I SA/Ol 227/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędzia WSA Zofia Skrzynecka (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Biskupcu na uchwałę Rady Miejskiej w Biskupcu z dnia 12 grudnia 2014r., nr II/7/14 w przedmiocie ustalenia dziennych stawek opłaty targowej, zwolnień i sposobu jej poboru p o s t a n a w i a 1. umorzyć postępowanie w sprawie, 2. oddalić wniosek Rady Miejskiej w Biskupcu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego W dniu 12 grudnia 2014 r. Rada Miejska w Biskupcu podjęła uchwałę nr II/7/14 w sprawie ustalenia dziennych stawek opłaty targowej, zwolnień i sposobu jej poboru. W podstawie prawnej tej uchwały powołano art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 594 ze zm.) oraz art. 19 pkt 1 lit. a, pkt 2 i pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 849). W § 3 pkt 2 uchwały określono, iż "Inkasentami opłaty targowej są gospodarze targowisk". Uchwała ta, stosownie do jej § 5, weszła w życie z dniem 1 stycznia 2015 r. Została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Warmińsko – Mazurskiego z dnia 23 grudnia 2014 r. pod poz. 4216. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie Prokurator Rejonowy w Biskupcu wniósł o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 2 (powinno być: § 3 pkt 2) uchwały Rady Miejskiej w Biskupcu nr II/7/14 w sprawie ustalenia dziennych stawek opłaty targowej, zwolnień i sposobu jej poboru. Ww. zapisowi uchwały zarzucił naruszenie art. 19 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez wskazanie, że inkasentami opłaty targowej są gospodarcze targowisk bez podania ich danych personalnych, umożliwiających ich identyfikację. W odpowiedzi na skargę Rada Miejska w Biskupcu wniosła o jej oddalenie, argumentując, że niezasadne są argumenty skargi co do tego, że postanowienia uchwały są nieprecyzyjne i budzą wątpliwości co do tego, na kogo został nałożony obowiązek poboru opłaty targowej. Na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. reprezentujący stronę skarżącą prokurator z Prokuratury Okręgowej w Olsztynie cofnął skargę, stwierdzając, że w zaskarżonej uchwale inkasenci zostali wskazani w sposób wystarczająco zindywidualizowany. Zaś pełnomocnik Rady Miejskiej w Biskupcu wniósł o umorzenie postępowania sądowego w związku z cofnięciem skargi przez skarżącego, jak również dodał, że skarżony zapis uchwały został zmieniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W myśl art. 60 p.p.s.a. możliwe jest cofnięcie środka zaskarżenia, które co do zasady wiąże sąd. To bowiem skarżący jest dysponentem skargi, która inicjuje postępowanie sądowoadministracyjne. Cofając skargę, rezygnuje z przysługującego mu prawa do zaskarżenia aktu lub czynności, a sąd jest związany oświadczeniem o cofnięciu skargi, z wyłączeniem sytuacji, gdy stwierdzi niedopuszczalność cofnięcia. Cofnięcie może być uznane za niedopuszczalne tylko wtedy, gdy zmierza do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Skuteczne cofnięcie środka zaskarżenia powoduje konieczność umorzenia postępowania na podstawie ww. art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. W ocenie Sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie było dopuszczalne; nie zachodzą bowiem przesłanki, o których mowa w art. 60 p.p.s.a.. W tym stanie rzeczy na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 w zw. z art. 60 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt 1. sentencji postanowienia. Natomiast w pkt 2. sentencji postanowienia Sąd oddalił wniosek Rady Miejskiej w Biskupcu o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, gdyż przepisy p.p.s.a. nie przewidują takiej możliwości w przypadku cofnięcia skargi. W tej bowiem sytuacji co do zasady zastosowanie znajduje przepis art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., który przewiduje zwrot wpisu sądowego na rzecz strony, która go uiściła. Możliwości zasądzenia zwrotu kosztów postępowania w przypadku umorzenia postępowania sądowego normują art. 201 § 1 i § 2 p.p.s.a., lecz odnoszą się one do nieznajdujących zastosowania w niniejszej sprawie przyczyn umorzenia określonych w art. 54 § 3 i art. 118 § 2 p.p.s.a. Uznając zatem, że nie było podstaw do uwzględnienia wniosku o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, Sąd orzekł jak w pkt 2. sentencji postanowienia.