I SA/Ol 225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca) sędzia WSA Jolanta Strumiłło Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2015r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu oddala skargę. J. M. wniósł skargę na decyzję Zarządu Województwa z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu. Z otrzymanych akt sprawy wynika, że Zarząd Województwa (dalej IZ) wydał w dniu 23.06.2014r. decyzję administracyjną nr "[...]" zobowiązującą J. M., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: Firma "A." z siedzibą w B. (dalej Beneficjent, wnioskodawca, strona, skarżący), do zwrotu środków przeznaczonych na realizację projektu w kwocie 767.063,65 zł wraz z należnymi odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków do dnia ich zwrotu. Decyzja stała się ostateczna z upływem terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Po doręczeniu upomnienia wzywającego do zwrotu należności, strona zwróciła się o rozłożenie zadłużenia na raty. W odpowiedzi na wezwanie organu Beneficjent dostarczył m.in. umowy kredytów/pożyczek, faktury i inne dokumenty mające obrazować kondycję finansową firmy, które IZ przekazała następnie do zaopiniowania Skarbnikowi Województwa. Decyzją z "[...]" nr "[...]" IZ odmówiła udzielenia ulgi w postaci rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu środków, której wysokość została określona w ww. decyzji administracyjnej z 23.06.2014r., w kwocie 767.063,65 zł wraz z należnymi odsetkami. Środki te Beneficjent otrzymał na realizację projektu pn. Rozbudowa Budynku mieszkalno - usługowego oraz budowa 5 murowanych domków letniskowych i wyposażenie nowo powstałych obiektów na terenie obiektu "C.", realizowanego na podstawie umowy o dofinansowanie z 5.08.2011r., współfinansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz Budżetu Państwa. Organ powołał się na art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2009r., Nr 84, poz. 712, ze zm.), dalej u.z.p.p.r., art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 2 pkt 2, art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 885, ze zm.), dalej u.f.p., art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2012r. poz. 749 ze zm.), dalej O.p., art. 104 i 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 569, ze zm.), dalej u.s.w .. W uzasadnieniu organ ocenił, że sytuacja wnioskodawcy jest trudna. Na podstawie danych, wynikających z załączonych przez Beneficjenta dokumentów, nie można z pewnością stwierdzić, że będzie w terminie spłacał wymaganą należność. Świadczą o tym m.in. zaciągnięte liczne zobowiązania wobec instytucji finansowych (pożyczki kredyty) przy równoczesnym, znacznym spadku dochodów, zaobserwowanym od 2011r.. Z przedstawionych zeznań PIT - 36L i PIT/B wynika bowiem, że w 2011r. firma osiągnęła dochód w wysokości 153.699,83 zł, zaś w 2012r. dochód ten wyniósł 43.405,96 zł. W zeznaniu podatkowym firmy za 2013r. widnieje już strata w wysokości 3.228,60 zł. Organ odnotował systematyczny spadek dochodów z prowadzonej działalności gospodarczej i podał, że przedstawione przez Beneficjenta w ramach postępowania administracyjnego dokumenty, nie dają także gwarancji, że może on odzyskać zdolność finansową do zaspokojenia roszczeń, wynikających z decyzji administracyjnej z dnia "[...]". IZ podkreśliła, że jest odpowiedzialna za odzyskanie kwoty, o rozłożenie której wnioskował Beneficjent, natomiast sytuacja finansowa strony, przedstawiona powyżej, nie rokuje całkowitej spłaty należności. W związku z tym skierowała sprawę do egzekucji administracyjnej, prowadzi ją Naczelnik Urzędu Skarbowego w "[...]", który jednak nie wyegzekwował od Beneficjenta żadnych należności pieniężnych. Organ zaznaczył, że koszty postępowania egzekucyjnego wynoszą 95.000 zł. Ponadto Beneficjent posiada zasoby majątkowe, o wartości znacznie przewyższającej kwotę zobowiązującą do zwrotu. Zgodnie bowiem z § 11 ust. 11 umowy o dofinansowanie prawnym zabezpieczeniem jej prawidłowej realizacji jest m.in.: hipoteka umowna do kwoty 2.334.846,84 zł, ustanowiona na nieruchomościach stanowiących własność J. M.. Organ podsumował, że nie występuje w sprawie ważny interes strony oraz interes publiczny. Beneficjent wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy przez IZ. W jego ocenie: – niezrozumiałe jest stwierdzenie zawarte w decyzji, że: z uwagi na fakt, iż Beneficjent nie skorzystał z uprawnienia do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, decyzja stała się ostateczna; – niezrozumiałe jest, że został powiadomiony pismem z 14.11.2014r. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego w przedmiotowej sprawie, po czym nie złożył dodatkowych wyjaśnień, nowych środków dowodowych oraz nie zapoznał się ze zgromadzonymi materiałami; – wniosek IZ o wszczęcie postępowania egzekucyjnego przez organ egzekucyjny był przedwczesny, co w konsekwencji doprowadziło do naliczenia kosztów egzekucyjnych w kwocie 95.000 zł. IZ po ponownym rozpoznaniu sprawy stwierdziła, że strona nie skorzystała z uprawnienia do wniesienia środka zaskarżenia od ww. decyzji z 23.06.2014r., wobec czego stała się ona ostateczna w dniu 8.07.2014r.. Organ powołał się na art. 16 ust. 1 k.p.a. i podał, że decyzja ostateczna jest decyzją wykonalną, co oznacza, że w razie braku zwrotu środków, IZ jest zobligowana do uruchomienia procedury egzekucyjnej. Powołując się na art. 10 k.p.a. organ podał, że Beneficjent został poinformowany o zakończeniu postępowania dowodowego ww. pismem, a także pouczony o możliwości zapoznania się z aktami postępowania administracyjnego oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań terminie 7-dni od dnia doręczenia tego pisma. Wyjaśnił, że w decyzji w poprzedzającej stwierdził, iż Beneficjent nie skorzystał z uprawnienia do złożenia dodatkowych wyjaśnień ani nowych środków dowodowych, nie złożył dodatkowych wyjaśnień ani nowych środków dowodowych, nie zapoznał się także ze zgromadzonym materiałem, do czego miał prawo. Z kolei organ miał obowiązek podjęcia określonych działań zmierzających do wszczęcia egzekucji w razie wystąpienia przesłanek określonych w art. 6 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. IZ przywołała w tym zakresie szereg orzeczeń sądowoadministracyjnych. Odnośnie uzasadnienia prawnego organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w przedmiocie rozłożenia na raty spłat uzależnione jest od wniosku dłużnika. Wydając decyzję w I instancji szczegółowo wykazano przesłanki odmowy udzielenia Beneficjentowi ulgi w spłacie w postaci rozłożenia należności na raty, oparte na danych, wynikających z przedłożonych przez stronę dokumentów. W ocenie organu nie można bowiem z pewnością stwierdzić, że wnioskodawca będzie w terminie spłacał wymaganą należność. Świadczą o tym m.in. zaciągnięte liczne zobowiązania wobec instytucji finansowych (pożyczki kredyty) przy równoczesnym, znacznym spadku dochodów, zaobserwowanym od 2011r.. Przedstawione przez Beneficjenta w ramach postępowania administracyjnego dokumenty nie dają także gwarancji, że może on odzyskać zdolność finansową do zaspokojenia roszczeń wynikających z decyzji administracyjnej nr "[...]". Ponadto IZ jako podmiot zobowiązany do ochrony środków publicznych wydatkowych w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury w perspektywie finansowej 2007-2013, jest odpowiedzialna za odzyskanie ww. kwoty, natomiast sytuacja finansowa strony nie rokuje całkowitej spłaty należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Beneficjent wniósł o uchylenie decyzji wydanej w I i II instancji, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów: 1) postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 8 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych twierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów Państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, 2) prawa materialnego tj. art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez jego niezastosowanie w skutek błędnego uznania, że sytuacja finansowa skarżącego nie uzasadnia wniosku o rozłożenie na raty należności wynikającej z ww. decyzji Zarządu Województwa z dnia 23.06.2014r.. W treści skargi strona podniosła, że wskazując przyczynę odmowy uwzględnienia wniosku skarżącego organ ogranicza się do stwierdzenia, iż przesłanki uzasadniające decyzję odmowną wynikają z dokumentów przedłożonych przez skarżącego oraz, że zostały one wskazane przez organ I instancji. Takie odesłanie powoduje, że uzasadnienie decyzji staje się lakoniczne. To z kolei pozbawia skarżącego możliwości weryfikacji prawdziwości przesłanek, uznanych przez organ za przesądzające o wydaniu decyzji odmownej. W ocenie skarżącego, rzetelne i pełne uzasadnienie decyzji, zawierające wskazanie dokumentów stanowiących jej podstawę, jest tym bardziej pożądane w sytuacji, gdy decyzja taka ma charakter uznaniowy, a co za tym idzie uwzględnienie lub odmowa uwzględnienia wniosku strony jest uzależniona od dokonywanej przez organ oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Podała, że wypowiedzenie skarżącemu umowy o dofinansowanie jest wynikiem niezależnej od niego okoliczności - śmierci M. W., projektanta i wykonawcy przedmiotowej inwestycji. W konsekwencji od sierpnia 2012r. pomiędzy skarżącym, a B.W., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą D. – W., której pełnomocnikiem był zmarły M. W., przez Sądem Okręgowym Wydział Gospodarczy (sygn. akt "[...]"), toczy się spór sądowy dotyczący przedmiotowej inwestycji. Skarżący dochodzi od B.W. odszkodowania z tytułu naprawienia szkody poniesionej wskutek nienależytego wykonania projektu budowlanego, a także nienależytego wykonania umowy o roboty budowlane i wad fizycznych wykonanych robót. Od momentu wszczęcia postępowania w wymienionej sprawie, z uwagi na składane przez strony wnioski o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, skarżący wstrzymuje się z kontynuowaniem robót budowlanych oraz napraw wykonanych prac, niezbędnych w celu ukończenia inwestycji. Z tego też powodu skarżący został pozbawiony możliwości czerpania korzyści z przedmiotowej inwestycji, a w konsekwencji nie ma możliwości spłaty zaciągniętych na ten cel zobowiązań finansowych. Dopiero zakończenie wymienionego procesu sądowego, niezależnie od jego wyniku, umożliwi skarżącemu dokończenie prac, a co za tym idzie uzyskiwanie dochodu z inwestycji, który to dochód będzie mógł przeznaczyć na spłatę należności, w tym zwrot dofinansowania. W ocenie skarżącego, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ wyciągnął nieprawidłowe wnioski w zakresie merytorycznym, a dokonana ocena nie mieści się w ustawowych granicach swobodnego uznania. Decyzja organu niewątpliwie narusza nie tylko słuszny interes strony, ale także interes publiczny. Skarżący zaznaczył, że pojęcia ważnego interesu zobowiązanego nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych, uniemożliwiających uregulowanie zaległości, takich jak powódź, pożar, trzęsienie ziemi itp., bowiem pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normalną sytuację ekonomiczną zobowiązanego, wysokość uzyskiwanych przez stronę dochodów, jak i konieczność ponoszenia wydatków, która powoduje, że nie jest on w stanie uregulować swoich zobowiązań. Skarżący nie dysponuje środkami umożliwiającymi mu jednorazowy zwrot otrzymanego dofinansowania. Konieczność pozyskania w obecnej chwili kwoty niezbędnej do dokonania wymienionego zwrotu spowoduje jedynie pogorszenie i tak bardzo trudnej już sytuacji majątkowej skarżącego. Skutkiem ekonomicznym, jaki niewątpliwie wystąpi w wyniku realizacji obciążenia, będzie zakończenie przez skarżącego prowadzenia działalności. Wskutek tego nie tylko skarżący, ale również jego pracownicy, zostaną pozbawieni środków niezbędnych w celu bieżącego utrzymania. Tymczasem ulga w postaci rozłożenia należności na raty ma być formą pomocy udzielonej podatnikowi po to, by nie doprowadzić do skutków niepożądanych z punktu widzenia tak społecznego, jak i indywidualnego, odnoszącego się do osoby podatnika oraz jego najbliższych, a także osób zależnych od podatnika. Chodzi zatem o to, by wskutek dochodzenia zaległości podatkowych, Państwo nie poniosło w efekcie kosztów większych, niż w wypadku zaniechania korzystania z tego uprawnienia (por. wyrok NSA z dnia 3.07.2007r. sygn. akt I FSK 1026/06). Skarżący podniósł, że poszukiwania przez skarżącego kupca pozostają bezskuteczne z uwagi na fakt, że wymienione nieruchomości nie zostały wykończone, a na stronie ciążą znaczne zobowiązania kredytowe. Przy tym nawet w przypadku znalezienia nabywcy nie uzyska się ze sprzedaży nieruchomości kwoty odpowiadającej ich obecnej rynkowej, a tym bardziej potencjalnej wartości. Zaznaczył, że postępowanie sądowe dotyczące przedmiotowej inwestycji zmierza do zakończenia, co umożliwi stronie dokończenie prac i zwiększenie dochodów w związku z korzystaniem z całości obiektu. Ponadto zbliża się okres wiosenno - letni, w którym skarżący będzie uzyskiwał zdecydowanie wyższe dochody, wobec czego będzie mógł terminowo uiszczać raty należności. Dodatkowo organ posiada zabezpieczenie zwrotu przez skarżącego przedmiotowej należności w postaci hipoteki na nieruchomości położonej w Wydminach, stanowiącej własność skarżącego. Ponadto w uzasadnieniu decyzji administracyjnej z dnia "[...]" organ sam wskazał, że wymienione zabezpieczenie uprawdopodabnia zaspokojenie należności w drodze egzekucji z nieruchomości. Za nielogiczne strona uznała zatem twierdzenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że sytuacja majątkowa skarżącego nie rokuje spłaty należności. Ryzyko nieodzyskania należności przez organ należy bowiem ocenić jako niewielkie. W odpowiedzi na skargę Zarząd Województwa wniósł o jej odrzucenie ze względu na to, że pełnomocnik skarżącego nie został umocowany do występowania przed sądami administracyjnymi. Organ wniósł ewentualnie o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd uwzględnia skargę (art. 145 § 1 P.p.s.a.), jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; bądź jeżeli zachodzą przyczyny nieważności. Dokonana przez Sąd ocena legalności zaskarżonej decyzji nie wykazała wad prawnych, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi. Zgodnie z treścią art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013r. poz. 885, ze zm.), dalej u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r. poz. 267) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749, z późn. zm.). Podstawę materialnoprawną do zastosowania ulgi stanowiły przepisy art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacji podatkowej. Stosując odpowiednio te przepisy Organ na wniosek beneficjenta w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może rozłożyć zadłużenie na raty. Określona w powołanym wyżej przepisie instytucja rozłożenia na raty zadłużenia w trybie indywidualnej decyzji organu podatkowego zbudowana jest przy zastosowaniu uznania administracyjnego. Wskazuje na to zawarte w ww. przepisie stwierdzenie, że organ "może". Oznacza to, iż wystąpienie przesłanek określonych tym przepisem (ważny interes podatnika lub interes publiczny) daje organowi prawo do udzielenia ww. ulgi, nie powoduje jednakże powstania obowiązku jej udzielenia. W świetle ukształtowanej w doktrynie i zaakceptowanej w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego koncepcji interpretacyjnej przepisów zbudowanych na zasadzie uznania administracyjnego zawierających w swojej treści kierunkowe dyrektywy wyboru (w tym przypadku: ważny interes podatnika lub interes publiczny), prawem do umorzenia zaległości dysponuje organ udzielający ulgi. Stwierdzenie zatem, że w sprawie występują okoliczności odpowiadające takiej lub innej kierunkowej dyrektywie wyboru, może lecz nie musi prowadzić do rozstrzygnięcia pozytywnego dla wnioskodawcy. Decyzja negatywna wydana na podstawie tego przepisu nie narusza zatem prawa zarówno wtedy, gdy przypadki ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego wystąpiły, jak i wtedy, gdy nie występują. Odmiennie jest w przypadku decyzji pozytywnej, bowiem możliwość pozytywnego dla wnioskodawcy rozstrzygnięcia powstaje wówczas, gdy spełnione są przesłanki określone ww. przepisem. Sądowa kontrola legalności decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego sprowadzać się może zatem do zbadania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, tzn. czy organ podatkowy prawidłowo zebrał materiał dowodowy i rozważył wszelkie okoliczności mogące mieć wpływ na wybór możliwości rozstrzygnięcia w zakresie udzielenia bądź odmowy udzielenia ulgi. Sąd nie może natomiast w świetle postanowień przepisów art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oceniać tego rodzaju decyzji z punktu widzenia ich słuszności. Wybór sposobu rozstrzygnięcia przy prawidłowo ustalonym stanie faktycznym ustawa pozostawia bowiem uznaniu organu. Oznacza to, że podatnik występujący z wnioskiem o udzielenie ulgi nie ma skutecznego żądania o jej udzielenie nawet w przypadku wykazania istnienia ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Należy jednakże podkreślić, że choć uznanie administracyjne wyraża się w możliwości negatywnego dla strony, nawet przy ustaleniu istnienia przesłanek zastosowania ulgi, nie oznacza to uznaniowej oceny okoliczności odpowiadających kierunkowym dyrektywom wyboru. Uzyskanie ulgi w spłacie należności w istocie zawsze leży w interesie dłużnika prowadząc bądź to do zmniejszenia jego obciążeń podatkowych, bądź to do takiego ich rozłożenia w czasie, aby były możliwe do spełnienia. Jednakże interes ten nie jest równoznaczny z przesłanką "ważnego interesu podatnika", o jakiej mowa w art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej. Ustawodawca określił go przymiotnikiem "ważny", co podkreśla jego doniosłość. Nie jest przy tym wystarczające samo subiektywne przeświadczenie strony, iż taki właśnie jest jej interes w uzyskaniu ulgi. Natomiast przesłankę "interesu publicznego" najpełniej charakteryzuje pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 lutego 2003r. Sygn. akt III SA 1838/01 (Mon. Pod. 2003/7/43), w którym interes ten określono jako "dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp.". Przy jej ocenie należy również uwzględnić zasadność obciążenia państwa, a w rezultacie społeczeństwa kosztami udzielonej w ten sposób pomocy. Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, iż w procesie wydawania zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa. W ocenie Sadu Organ nie naruszył treści przepisów art. 8 i 107 § 3 k.p.a. Organ przytoczył okoliczności faktyczne, które mają oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Tych okoliczności faktycznych skarżący nie kwestionuje. Z przedstawionych okoliczności faktycznych organ wysunął wniosek, że istnieją uzasadnione wątpliwości co do możliwości spłaty zadłużenia w ratach. Należy wskazać, że skarżący we wniosku o udzielenie ulgi nie zaproponował wysokości rat i harmonogramu spłaty zadłużenia. Nie wskazał źródeł ich pokrycia. Nie ulega wątpliwości, że Organ w sposób prawidłowy ustalił stan faktyczny. Nie budzą również wątpliwości wnioski, które zostały wysnute przez organ. Te konkluzje mają oparcie w zebranym materiale dowodowym zostały one przedstawione w sposób logiczny w zaskarżonej decyzji. Przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji argumenty przemawiają za uznaniem, że w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki ważnego interesu dłużnika lub interesu publicznego. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia to, że firma skarżącego odnotowuje systematycznie spadek dochodów. Ponadto skarżący wstrzymał się z realizacją zadania inwestycyjnego. Skarżący otrzymał środki z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego oraz Budżetu Państwa na realizację projektu pn. "Rozbudowa Budynku mieszkalno - usługowego oraz budowa 5 murowanych domków letniskowych i wyposażenie nowo powstałych obiektów na terenie obiektu "C.". W skardze skarżący przyznał, że wypowiedzenie umowy o dofinansowanie było związane z niewykonaniem projektu. Od sierpnia 2012r. pomiędzy skarżącym, a B.W., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą D. – W., której pełnomocnikiem był zmarły M. W., przed Sądem Okręgowym Wydział Gospodarczy (sygn. akt "[...]"), toczy się spór sądowy dotyczący przedmiotowej inwestycji. Od momentu wszczęcia postępowania w wymienionej sprawie, skarżący wstrzymał się z kontynuowaniem inwestycji. W tej sytuacji nie można uznać, że IZ winna wstrzymać się z dochodzeniem zwrotu długu od skarżącego do czasu zakończenia wymienionego procesu sądowego. Skarżący faktycznie odsunął zakończenie tego zadania inwestycyjnego na czas nieokreślony. A zatem należy uznać, że skarżący nie wykazał istnienia ważnego interesu, który uzasadniałby udzielenie wnioskowanej ulgi. O istnieniu ważnego interesu nie może świadczyć obawa skarżącego, że nieruchomość może być sprzedana poniżej wartości 'rynkowej. Nie leży w interesie publicznym kredytowanie przedsiębiorcy, który zaniechał dokończenia inwestycji. W interesie publicznym jest natomiast szybkie odzyskanie należności, gdyż skarżący nie zrealizował projektu i został zobowiązany do zwrotu otrzymanego świadczenia. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 64 ust. 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o finansach publicznych poprzez jego niezastosowanie. W rozpoznawanej sprawie Organ stosował przepisy art. 25 pkt 1 u.z.p.p.r., art. 60 pkt 6, art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 62 ust. 2 pkt 2, art. 67 u.f.p., art. 67a § 1 pkt 2 i art. 67b § 1 pkt 2 O.p. W świetle powyższych ustaleń faktycznych i rozważań prawnych Sąd nie dopatrzył się naruszenia powołanych przepisów prawa materialnego. W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.