I SA/Ol 236/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Wojciech Czajkowski Protokolant stażysta Agnieszka Kunkel po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi L. H. na decyzję Dyrektora Izby Celnej – obecnie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie określenia kwoty podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej oddala skargę Decyzją z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego określił L.H. zobowiązania podatkowe w podatku akcyzowym w wysokości 4.074 zł oraz w podatku od towarów i usług w wysokości 2.822 zł, a także kwotę opłaty paliwowej w wysokości 1.007 zł w związku z wprowadzeniem na obszar celny Unii Europejskiej oleju napędowego w ilości 3.490 I. Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia, w świetle których przekraczając w okresie od 2 września do 30 grudnia 2015 r. łącznie 40 razy granicę Unii Europejskiej na przejściu granicznym w B., L.H. dokonał zgłoszenia celnego przywozu łącznie 3.490 I oleju napędowego w zbiorniku samochodu osobowego marki "[...]" o numerze rejestracyjnym "[...]". Weryfikując dane z systemu informatycznego odpraw celnych, organ stwierdził, że skarżący dokonywał przywozów paliwa z dużą częstotliwością, przekraczającą zwykłe potrzeby kierowcy. W ocenie organu, wwiezione na obszar celny Unii w ww. okresie paliwo nie było objęte zwolnieniem z należności przywozowych na podstawie art. 41 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L 324 z dnia 10 grudnia 2009 r.). Uwzględniając powyższe, w dniu "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję, w której stwierdził powstanie długu celnego i określił kwotę cła w wysokości 0 zł, w związku z wprowadzeniem na obszar celny Unii Europejskiej oleju napędowego w ilości 3.490 litrów. W uzasadnieniu decyzji organ zbadał częstotliwość wyjazdów strony, jej czas pobytu w Federacji Rosyjskiej, ilości zgłaszanego przez nią paliwa i pokonywane trasy, a także jej sytuację finansową. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", na które strona nie wniosła skargi do sądu administracyjnego. Uwzględniając ustalenia postępowania celnego, Naczelnik Urzędu Celnego w dniu "[...]" określił kwotę podatku akcyzowego, kwotę opłaty paliwowej oraz kwotę podatku od towarów i usług, w stosunku do paliwa, które nie podlegało zwolnieniom z należności celnych przywozowych. Utrzymując w mocy to rozstrzygnięcie, Dyrektor Izby Celnej w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" powołał brzmienie art. 5 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 1, art. 19a i art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 10 ust. 2, art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 752 ze zm.) oraz art. 37h, art. 37j ust. 1 pkt 2 i art. 37k ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 931 ze zm.). Zgodnie z tymi przepisami, w odniesieniu do towarów akcyzowych wprowadzonych na obszar celny Unii Europejskiej, podatnikami podatku akcyzowego i podatku VAT, a także podmiotami zobowiązanymi do uiszczenia opłaty paliwowej, są te podmioty, które zostaną uznane za dłużników należności celnych według przepisów Unijnego Kodeksu Celnego. Organ odwoławczy wskazał, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało poprzedzone odrębnym postępowaniem, w wyniku którego Naczelnik Urzędu Celnego decyzją z dnia "[...]" orzekł, że na podstawie art. 77 ust. 1 lit. a) Unijnego Kodeksu Celnego powstał dług celny, w związku z objęciem towarów nieunijnych podlegających należnościom celnym przywozowym procedurą dopuszczenia do obrotu. Wynikające z decyzji celnej ustalenia w przedmiocie powstania długu celnego, ilości wprowadzonego oleju napędowego, klasyfikacji towarowej, wartości celnej oraz należności z tytułu cła były podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego i określenia należności podatkowych z tytułu importu. Przy czym organ był związany wcześniejszymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi dotyczącymi długu celnego, wynikającymi z ww. decyzji ostatecznej. Tym samym na uwzględnienie nie zasługiwały argumenty strony dotyczące błędnego ustalenia stanu faktycznego koncentrujące się na zarzutach dotyczących postępowania celnego. Z uwagi bowiem na związanie ostateczną decyzją celną organ podatkowy nie był uprawniony do weryfikowania ustaleń w niej zawartych. Istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji, w której określona została kwota długu celnego, wykluczało możliwość ustalenia innej niż wynikającej z tej decyzji podstawy opodatkowania. W toku postępowania podatkowego organ nie ustala okoliczności mających wpływ na powstanie długu celnego wobec towaru importowanego. W tym przypadku decyzja podatkowa jest decyzją zależną od decyzji wydanej na podstawie przepisów prawa celnego. Mając powyższe na uwadze, organ II instancji stwierdzi, że organ I instancji w sposób prawidłowy dokonał wyliczenia kwoty zobowiązania podatkowego, zastosował właściwą stawkę podatku oraz przyjął prawidłową datę powstania obowiązku podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, zarzuciła jej naruszenie przepisów postępowania, art. 120 i art. 121 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 716 ze zm.) poprzez: - nierzetelne pouczenie, że decyzja z dnia "[...]" może być przedmiotem skutecznego odwołania jedynie w zakresie stawki podatku oraz ewentualnych błędów matematycznych, - wskazanie w pouczeniu decyzji z dnia "[...]" wprowadzających w błąd informacji o wydaniu w przyszłości kolejnych decyzji. Z ostrożności procesowej strona podniosła również zarzut naruszenia przepisów art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej, wskazując, że decyzje z dnia "[...]" nie zawierają prawidłowych ustaleń oraz nie uwzględniają całości materiału dowodowego i tego, że przywiezione paliwo zostało w części zużyte na własne potrzeby skarżącego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że był przekonany, iż zgodnie z pouczeniem zawartym w decyzji z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego wyda kolejną decyzję dotyczącą powstania długu celnego, a nie określenia jego wysokości. W jego ocenie, został wprowadzony w błąd pouczeniem, co zaważyło na tym, że nie wniósł skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Ponadto wskazał na niewłaściwe pouczenie w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]", które nie zawierało informacji, w jakim zakresie przysługuje odwołanie. Zdaniem podatnika, brak pouczenia, że od decyzji można się jedynie odwołać w zakresie stawek i kwot należności podatkowych, powoduje, że został on wprowadzony w błąd, przez co naruszono art. 121 Ordynacji podatkowej. Skarżący zarzucił też, że organ wydał decyzję określającą wysokość zobowiązań podatkowych przed wydaniem decyzji w sprawie wysokości długu celnego. W uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej skarżący podniósł, że organ odwoławczy nie uwzględnił, że paliwo przywiezione z Rosji zostało w części zużyte na własne potrzeby. Wskazał, że organy celne nie analizowały ilości paliwa wywożonego w zbiorniku pojazdu do Rosji, a w czasie powrotu wymagały deklarowania paliwa w ilości równej maksymalnej objętości zbiornika i 10 litrów w kanistrze. Dodał, że korzystał z uprawnień, jakie dawała umowa o małym ruchu granicznym, a w 2015 r. przejechał łącznie 20.000 km. Na poparcie swojego stanowiska odwołał się do wyroków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 marca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 6/16, z dnia 28 lipca 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 232/16, z dnia września 2016 r., sygn. akt I SA/Ol 293/16. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny przeprowadza kontrolę pod względem zgodności z prawem aktów wydawanych przez organy administracji publicznej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. 2016 r., poz. 718 ze zm.), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", z zastrzeżeniem wyjątku nieznajdującego zastosowania w niniejszej sprawie, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji według wyżej wymienionych kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Spór w niniejszej sprawie dotyczy określenia podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej od wielokrotnie wwożonego w okresie od września do grudnia 2015 r. z Rosji na obszar Polski (a w konsekwencji na obszar Unii Europejskiej), paliwa silnikowego do napędu pojazdów prywatnych. Odnosząc się do zasadniczego zarzutu skargi, jakim było wydanie decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej w oparciu o ustalenia wydanej uprzednio decyzji w przedmiocie należności celnych, wskazać należy, że nie było błędem organu wydanie odrębnych decyzji w zakresie określenia należności celnych oraz zobowiązań podatkowych i opłaty paliwowej. Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług organ nie jest zobowiązany do określenia podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług w decyzji dotyczącej należności celnych, ale do tego uprawniony. Stosownie do art. 27 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 marca 2017 r., jeżeli właściwy naczelnik urzędu celnego stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota akcyzy została wykazana nieprawidłowo, wydaje decyzję określającą kwotę akcyzy w należnej wysokości. Podobnie zgodnie z art. 33 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 marca 2017 r., jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Gramatyczna wykładnia tych przepisów prowadzi do wniosku, że ustawodawca nie wyznacza wiążącego modelu postępowania w tych sprawach, co oznacza, że organ może zarówno zakończyć postępowanie celne i podatkowe jedną decyzją lub też może dokonać rozstrzygnięcia w odrębnych decyzjach. Przy czym przepisy ustaw podatkowych nie wymagają nawet od organu, by decydując się na odrębne rozstrzyganie w przedmiocie należności celnych i podatkowych, wstrzymał się z wydaniem decyzji określającej zobowiązania podatkowe do czasu uprawomocnienia się decyzji w przedmiocie określenia należności celnych. Analiza wskazanych wyżej przepisów prowadzi do odmiennego wniosku. Skoro bowiem ustawodawca dopuszcza możliwość orzekania o należnościach celnych i określania zobowiązań podatkowych w jednej decyzji, to w przypadku odrębnego orzekania nie ma powodów, by organ podatkowy wstrzymywał się z wydaniem decyzji podatkowej do czasu uprawomocnienia się decyzji celnej. Nie bez znaczenia jest też norma wynikająca z art. 212 zd. 1. Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. W tej sytuacji rozstrzygnięcie w przedmiocie należności celnych nie tylko uprawnia, ale obliguje organ podatkowy, związany decyzją celną, do wydania decyzji w przedmiocie zobowiązań podatkowych, uwzględniających ustalenia decyzji celnej. W odniesieniu zaś do opłaty paliwowej należy zauważyć, że zgodnie z art. 37h ust. 1 ustawy o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym, wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, z wyłączeniem biokomponentów w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o biokomponentach i biopaliwach ciekłych (Dz. U. nr 169, poz. 1199 oraz z 2007r. nr 35, poz. 217), stanowiących samoistne paliwa, wykorzystywanych do napędu pojazdów w rozumieniu art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, podlega opłacie paliwowej. W myśl art. 37k ust. 1 ustawy obowiązek ten powstaje z dniem, w którym podmioty zobowiązane są do zapłaty podatku akcyzowego. Analiza tych unormowań prowadzi do wniosku, wedle którego przepisy ustawy nie określają samodzielnie momentu powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej, ale wiążą go z zasadami powstania obowiązku zapłaty podatku akcyzowego, a także określają podmiot zobowiązany do zapłaty opłaty paliwowej z podmiotem obowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego dotyczącego paliw silnikowych (p. wyrok NSA z dnia 9 września 2016 r., sygn. akt I GSK 985/15, publ. w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia wskazane poniżej). Zatem obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej powiązany został z istnieniem obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym. Uwzględniając powyższe, w niniejszej sprawie w dniu "[...]" Naczelnik Urzędu Celnego wydał decyzję, w której stwierdził powstanie długu celnego i określił kwotę cła w wysokości 0 zł, w związku z wprowadzeniem przez skarżącego na obszar celny Unii Europejskiej oleju napędowego w ilości 3.490 litrów. W uzasadnieniu decyzji organ zbadał częstotliwość wyjazdów strony, jej czas pobytu w Federacji Rosyjskiej, ilości zgłaszanego przez nią paliwa i pokonywane trasy, a także jej sytuację finansową. Decyzja ta została utrzymana w mocy rozstrzygnięciem Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]". W takiej sytuacji wynikające z decyzji celnej ustalenia w przedmiocie powstania długu celnego, ilości wprowadzonego oleju napędowego, klasyfikacji towarowej, wartości celnej oraz należności z tytułu cła, były podstawą do wszczęcia postępowania podatkowego i określenia należności podatkowych z tytułu importu. Kwestie powstania obowiązku zapłaty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług w związku z importem towarów uregulowane w powołanych przez organy celno-podatkowe przepisach ustaw podatkowych skorelowane są z obowiązkami nałożonymi przepisami Wspólnotowego Kodeksu Celnego oraz przepisami unijnych aktów wykonawczych. Trzeba tu wskazać, że w myśl art. 17 ust.1 pkt 1 ustawy o VAT, podatnikami tego podatku są między innymi osoby fizyczne, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Natomiast w myśl art. 13 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym "podatnikiem jest również podmiot nie będący importerem, jeżeli ciąży na nim obowiązek uiszczenia cła". Z powyższego wynika, że w odniesieniu do towarów akcyzowych wprowadzonych na obszar celny Wspólnoty, podatnikami podatku akcyzowego (i opłaty paliwowej) oraz podatku VAT są te podmioty, które zostaną uznane za dłużników należności celnych według przepisów WKC. Przechodząc na grunt prawa celnego, wyjaśnienia wymaga, że generalną zasadą ustanowioną w przepisach prawa celnego jest zasada powszechności należności przywozowych, zgodnie z którą, od każdego towaru przywożonego z terytorium państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty, wymagane są należności przywozowe. Zwolnienie z tych należności stanowi wyjątek, który musi wprost wynikać z przepisów prawa. Podstawowym aktem prawnym ustanawiającym zwolnienia celne jest rozporządzenie Rady (EWG) nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L 324 z dnia 10.12. 2009 r.). Możliwość skorzystania ze zwolnień celnych w przypadku importu paliwa została zaś uregulowana w art. 41 i art. 107-110 tego rozporządzenia. Podobnie możliwość skorzystania ze zwolnień podatkowych, jako sytuacja wyjątkowa, została szczegółowo uregulowana w art. 35 ustawy o podatku akcyzowym oraz w art. 56 ust. 5 i 6 ustawy o podatku od towarów i usług. Analiza systemowa aktów prawnych jasno wskazuje, że istnieje korelacja pomiędzy uregulowaniami zawartymi w art. 41, art. 107 i art. 110 rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009, a przepisami art. 56 ust. 5 (z zastrzeżeniem art. 77) i ust. 6 ustawy o VAT i przepisami art. 35 ust.1 i ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym. Przepisy te ustalają zasady i warunki zwolnienia od należności publicznoprawnych paliw importowanych w standardowych zbiornikach pojazdów silnikowych, przy ich rozróżnieniu, jako używanych do celów transportu (działalności) oraz prywatnych. Przez towary pozbawione charakteru handlowego, przeznaczone dla celów prywatnych należy rozumieć towary, kiedy objęcie ich daną procedurą celną ma charakter sporadyczny i których rodzaj i ilość wskazują, że są przeznaczone do użytku prywatnego, osobistego lub rodzinnego osób je przewożących bądź też, które są wyraźnie przeznaczone na upominki (art. 1 pkt 6 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/1993 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny). W przypadku pojazdów prywatnych zwolnienie obwarowane jest przesłanką okazjonalnego charakteru przywozu paliwa, a poza tym ustalone są takie same warunki, określone odpowiednio: w art. 110 ust.1 rozporządzenia nr 1186/2009, art. 33 ust. 5 w związku z art. 35 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym, a także art. 77 ust. 3 ustawy o podatku od towarów i usług. Na mocy tych przepisów paliwo zwolnione z należności celnych i podatkowych nie może być wykorzystywane w pojazdach innych niż te, w których zostało przywiezione, ani nie może zostać usunięte z tych pojazdów i przechowywane, z wyjątkiem okresu niezbędnych napraw tych pojazdów, nie może też zostać odpłatnie lub nieodpłatnie odstąpione przez osobę korzystającą ze zwolnienia. Naruszenie chociażby jednego z wymienionych zakazów powoduje skutki wskazane odpowiednio w art. 110 ust. 2 rozporządzenia nr 1186/2009, w art. 33 ust. 6 ustawy o podatku akcyzowym i w art. 77 ust. 4 ustawy o VAT, tj. obowiązek uiszczenia należności celnych przywozowych i podatkowych według wartości celnej towarów i stawek obowiązujących w dniu naruszenia. W niniejszej sprawie organy zasadnie, powołując przepisy prawa unijnego i krajowego, zbadały w toku postępowania celnego, czy w odniesieniu do przywozu przez skarżącego w okresie od września do grudnia 2015 r łącznie 3.490 l paliwa, spełniony został warunek okazjonalności przywozu. Uznały, że ocena, czy przywóz ma charakter niehandlowy powinna być zaś dokonywana dla każdego przypadku indywidualnie z uwzględnieniem zwłaszcza ilości i charakteru przywozu, częstotliwości przywozu takich samych produktów przez danego podróżnego, przy czym skarżący w toku postępowania nie uwiarygodnił przyczyn uzasadniających konieczność częstego przekraczania granicy ani dużego zapotrzebowania na paliwo. Ustalenia te stanowiły podstawę wydanie decyzji organu I instancji z dnia "[...]" w przedmiocie należności celnych, utrzymanej w mocy decyzją z dnia "[...]". Konsekwencją tego było także określenie zobowiązań z tytułu podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej, gdyż w sprawach nie wystąpiły szczególne okoliczności, które wymagałyby modyfikacji opisanego wyżej modelu procedowania opartego na wynikach postępowania celnego. Dopóki istnieje ostateczna decyzja określająca należności celne, dopóty decyzja określająca zobowiązanie z tytułu podatku akcyzowego, podatku od towarów i usług oraz opłaty paliwowej nie może być uznana za decyzję naruszającą prawo. Określenie obowiązku zapłaty tych zobowiązań, będące następstwem stwierdzonego uprzednio długu celnego, mogło zatem nastąpić bez konieczności dokonywania odrębnych ustaleń. Tego rodzaju ustalenia były już bowiem przedmiotem postępowania celnego, które zostało ostatecznie zakończone i są elementem stanu faktycznego w postępowaniu podatkowym. Zdaniem Sądu, w ramach dokonanej oceny zebranych w sprawie dowodów organy nie naruszyły powołanych w skardze przepisów art. 122 i art. 191 Ordynacji podatkowej, wskazując na te istotne okoliczności, które dawały podstawę do wydania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Dla określenia zobowiązań podatkowych wystarczające jest bowiem ustalenie czynności podlegającej należnościom celnym. Dopuszczalne jest zatem, by w postępowaniu w przedmiocie zobowiązań podatkowych organ nie dokonywał ponownie ustaleń w zakresie dotyczącym charakteru przywozów, lecz odwołał się do tych ustaleń, które były podstawą stwierdzenia długu celnego, a które uznał ostatecznie za wiążące na gruncie sprawy w przedmiocie należności podatkowych. Oczywiście nie jest to jedyny dopuszczalny schemat postępowania, bowiem możliwe będą też takie jego modyfikacje, które wymagają podjęcia czynności dowodowych w ramach postępowania w przedmiocie należności podatkowych. Odrębne orzekanie w przedmiocie należności celnych i podatkowych nie pozbawia skarżącego możliwości kwestionowania obu rozstrzygnięć w trybie administracyjnym i poddania ich kontroli sądowej, wobec czego prawa procesowe skarżącego nie zostaną naruszone trybem działania organu. Za niezasadne należało przy tym uznać zarzuty skargi dotyczące braku pouczenia w decyzji celnej o tym, ze wydana w przyszłości decyzja podatkowa będzie mogła być zaskarżona jedynie w ograniczonym zakresie. Po pierwsze, na s. 10 decyzji celnej organ I instancji wskazał, że zostanie wydana odrębna decyzja w przedmiocie należności podatkowych. Po drugie, należności te powstają z mocy prawa, a zatem ewentualny brak pouczenia o tych kwestiach nie miał żadnego wpływu na powstanie zobowiązań. Wreszcie, po trzecie wskazać należy, że nawet w sytuacji nieskorzystania przez stronę z możliwości zaskarżenia decyzji celnej w trybie zwykłym, istnieją nadal możliwości podważenia jej w trybie nadzwyczajnym np. trybie wznowienia postępowania podatkowego, co może stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu również decyzji podatkowej. Powyższe prowadziło do konstatacji, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.