w art. 20 § 2 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387) przepis ten nie znajdzie zastosowania do zobowiązań powstałych przed datą nowelizacji, niezależnie od faktu wniesienia skarg do sądu administracyjnego dopiero w 2004 i 2007 r. Odwołując się do treści przepisu art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców, strona wskazała, że nie wystąpiła okoliczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia związana z postępowaniem restrukturyzacyjnym. Uzasadniając swe stanowisko zaznaczyła, że przepis ten posługuje się pojęciem "należności objętych restrukturyzacją", który w jej ocenie odnosi się wyłącznie do należności, które zostały uwzględnione w decyzji o warunkach restrukturyzacji, a nie wszelkich należności objętych wnioskiem o restrukturyzację. Podkreśliła, że pogląd ten znajduje potwierdzenie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2007 r., sygn. akt I FSK 586/06. Uzasadniając z kolei zarzut rażącego naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 oraz art. 76 i art. 76a Ordynacji podatkowej, podniosła, że zaliczona zaskarżonym postanowieniem wpłata podatnika została dokonana w związku z postępowaniami dotyczącymi podatku dochodowego od osób prawnych za 2002 r., a zatem nie miała dobrowolnego charakteru. Tytuł dokonanej w dniu 10 października 2007 r. wpłaty ("wpłata depozytu dotyczącego wniosku o ustanowienie zabezpieczenia złożonego dn. 10.10.2007 r.") wskazywał, iż uregulowana kwota była docelowo przeznaczona na poczet zobowiązania podatkowego za 2002 r., a zatem w istocie była nadpłatą podatku. Ponadto podany w podstawie prawnej postanowienia organu I instancji przepis art. 62 Ordynacji podatkowej rozstrzyga jedynie sposób postępowania z kwotami wpłaconymi przez podatnika, na którym ciążą zobowiązania podatkowe więcej niż z jednego tytułu. Nie odnosi się natomiast do kwestii nadwyżki wpłaty nad stanem zobowiązań podatkowych, która to stanowi nadpłatę podatku. Ponadto skarżąca ponownie podkreśliła, że w toku postępowania restrukturyzacyjnego niedopuszczalna jest jakakolwiek forma przymusowego zaspokojenia należności objętych restrukturyzacją. Taką formą, jej zdaniem, jest nie tylko egzekucja administracyjna, ale również zaliczenie nadpłaty na poczet zaległości podatkowych. Strona zwróciła również uwagę na niekonsekwencję organu, który przez kilka lat postępowania nie kierował egzekucji do kwot objętych postępowaniem restrukturyzacyjnym, na potwierdzenie czego wskazała m.in. na to, że w dniu 25 czerwca 2007 r. organ dokonał zwrotu nadpłaconej przez nią kwoty 420.398,76 zł. W jej ocenie, z uwagi na to, że postępowanie restrukturyzacyjne nie zostało zakończone, organ winien był zwrócić jej nadpłatę podatku wraz z należnym oprocentowaniem natychmiast po powzięciu wiadomości o istnieniu nadpłaty. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej, wnosząc o oddalenie skargi, podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia. Wyrokiem z 21 marca 2011r. sygn. akt I SA/OI 90/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżone postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". W wyniku wniesienia przez Dyrektora Izby Skarbowej skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 marca 2013r. sygn. akt II FSK 1439/11 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie. Naczelny Sąd Administracyjny za uzasadniony uznał zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 170 p.p.s.a. poprzez pominięcie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1052/08, który prawomocnie rozstrzygnął kwestię przekształcenia postępowania zabezpieczającego w egzekucyjne, istotnie wpływającą na wynik niniejszej sprawy. Ponadto NSA uznał, że Sąd pierwszej instancji stosując się do wymogów zawartych w art. 141 § 4 p.p.s.a. winien odnieść się do mających kluczowe znaczenie kwestii zarzutów dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. (str. 9-17 uzasadnienia, k. 10 akt administracyjnych). Dyrektor Izby Skarbowej w zaskarżonym postanowieniu w obszernej argumentacji odniósł się do tych zarzutów. Wskazał m.in. na okoliczności związane z przekształceniem zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne i jego skutków dla upływu terminu przedawnienia. Zaznaczył również, że sprawa była rozpoznawana przez sądy administracyjne w różnych aspektach i kwestia przedawnienia, którą sąd bierze pod uwagę z urzędu, nie była podnoszona. Poza tym zwrócono uwagę na cytowany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1052/08, w którym przesądzono kwestię skuteczności przekształcenia się zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne. NSA podał, że ze względu na charakter postępowania w przedmiocie zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej, nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, nie może się ono przekształcić w kolejną fazę postępowania wymiarowego, choć oczywiście dla zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową koniecznym jest ustalenie, że zaległość ta istnieje. NSA stwierdził, że WSA w Olsztynie ponownie rozpoznając sprawę będzie zobowiązany uwzględnić stanowisko zawarte w niniejszym uzasadnieniu, w szczególności odnośnie związania Sądu pierwszej instancji prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1052/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), dalej zwaną p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny może odstąpić od zawartej w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego wykładni prawa jedynie w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności gdy stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległ tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego należy stosować przepisy prawa odmienne od wyjaśnionych przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten nie jest również związany tą wykładnią, gdy przy niezmienionym stanie faktycznym sprawy, po wydaniu orzeczenia zmienił się stan prawny. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnego, materialnego lub procesowego. Sąd, uchylając z tych powodów decyzję lub postanowienie, musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego w postępowaniu sądowym naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne (wyrok NSA W-wa z dnia 18 lutego 2011r., sygn. akt II FSK 1799/09, LEX nr 992222). Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej dotyczących przedawnienia zobowiązania podatkowego zobowiązania podatkowego za 2000r. Termin przedawnienia zaległości rozpoczął bieg od dnia 31 grudnia 2001 r., jednak został przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego (art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej), tj. zajęć wierzytelności z rachunku bankowego Spółki odpowiednio w dniach 6 i 7 grudnia 2001 r. oraz praw z papierów wartościowych i wierzytelności pieniężnych w dniu 17 grudnia 2001 r. Skutek przerwania biegu terminu przedawnienia wywołało również przekształcenie się zajęcia zabezpieczającego w zajęcie egzekucyjne w dniach 12 listopada 2003 r. i 3 listopada 2006 r. Zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a. wiążący charakter ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 grudnia 2009 r., sygn. akt: II FSK 1052/08, który prawomocnie rozstrzygnął kwestię przekształcenia postępowania zabezpieczającego w egzekucyjne. W tym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną Spółki w przedmiocie odmowy przyjęcia zabezpieczenia na poczet zaległości podatkowej za 2000 r., potwierdził, że zastosowane w sprawie zajęcie zabezpieczające przekształciło się w zajęcie egzekucyjne z dniem doręczenia podatnikowi decyzji określającej zobowiązanie z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r., tj. z dniem 3 listopada 2006 r. W związku z tym Naczelnik Urzędu Skarbowego miał prawo postanowieniem z dnia "[...]" na podstawie art. 62 § 1 i 4 Ordynacji dokonać zaliczenia na poczet ww. zaległości Spółki z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2000 r. Postanowieniem z tego dnia wydanym w niniejszej sprawie, organ zaliczył na przedmiotową zaległość kwotę w wysokości 83.063,92 zł. Zobowiązanie podatkowe nie uległo bowiem przedawnieniu. Stosownie do treści art. 70 § 4 bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. W konsekwencji Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 oraz art. 76 w zw. z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 14 ust. 3 ustawy o restrukturyzacji niektórych należności publicznoprawnych od przedsiębiorców. Artykuł 14 ustawy o restrukturyzacji, nie wyłącza możliwości zastosowania instytucji zaliczenia wpłaty na poczet zaległości podatkowych. Stanowi jedynie o tym, że w razie objęcia restrukturyzacją należności podatkowych wierzyciel podatkowy traci możliwość dochodzenia tych należności w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Dokonanie zaliczenia w trybie Ordynacji podatkowej nie jest natomiast środkiem prowadzącym do przymusowej realizacji zobowiązania objętego restrukturyzacją. Zarzuty dotyczące samej restrukturyzacji wykraczają poza ramy tego postępowania, gdyż nie są związane z przedmiotem tej sprawy. Ze względu na charakter postępowania w przedmiocie zaliczeniu wpłaty na poczet zaległości podatkowej, nie można w jego ramach rozstrzygać wszelkich zagadnień materialnoprawnych, nie może się ono przekształcić w kolejną fazę postępowania wymiarowego. Dla zaliczenia wpłaty na zaległość podatkową koniecznym było ustalenie, że zaległość ta istnieje. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. wniesiona skarga okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu.