I SA/Ol 210/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski, Protokolant Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 14 stycznia 2009 r., sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku akcyzowego za miesiące od maja do października 2005r. oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od maja do października 2005r. Z akt administracyjnych wynika, że Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej przeprowadził postępowanie kontrolne w Firmie A należącej do M.S. w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego za poszczególne okresy rozliczeniowe od stycznia 2005r. do września 2006r. Przedmiotem prowadzonej przez M. S. działalności gospodarczej była w tym okresie detaliczna sprzedaż gazu propan-butan przeznaczonego do napędu pojazdów samochodowych (sprzedaż była prowadzona do dnia 2 listopada 2005r. na stacji LPG w miejscowości Ś.), detaliczna sprzedaż gazu propan-butan przeznaczonego do celów bytowych, działalność gastronomiczna w restauracji oraz świadczenie usług dzierżawy. Po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji stwierdził, że podatnik w okresie od maja do października 2005r. nabył 92.350 litrów gazu propan butan, na zakup którego nie przedstawił faktur VAT i nie udokumentował zapłaty akcyzy w należnej wysokości od nabycia tego gazu. Ustalenia te zostały poczynione na podstawie ewidencji zakupu i sprzedaży gazu propan-butan za okres od 16 maja 2005r. do 2 listopada 2005r. oraz zestawienia zakupu gazu za okresy 5 - 30 sierpnia 2005r., 2 - 28 września 2005r., 23 września – 22 października 2005r. znajdujących się w aktach postępowania karnego. Z ewidencji i zeznań podatnika wynika, że nabyty bez faktur VAT gaz w ilości 92.350 litrów, został sprzedany jako gaz do napędu pojazdów samochodowych. Z zeznań podatnika, złożonych w trakcie postępowania, wynika, że kierowcy dostarczający gaz nie zawsze wystawiali fakturę (protokół z dnia 1 sierpnia 2007r. – k. 448, t. III akt administracyjnych). W tej sytuacji nie wie czy był to gaz LPG czy przeznaczony na cele grzewcze, nie wie czy od tego gazu była odprowadzona akcyza. Podatnik przyjmował, że ponieważ kupuje gaz od stałych sprzedawców, to jest to gaz LPG i że akcyza od niego jest już zapłacona (protokół z dnia 30 stycznia 2008r. – k. 595, t. III akt administracyjnych). Ponadto przyznał, że podczas kupowania gazu bez faktury część gazu nie była ewidencjonowana na kasie fiskalnej. Prowadzone były dwie ewidencje – jedna w zeszycie sprzedaży (wpisywana była sprzedaż ewidencjonowana na kasie fiskalnej), a druga na kartkach papieru (wpisywane były stany licznika elektronicznego dystrybutora wykazujące rzeczywistą sprzedaż gazu) – k. 448-449, t. III akt administracyjnych. Po dokonaniu analizy zebranego materiału dowodowego organ I instancji stwierdził, że podatnik nierzetelnie prowadził księgi podatkowe. Poza tym nie żądał od dostawców gazu wystawienia faktur VAT za dostarczony gaz, ani nie sprawdzał czy ilość gazu wskazana w fakturach jest zgodna z ilością faktycznie zatankowaną do zbiornika stacji. Zdaniem organu, podatnik wyrażał zgodę na dostawy gazu bez faktury i świadomie nie ewidencjonował w księgach podatkowych części obrotu z jego sprzedaży. Ponadto pomimo wskazania przez podatnika dostawców gazu, którzy na sprzedawany gaz nie wystawiali faktur VAT, w toku kontroli organ nie uzyskał dowodów potwierdzających źródła pochodzenia przedmiotowego gazu. We wskazanych firmach nie stwierdzono faktur VAT sprzedaży gazu podatnikowi, które odpowiadałyby zakupom zapisanym w ewidencjach podatnika. W wyniku dokonanej analizy faktur VAT zakupu gazu LPG przedstawionych przez podatnika, organ I instancji stwierdził, że sprzedawca potwierdzał kupującemu fakt zapłaty akcyzy na swojej fakturze sprzedaży (k. 42-54, t. I akt administracyjnych). W związku z tym, że podatnik nie posiadał faktur VAT na zakup 92.350 litrów gazu, organ podatkowy uznał, iż nie posiada on dowodów potwierdzających zapłacenie podatku akcyzowego od tego gazu w należnej wysokości na wcześniejszych etapach jego obrotu. Podatnik nie przedstawił także innych dowodów uiszczenia podatku akcyzowego od przedmiotowego gazu. W tej sytuacji Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia "[...]" określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiące od maja do października 2005r. Podstawą rozstrzygnięcia był art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1, art. 10 ust. 2, art. 18 ust. 1, art. 64 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym. Od powyższej decyzji podatnik wniósł odwołanie domagając się zwolnienia z naliczonego podatku akcyzowego. W uzasadnieniu przyznał, że nie zawsze przy zakupie gazu otrzymywał fakturę VAT od dostawcy gazu. Przedłożone faktury VAT oraz prowadzona przez podatnika ewidencja pozwoliły na ustalenie faktycznej ilości zakupionego gazu. Jednakże, zdaniem podatnika, brak faktur VAT z części zakupionego gazu nie świadczy o niezapłaceniu podatku akcyzowego. Bowiem akcyza była opłacana w ramach opłaty za dostawę. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia "[...]" utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ zauważył, że podatnik nie podważa ustaleń dotyczących ilości sprzedanego gazu, na zakup którego nie przedstawił faktur VAT. Natomiast podatnik uważa, że brak faktur VAT za dostarczony gaz nie świadczy o tym, że nie zapłacił podatku akcyzowego. Opierając się na zebranym w sprawie materiale dowodowym, organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że podatnik nabył gaz w łącznej ilości 92.350 litrów, bez potwierdzenia tej czynności fakturami zakupu, a następnie sprzedał go w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Zostało to potwierdzone przez samego podatnika m.in. w jego wyjaśnieniach z dnia 30.01.2008r. Jednocześnie podatnik nie potrafił udokumentować, że został odprowadzony podatek akcyzowy od zakupionego, a następnie sprzedanego gazu. Ponadto organ wyjaśnił, że osoba prowadząca działalność gospodarczą z założenia powinna znać przepisy dotyczące jej działalności, może w tym celu korzystać z obsługi prawnej. W przeciwnym wypadku brak znajomości prawa może szkodzić tej osobie i nie może usprawiedliwiać jej przed ponoszeniem negatywnych konsekwencji z tego faktu wypływających. Zdaniem organu, nieświadomość podatnika co do konsekwencji związanych z brakiem dowodów zakupu gazu, nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.) opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. Podatnikami są również podmioty nabywające lub posiadające wyroby akcyzowe, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości (art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). Natomiast obowiązek podatkowy, zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, powstaje z dniem wykonania czynności podlegającej opodatkowaniu, chyba, że ustawa stanowi. W przedmiotowej sprawie obowiązek podatkowy powstał z chwilą nabycia gazu, od którego nie została zapłacona akcyza. Zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w kwocie na jednostkę wyrobu jest ilość wyrobów akcyzowych. W przedmiotowej sprawie została zastosowana stawka podatku akcyzowego wynikająca z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), który stanowi, że stawki akcyzy określone w art. 65 ust. 1, art. 69 ust. 4, art. 70 ust. 4, art. 71 ust. 4, art. 72 ust. 4 i art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym obniża się do wysokości określonej w załączniku nr 1 do rozporządzenia - dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju. Zgodnie z poz. 8 Załącznika nr 1 do cytowanego powyżej rozporządzenia, stawka akcyzy dla sprzedawanego w kraju gazu płynnego - propan, butan, mieszaniny propanu-butanu i innych gazów płynnych służących do napędu pojazdów samochodowych wynosi 695,00 zł/1000 kg. Dla obliczenia kwoty należnej akcyzy przyjmuje się stały przelicznik w wysokości 1,78 litra na kilogram gazu. Organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż podatnik kupował i sprzedawał gaz, a zatem wyrób akcyzowy. W myśl art. 4 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym opodatkowanie akcyzą podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Przepis art. 4 ust. 5 ww. ustawy stanowi natomiast, że jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1-3, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności określonej w tych przepisach, jeżeli kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana w należnej wysokości. Przepis ten zwalnia z obowiązku odprowadzania podatku akcyzowego tych podatników, którzy dokonują obrotu wyrobami akcyzowymi, od których już odprowadzono wcześniej podatek w prawidłowej wysokości. Podmiot, który dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem akcyzowym powinien brać pod uwagę fakt, że zgodnie z ustawą podlega opodatkowaniu tym podatkiem, chyba, że ma podstawy do stwierdzenia uiszczenia tego podatku we wcześniejszej fazie obrotu. Na podmiocie dokonującym obrotu wyrobami ciąży więc obowiązek udowodnienia faktu, że nie podlega obowiązkowi podatkowemu ze względu na uiszczony podatek przez podmioty wcześniej dokonujące obrotu tymi towarami. Organ nie podzielił stanowiska podatnika, że brak faktury nie oznacza, że nie posiada on dowodu na to, iż podatek akcyzowy został we wcześniejszej fazie obrotu uiszczony. Obowiązek dokumentacji operacji gospodarczych przy pomocy faktur wynika z ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług. Art. 106 ust. 1 ww. ustawy stanowi m.in. iż podatnicy są obowiązani wystawić fakturę stwierdzającą w szczególności dokonanie sprzedaży. Faktury potwierdzają więc przebieg procesów gospodarczych, które w rzeczywistości zostały wykonane. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że materiał dowodowy został zebrany przez organ I instancji rzetelnie, przy zachowaniu wymogów wynikających z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej oraz oceniony zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, według reguł swobodnej oceny dowodów. Poza tym uzasadnienie decyzji organu I instancji jest bardzo obszerne i szczegółowo odnosi się do zebranych dowodów. Na powyższą decyzję podatnik wniósł skargę. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie składał deklaracji o podatku akcyzowym, gdyż tylko sprzedawał gaz ze zbiorników naziemnych na prowadzonej stacji auto-gaz. Nie posiadał własnej cysterny, którą mógłby dostarczać gaz płynny, a na fakturach od dostawców była pieczątka, z której wynikało, iż akcyza jest wliczona w cenę gazu propan-butan. Dostawcom płacił za litry dostarczonego gazu, a nie kilogramy. Miał inne ceny, a w decyzji zostały naliczone inne kwoty. Na sprzedawanym litrze osiągał zysk od 2 do 5 gr. Po roku prowadzenia stacji skarżący miał straty i musiał wziąć kredyt, aby uregulować zaległe płatności za gaz dostawcom. W tej sytuacji zrezygnował z prowadzenia stacji i oddał ją w dzierżawę. Skarżący stwierdził, że nie posiada faktur na gaz, ale dostawcy gazu musieli opłacać akcyzę, a zatem on nie powinien podwójnie płacić. Zdaniem skarżącego, akcyza była wliczona w cenę zakupu gazu propan-butan i to nie powinien on ponosić kary za osoby, które powinny podatek akcyzowy uregulować. Bowiem podatnikami akcyzy byli dostawcy gazu, a on jedynie sprzedawał gaz na stacji. Zdaniem skarżącego, należałoby sprawdzić ilości gazu pobieranego na terminalach przez firmy, które dostarczały skarżącemu gaz. Ponadto skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja jest nieobiektywna, gdyż organ przy rozpatrywaniu sprawy nie wziął pod uwagę, iż skarżący nie posiadał samochodu z cysterną. Skarżący przyznał również, że nie zna się na przepisach, w tym także dotyczących podatku akcyzowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Odnośnie zarzutu skarżącego, iż płacił on za nabyty gaz w litrach, a podatek akcyzowy w decyzji jest wyliczony na podstawie ilości kilogramów, organ wyjaśnił, że w pozycji 8 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego umieszczona jest stawka akcyzy dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju (gaz płynny – propan, butan, mieszaniny propanu-butanu, inne gazy płynne – służące do napędu pojazdów osobowych) w wysokości 695,00 zł za 1000 kg. W rozporządzeniu znajduje się także objaśnienie, że dla obliczenia kwoty akcyzy dla ww. wyrobów przyjmuje się stały przelicznik w wysokości 1,78 litra na kilogram. Odnośnie zarzutu skarżącego, że zaskarżone decyzje są nieobiektywne, gdyż nie wzięto pod uwagę, iż skarżący nie posiada samochodu z cysterną, organ stwierdził, że w decyzjach organów obu instancji nie ma stwierdzenia, że stan faktyczny miał być określony na podstawie samochodu z cysterną. Stan faktyczny został oparty tylko na podstawie materiałów zgromadzonych w postępowaniu. Ponadto organ wyjaśnił, że osoba zamierzająca prowadzić działalność gospodarczą we własnym interesie powinna się zapoznać z obowiązującymi przepisami podatkowymi. Nie można bowiem zasłaniać się nieznajomością ciążących na podatniku obowiązków w sytuacji, gdy wynikają one z przepisów powszechnie obowiązujących, opublikowanych w ogólnie dostępnym organie promulgacyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostaje kwestia, że skarżący kupował, a następnie sprzedawał gaz LPG, na który nie zawsze otrzymywał fakturę od sprzedawcy gazu. W sprawie nie jest kwestionowana także ilość zakupionego gazu, na który skarżący nie posiada faktur. Przedmiotem sporu jest okoliczność, czy skarżący nabywając gaz LPG bez faktur, był zobowiązany do uiszczenia podatku akcyzowego od przedmiotowego gazu. Zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym (Dz.U. Nr 29, poz. 257 ze zm.), opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Podatnikami są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu, jak również podmioty nabywające lub posiadające wyroby akcyzowe, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości (art. 11 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ww. ustawy). Nabywca wyrobów akcyzowych może zatem zostać zobowiązany do zapłaty podatku akcyzowego w sytuacji, gdy nabyte przez niego wyroby akcyzowe nie były obciążone podatkiem akcyzowym na wcześniejszym etapie obrotu. W przedmiotowej sprawie skarżący kupował, a następnie sprzedawał gaz LPG. Od sprzedawcy gazu skarżący otrzymywał faktury VAT potwierdzające fakt zapłaty akcyzy, jednakże skarżący nabywając gaz nie zawsze otrzymywał fakturę. Jak sam skarżący przyznał, prowadził dwie ewidencje sprzedaży – jedną w zeszycie sprzedaży, gdzie wpisywana była sprzedaż ewidencjonowana na kasie fiskalnej, a druga na kartkach papieru, na których zapisywane były stany licznika elektronicznego dystrybutora wykazujące rzeczywistą sprzedaż gazu (k. 448-449, t. III akt administracyjnych). Na podstawie ewidencji zakupu i sprzedaży gazu propan-butan za okres od 16 maja 2005r. do 2 listopada 2005r. oraz zestawienia zakupu gazu za okresy 5 - 30 sierpnia 2005r., 2 - 28 września 2005r., 23 września – 22 października 2005r. znajdujących się w aktach postępowania karnego, organ ustalił, że skarżący w okresie od maja do października 2005r. nabył 92.350 litrów gazu propan-butan, na zakup którego nie przedstawił faktur VAT i nie udokumentował zapłaty akcyzy w należnej wysokości od nabycia tego gazu. Skarżący nie kwestionował ilości nabytego, bez otrzymania faktur potwierdzających uiszczenie akcyzy przez sprzedawcę, gazu LPG. W tej sytuacji należy uznać, że skarżący nabywając gaz LPG w ilości 92.350 litrów, od którego nie została opłacona akcyza, zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy w zw. z art. 11 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, jest podatnikiem podatku akcyzowego w tym zakresie. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego, że w przedmiotowej sprawie akcyza była wliczona w cenę zakupu gazu LPG i tym samym dostawcy gazu musieli opłacić już akcyzę. Skarżący nabywając gaz, na którego zakup nie posiada faktur ani żadnych innych dowodów potwierdzających fakt uiszczenia podatku akcyzowego na wcześniejszym etapie obrotu, stał się podatnikiem podatku akcyzowego. W konsekwencji nie można zaakceptować stanowiska skarżącego, że podatek akcyzowy został zapłacony w poprzedniej fazie obrotu. Obrót legalny powinien być w całości ewidencjonowany na podstawie dokumentów zakupu. W przypadku zakupu paliwa konieczne było wystawienie faktury przez sprzedawcę i jej odbiór przez kupującego. Do przeniesienia własności rzeczy oznaczonej do gatunku konieczne jest przeniesienie posiadania rzeczy ( art. 155 § 2 kodeksu cywilnego). Nie ulega również wątpliwości, że przedmiotem sprzedaży były rzeczy określone co do gatunku. W konsekwencji przeniesieniu posiadania powinno towarzyszyć wydanie dokumentu własności rzeczy (faktury sprzedaży). Tylko wtedy mamy do czynienia z legalnym obrotem. I tylko wtedy można stwierdzić, że dostarczony gaz pochodzi od danego dostawcy. Tylko wtedy można ustalić, czy w poprzedniej fazie obrotu został zapłacony podatek akcyzowy. W związku z tym Sąd nie może również podzielić zarzutu odnośnie błędnie ustalonego stanu faktycznego. Nie jest również uzasadniony zarzut zgłoszony dodatkowo na rozprawie, że organy podatkowe posłużyły się bezprawnie materiałami zgromadzonych w toku postępowania karnego, gdyż nie zostało ono prawomocnie zakończone. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Pojęcie "materiały" ma dużo szerszy zakres niż pojęcie "dokument". Organy podatkowe na podstawie art. 181 O. miały prawo włączyć w poczet dowodów materiały zgromadzone w toku postępowania karnego, które nie zostało prawomocnie zakończone. Odnośnie zarzutu skarżącego dotyczącego nabywania gazu od dostawców w litrach, lecz wyliczenia w decyzji podatku akcyzowego na postawie ilości kilogramów, należy wskazać, że w przedmiotowej sprawie organ zastosował stawkę podatku akcyzowego wynikająca z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego (Dz.U. Nr 87, poz. 825 ze zm.), który stanowi, że stawki akcyzy określone w art. 65 ust. 1, art. 69 ust. 4, art. 70 ust. 4, art. 71 ust. 4, art. 72 ust. 4 i art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004r. o podatku akcyzowym obniża się do wysokości określonej w Załączniku nr 1 do rozporządzenia - dla wyrobów akcyzowych sprzedawanych w kraju. Zgodnie z poz. 8 Załącznika nr 1 do cytowanego powyżej rozporządzenia, stawka akcyzy dla sprzedawanego w kraju gazu płynnego - propan, butan, mieszaniny propanu-butanu i innych gazów płynnych służących do napędu pojazdów samochodowych wynosi 695,00 zł/1000 kg. W celu obliczenia kwoty należnej akcyzy przyjmuje się stały przelicznik w wysokości 1,78 litra na kilogram gazu. Zatem ilość nabytego przez skarżącego gazu LPG w litrach została, zgodnie z przepisami rozporządzenia, przeliczona przez organ na kilogramy w celu obliczenia kwoty należnej akcyzy. Ponadto Sąd podzielił stanowisko organu, że osoba prowadząca działalność gospodarczą nie może powoływać się na nieznajomość przepisów prawa podatkowego, w tym dotyczących podatku akcyzowego. Podatnik nie może zasłaniać się nieznajomością ciążących na nim obowiązków, w sytuacji gdy wynikają one z przepisów powszechnie obowiązujących. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.