I SA/Ol 221/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Piskozub po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. s.c. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]". Nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zakład A. s.c. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na postanowienie na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym, w której został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)– zwanej dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 cyt. ustawy stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest odstępstwem od zasady, a w konsekwencji przesłanki uzasadniające wstrzymanie nie powinny być interpretowane rozszerzająco. Potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być przy tym wykazana przez stronę skarżącą, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez Ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza, że na tym etapie postępowania sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności skarżący powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., OZ 889/04, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 9 marca 2005 r., II OZ 52/05, niepubl.). W tym miejscu wyjaśnić należy, że jedyna możliwa ingerencja sądu w postępowanie egzekucyjne na zasadzie ochrony tymczasowej ma miejsce wówczas, gdy przedmiotem sprawy jest decyzja lub inny akt administracji publicznej podlegający przymusowemu wykonaniu w drodze egzekucji. W tym przypadku dotyczyłoby to decyzji podatkowej wobec skarżącego. Tymczasem przedmiotem niniejszej sprawy jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej co do odmowy uznania zgłoszonych przez skarżącego zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Wstrzymanie wykonania takiego postanowienia, będącego postanowieniem odmownym, nie spowoduje pozytywnych dla skarżącego skutków w postępowaniu egzekucyjnym. W ramach ochrony tymczasowej nie jest bowiem możliwe "wstrzymanie", które by polegało np. hipotetycznie na pozytywnym rozpatrzeniu tych zarzutów. Inaczej mówiąc, wniosek skarżącego należy uznać za niedopuszczalny. Wstrzymanie wykonania jest bowiem bezprzedmiotowe w sytuacji, gdy zaskarżone postanowienie nie podlega w ogóle wykonaniu. Do takiego właśnie rodzaju postanowień należy postanowienie w przedmiocie uznania za niezasadne zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia