I SA/Ol 238/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) sędzia WSA Andrzej Brzuzy po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 maja 2021r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy przyznania pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z "[...]" Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako Dyrektor, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej jako Kierownik, organ I instancji) z "[...]", którą odmówiono przyznania A. W. (dalej jako strona, skarżąca) pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVlD-19", objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Z akt sprawy i uzasadnienia decyzji wynika, że 10 września 2020 r. do Kierownika wpłynął wniosek strony o przyznanie pomocy dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVlD-19 (dalej jako: wniosek), wraz z m.in. wnioskiem strony o wpis do ewidencji producentów. Kierownik BP po analizie materiału dowodowego, decyzją z dnia "[...]" odmówił przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. W uzasadnieniu wskazując, że w omawianym stanie faktycznym nie mamy do czynienia z przejęciem pomocy, a wnioskodawca (małżonek zmarłego rolnika) składając wniosek przyznanie pomocy inicjuje nowe postępowanie w sprawie i występuje w nim jako osobny producent rolny (posiadający nowy numer identyfikacyjny), prowadzący samodzielnie, indywidualnie gospodarstwo rolne. Z kolei w związku z faktem, iż zwierzęta które zgłasza do pomocy nie były zarejestrowane w okresie wymaganym przepisami rozporządzenia COVlD-19, na tego wnioskodawcę, pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 nie będzie mu przysługiwać. Utrzymując powyższą decyzję w mocy organ odwoławczy wskazał, że zasady udzielania wnioskowanej pomocy określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVlD-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r., poz. 1467, dalej jako rozporządzenie COVID-19) i przytoczył następnie § 2 ust. 5 i 6 rozporządzenia COVID-19. Dyrektor zwrócił uwagę, że strona we Wniosku oświadczyła, że według stanu na dzień 1 marca 2020 r. prowadziła lub jej małżonek prowadził produkcję: kurcząt rzeźnych w rozmiarze co najmniej 1000 sztuk. Na podstawie przeprowadzonej kontroli administracyjnej, ustalono, że producent "[...]" na dzień 1 marca 2020 r. posiadał 0 szt. kurcząt rzeźnych. Z danych pochodzących z systemu teleinformatycznego ARiMR, na dzień 1 marca 2020 r. kurczęta rzeźne w wielkości 30.000 szt. zarejestrowane były na M. W. - grupę małżonków zarejestrowanych w Ewidencji Producentów pod nr "[...]". Tym samym strona nie spełniła warunku określonego w § 2 ust. 1 pkt 3 lit. a) rozporządzenia COVID-19, tj. posiadania na dzień 1 marca 2020 r. kurcząt rzeźnych w rozmiarze co najmniej 1000 sztuk, a dodatkowo w okresie 15 marca - 15 czerwca 2020 r. nie dokonano żadnych przemieszczeń do rzeźni. Podkreślono, że strona skupiła się na wykazaniu, iż była posiadaczem ww. Kurcząt rzeźnych w wielkości co najmniej 1000 szt., gdyż wdanym momencie tworzyła z małżonkiem grupę producentów. Dyrektor wskazał, że w przypadku współposiadania przez małżonków zwierząt pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19 przyznaje się temu małżonkowi (rolnikowi), który posiada numer identyfikacyjny, jeżeli on lub jego małżonek według stanu na dzień 1 marca 2020 r. był posiadaczem oznakowanych oraz zarejestrowanych w rejestrze zwierząt, oraz ten rolnik lub jego małżonek do dnia zakończenia naboru wniosków o przyznanie pomocy prowadzi działalność rolniczą w zakresie chowu lub hodowli co najmniej jednego z gatunków zwierząt, których był posiadaczem w dniu 1 marca 2020 r. Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 4 ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (t.j. Dz. U z 2020 r., poz. 1206 ze zm., dalej jako ustawa o ewidencji) w przypadku małżonków oraz podmiotów będących współposiadaczami gospodarstwa rolnego nadaje się jeden numer identyfikacyjny temu z małżonków lub współposiadaczy, co do którego współmałżonek lub współposiadacz wyrazili pisemną zgodę. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale składu siedmiu sędziów z 30 maja 2012 r., sygn. akt II GPS 2/12 wskazał, że na gruncie ustawy o krajowym systemie ewidencji, status producenta rolnego przysługuje małżonkom wspólnie prowadzącym działalność rolniczą. Powyższe oznacza, że numer identyfikacyjny nadany temu małżonkowi, co do którego współmałżonek wyraził zgodę, identyfikuje tylko producenta rolnego - małżonków -jako grupę osób. Z kolei w wyroku z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 1506/19 NSA stwierdził, że tak długo, jak trwa małżeństwo i małżonkowie wspólnie prowadzą działalność rolniczą, posiadają oni status producenta rolnego, niezależnie od tego, że wpis do ewidencji producentów obejmuje tylko jednego z małżonków. Numer identyfikacyjny nadany temu małżonkowi, co do którego współmałżonek wyraził zgodę, identyfikuje bowiem producenta rolnego - małżonków. Natomiast z chwila ustania małżeństwa przez śmierć jednego z małżonków, ustaje takie byt prawny tego producenta rolnego. Wobec powyższego, w ocenie organu odwoławczego Kierownik w przedmiotowej sprawie dokonał prawidłowego rozstrzygnięcia, odmawiając przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy. Dodatkowo wskazano, że skarżąca posiadała wiedzę, że uzyskanie wskazanej pomocy uwarunkowane jest m.in. posiadaniem minimalnej ilości sztuk zwierząt na dzień 1 marca 2020 r. oraz dokonanie w okresie 15 marca - 15 czerwca 2020 r. ich przemieszczenia, ponieważ podpisując rzeczony wniosek oświadczyła m.in., że: znane mi są zasady przyznawania wnioskowanej pomocy określone w ustawie z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na (Dz. U. z 2020 r., poz. 217 ze zm.) oraz rozporządzeniu COVID-19. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strona, reprezentowana przez pełnomocnika –wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej jako kpa) poprzez błędne przyjęcie, że: a. skarżąca jako producent rolny posiadała 0 kurcząt rzeźnych na dzień 1 marca 2020 r., b. skarżąca jest następcą prawnym zmarłego małżonka jako producenta rolnego, 2. przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, tj. § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia COVID-19 poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że skarżąca nie spełnia warunków określonych w ww. przepisie. W uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności skupiła się na zdefiniowaniu pojęcia "rolnika", wskazując na treść art. 3 pkt 3 lit. b ustawy o ewidencji, art., 2 pkt 14 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r, o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1341 ze zm.), art. 4 ust. 1a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. UE.L.2013.347.608, dalej jako rozporządzenie 1307/2013). Następnie podniosła, że była i jest producentem rolnym, rolnikiem, prowadzącym działalność rolniczą. Nie jest zaś następcą prawnym zmarłego małżonka. Przesądza też o tym m.in. treść aktu notarialnego z dnia "[...]", stosownie do którego w skład spadku po zmarłym małżonku nie wchodziło przedsiębiorstwo objęte zarządem sukcesyjnym. Tym bardziej skarżąca nie przejęła gospodarstwa rolnego, gdyż jej posiadanie wynikało z małżeństwa i łączącego małżonków ustroju ustawowej wspólności majątkowej, nie zaś z nabycia go w wyniku dziedziczenia. Owszem, numer identyfikacyjny został nadany małżonkowi, ale występował on w tej roli tylko formalnie, jako przedstawiciel grupy osób, stanowiącej producenta rolnego, z racji ustawowego zakazu nadawania tego numeru obojgu małżonkom. W związku z tym, nie sposób uznać za prawidłowe rozumowanie Kierownika (zaaprobowane przez organ odwoławczy), zgodnie z którym ustawodawca, powołując się na cel i istotę działania, nie zdecydował o możliwości wstąpienia następcy prawnego do toczącego się postępowania oraz że ustawodawca zrezygnował z wszelkich form przyznania pomocy w przypadku kontynuacji działalności przez następcę prawnego. W jej ocenie nie jest ona następcą prawnym zmarłego męża jako producenta rolnego - rolnika, gdyż sama przez cały czas nim była. Zawężenie pomocy wyłącznie do tego małżonka, który posiadał numer identyfikacyjny w określonej dacie (niezależnie od tego, że prowadził gospodarstwo rolne na równie ze współmałżonkiem - skarżącą i numer ten uzyskał za jej zgodą) uznać należy za nieobiektywne i dyskryminujące. Biorąc pod uwagę motywy wstępne rozporządzenia 2020/872 wskazujące, że pomoc wprowadzono "w celu zapewnienia ciągłości ich działalności gospodarczej" nie można zgodzić się ze sprowadzeniem przez organ odwoławczy producenta rolnego - rolnika, reprezentowanego obecnie przez skarżącą do roli "producenta 076575164", który na dzień 1 marca 2020 r. posiadał 0 sztuk kurcząt rzeźnych. Faktycznie skarżąca jako producent rolny - rolny na dzień 1 marca 2020 r. - posiadała wspólnie z małżonkiem 30.000 sztuk kurcząt rzeźnych, formalnie tylko zarejestrowanych na nazwisko jednego z małżonków. Skarżąca swoimi staraniami ciągłość działalności prowadzonej pierwotnie przez swojego małżonka i siebie, a obecnie przez siebie, zapewniała. Na koniec zwrócono uwagę na sekwencję wydarzeń w niniejszym stanie faktycznym i tak M. W., małżonek skarżącej i formalnie wpisany do ewidencji producentów (choć skarżąca też wówczas producentem była, to nie mogła uzyskać numeru identyfikacyjnego z powodu ustawowych ograniczeń) zmarł w dniu 22 marca 2020 r. Kwalifikowalność zwierząt, zgodnie z rozporządzeniem COVID-19, określono na dzień 1 marca 2020 r., zaś okres ich przemieszczenia na okres 15 marca - 15 czerwca 2020 r. Utożsamienie "rolnika", o którym mowa w rozporządzeniu COVID-19, z samą tylko osobą zmarłego małżonka skarżącej, prowadziłoby do stanu sprzecznego z celem i istotą udzielanej pomocy, gdyż de facto prowadzi do dyskryminowania producenta rolnego w osobie skarżącej, kontynuującej produkcję prowadzoną uprzednio przez siebie i swojego małżonka. W związku z tym Skarżąca powinna zostać uznana za rolnika w rozumieniu rozporządzenia COVID-19, spełniającą warunki pomocy, określone w tymże rozporządzeniu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wnosząc o także o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W odpowiedzi pełnomocnik skarżącej oświadczył, że nie sprzeciwia się rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 119 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstawy do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. Należy nadto wskazać, że w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpoznając sprawę w tak zakreślonych granicach Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd kontroluje legalność decyzji, a w działaniu organu administracji w niniejszej sprawie nie dopatrzył się ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania. Na wstępie przypomnieć należy, że pomoc na wspieranie rozwoju obszarów wiejskich uregulowana jest w przepisach unijnych i krajowych. W zakresie nieokreślonym w przepisach unijnych lub przewidzianym w tych przepisach do określenia przez państwo członkowskie Unii Europejskiej, zastosowanie ma ustawa z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2021 r. poz. 182 z późn. zm.), oraz wydane na jej podstawie rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie są przepisy Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r., poz. 1467) w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (dalej: Rozporządzenie COVID-19). Powyższe rozporządzenie zostało wydane na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 45 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Zgodnie z przywołanym przepisem to: 1. Minister właściwy do spraw rozwoju wsi określa, w drodze rozporządzenia: 1) szczegółowe warunki lub tryb przyznawania, wypłaty lub zwrotu pomocy w ramach poszczególnych działań, poddziałań lub typów operacji objętych programem, a także przestrzenny zasięg wdrażania tych działań oraz poddziałań, w szczególności: a) formę i tryb składania wniosków o przyznanie pomocy lub wniosków o płatność, b) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy lub wnioski o płatność, c) kryteria wyboru operacji - w przypadku operacji, w odniesieniu do których nie stosuje się wyjątku określonego w art. 49 ust. 2 rozporządzenia nr 1305/2013, d) szczegółowe wymagania, jakim powinna odpowiadać umowa o przyznaniu pomocy - w przypadku działań i poddziałań, w ramach których pomoc jest przyznawana na podstawie umowy, e) działania lub poddziałania i przypadki, w których następca prawny podmiotu ubiegającego się o przyznanie pomocy albo nabywca gospodarstwa rolnego lub jego części albo przedsiębiorstwa lub jego części, albo przejmujący posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części może, na swój wniosek, wstąpić do toczącego się postępowania na miejsce tego podmiotu, oraz warunki i tryb wstąpienia do tego postępowania, f) działania lub poddziałania i przypadki, w których następcy prawnemu beneficjenta albo nabywcy gospodarstwa rolnego lub jego części albo przedsiębiorstwa lub jego części, albo przejmującemu posiadanie gospodarstwa rolnego lub jego części jest przyznawana pomoc, oraz warunki i tryb przyznania tej pomocy - mając na względzie zapewnienie prawidłowej realizacji programu, w szczególności przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy zgodnie z warunkami wynikającymi z programu, biorąc pod uwagę specyfikę poszczególnych działań i poddziałań oraz konieczność ukierunkowania pomocy, w szczególności ze względu na szczególne potrzeby i warunki zidentyfikowane zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. c ppkt iv rozporządzenia nr 1305/2013 i wskazane w programie; 2) szczegółowe warunki i tryb przyznawania, wypłaty lub zwrotu pomocy technicznej, w tym tryb składania wniosków o przyznanie pomocy technicznej, szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać te wnioski oraz umowa, na podstawie której przyznaje się tę pomoc, mając na względzie zapewnienie przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy technicznej zgodnie z warunkami wynikającymi z programu, w tym uzależniając wysokość przyznawanej pomocy technicznej od efektywności wykonywania zadań związanych z przyznawaniem lub wypłatą pomocy. 2. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić wysokość zmniejszeń kwot pomocy, o których mowa w art. 64 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1306/2013, mając na względzie kryteria określone w art. 64 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013. 3. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, dotyczące działań lub poddziałań, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 10-12a i 13a, minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić kryteria wyboru operacji, mając na względzie art. 49 ust. 1 lub 3 rozporządzenia nr 1305/2013. 4. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, minister właściwy do spraw rozwoju wsi może określić wysokość zmniejszeń kwot pomocy technicznej, o których mowa w art. 64 ust. 4 lit. a rozporządzenia nr 1306/2013, mając na względzie kryteria określone w art. 64 ust. 5 rozporządzenia nr 1306/2013. Zauważyć w tym miejscu należy, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji RP rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie zaś powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu (por. wyrok NSA z 1 lutego 2011 r., sygn. akt II GSK 136/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 1 Rozporządzenia COVID-19, określa ono szczegółowe warunki i tryb przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Pomoc dla rolników szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, zwanej dalej "pomocą", w tym: 1) formę i tryb składania wniosków o przyznanie pomocy; 2) szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy. W myśl § 2 ust. 1 rozporządzenia COVID-19 pomoc przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 39b ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 487, z późn. zm.), któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym", jeżeli ten rolnik lub jego małżonek: 1) według stanu na dzień 1 marca 2020 r. był posiadaczem oznakowanych oraz zarejestrowanych w rejestrze zwierząt gospodarskich oznakowanych i siedzib stad tych zwierząt, o którym mowa w przepisach o systemie identyfikacji i rejestracji zwierząt, co najmniej: a) 3 sztuk samców gatunku bydło domowe (Bos taurus), których wiek wynosił co najmniej 12 miesięcy i nie więcej niż 24 miesiące, lub b) 3 sztuk samic gatunku bydło domowe (Bos taurus) typu użytkowego mlecznego lub typu użytkowego kombinowanego, których wiek przekraczał 24 miesiące, lub c) 10 sztuk samic gatunku owca domowa (Ovis aries), których wiek wynosił co najmniej 12 miesięcy, lub d) 5 sztuk samic gatunku koza domowa (Capra hircus), których wiek wynosił co najmniej 12 miesięcy, lub e) 1 sztuki zwierzęcia gatunku świnia (Sus scrofa) i do dnia 15 lipca 2020 r. zgłosił oznakowanie co najmniej 21 sztuk zwierząt tego gatunku urodzonych w siedzibie stada posiadacza tego zwierzęcia, których urodzenie nastąpiło w okresie od dnia 1 listopada 2019 r. do dnia 31 maja 2020 r. - oraz ten rolnik lub jego małżonek do dnia zakończenia naboru wniosków o przyznanie pomocy prowadzi działalność rolniczą w zakresie chowu lub hodowli co najmniej jednego z gatunków zwierząt, których był posiadaczem w dniu 1 marca 2020 r., lub 2) według stanu na dzień 1 marca 2020 r. prowadził produkcję drobiu hodowlanego w związku z prowadzeniem produkcji jaj wylęgowych kur rzeźnych w rozmiarze co najmniej 1000 sztuk, lub 3) według stanu na dzień 1 marca 2020 r. prowadził produkcję: a) kurcząt rzeźnych w rozmiarze co najmniej 1000 sztuk lub b) gęsi rzeźnych w rozmiarze co najmniej 1000 sztuk, lub c) indyków rzeźnych w rozmiarze co najmniej 1000 sztuk - oraz w okresie od dnia 15 marca 2020 r. do dnia 15 czerwca 2020 r. dokonał przemieszczenia kurcząt rzeźnych, gęsi rzeźnych lub indyków rzeźnych. Z kolei rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) NR 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 w art. 39 b stanowi, że: 1. Wsparcie w ramach niniejszego działania zapewnia pomoc nadzwyczajną dla rolników i MŚP szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19, w celu zapewnienia ciągłości ich działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem warunków określonych w niniejszym artykule. 2. Wsparcia udziela się rolnikom, a także MŚP działającym w sektorze przetwórstwa, wprowadzania do obrotu lub rozwoju produktów rolnych objętych załącznikiem I do TFUE lub bawełny, z wyjątkiem produktów rybołówstwa. Produktem procesu produkcyjnego może być produkt nieobjęty tym załącznikiem. 3. Państwa członkowskie kierują wsparcie do beneficjentów najbardziej dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19 poprzez określenie w oparciu o dostępne dowody obiektywnych i niedyskryminacyjnych warunków kwalifikowalności i, w przypadkach gdy dane państwo członkowskie uzna to za właściwe, kryteriów wyboru. 4. Wsparcie udzielane jest w formie płatności ryczałtowej, która ma zostać wypłacona do dnia 31 grudnia 2021 r., w oparciu o wnioski o wsparcie zatwierdzone przez właściwy organ do dnia 30 czerwca 2021 r. Komisja dokonuje zwrotu tej kwoty w późniejszym terminie zgodnie ze środkami budżetowymi oraz z zastrzeżeniem dostępności środków finansowych. Poziom płatności może być zróżnicowany w zależności od poszczególnych kategorii beneficjentów zgodnie z obiektywnymi i niedyskryminacyjnymi kryteriami. 5. Maksymalna kwota wsparcia nie może przekraczać 7 000 EUR na rolnika i 50 000 EUR na MŚP. 6. Przyznając wsparcie na podstawie niniejszego artykułu, państwa członkowskie uwzględniają wsparcie przyznane w ramach innych krajowych lub unijnych instrumentów wsparcia bądź prywatnych programów reagowania na skutki kryzysu związanego z COVID-19. W świetle przywołanych regulacji prawnych ustawodawca krajowy ma kompetencje do tego aby w przepisach prawa powszechnie obowiązującego doprecyzować szczegółowe warunki kwalifikowalności pomocy oraz kryteria wyboru. Punktem wyjścia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji była prawidłowość zastosowania przez organy administracji prawa materialnego, w kontekście wystąpienia negatywnej przesłanki uniemożliwiającej przyznanie skarżącej wnioskowanej pomocy. Zgodnie z art. 14 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2020 r. poz. 217, 300, 695 i 1440) pomoc jest przyznawana osobie fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, w przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 45 ust. 1 pkt 1. Warunki przyznania pomocy, o którą wnioskuje skarżąca, w tym formę i tryb składania wniosków oraz szczegółowe wymagania, jakim powinny odpowiadać wnioski o przyznanie pomocy, określone zostały w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 24 sierpnia 2020 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operację typu "Pomoc dla rolników/ szczególnie dotkniętych kryzysem COVID-19" w ramach działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020. Odnosząc się do postawionego w skardze zarzutu naruszenia § 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia COVID-19, należy uznać, że jest on nieuzasadniony. Zauważyć bowiem należy, co istotne w kontrolowanej sprawie, że w przypadku małżonków prowadzących wspólnie działalność rolniczą producentem rolnym nie jest każdy z małżonków, ani małżonek wpisany do ewidencji producentów rolnych. Małżonków należy traktować jako grupę osób fizycznych, w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009, stanowiących na gruncie ustawy o krajowym systemie ewidencji, jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej (art. 3 pkt 3). Z powyższego wynika, że tak długo jak trwa małżeństwo i małżonkowie wspólnie prowadzą działalność rolniczą posiadają oni status producenta rolnego, niezależnie od tego, że wpis do ewidencji producentów obejmuje tylko jednego z małżonków. Numer identyfikacyjny nadany temu małżonkowi, co do którego współmałżonek wyraził zgodę, identyfikuje bowiem producenta rolnego - małżonków (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 stycznia 2020 r. syg. akt GSK 1506/19, uchwała składu siedmiu sędziów NSA z dnia 30 maja 2012 r. syg. akt II GPS 2/12). W wyroku z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 1506/19 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził zaś jednoznacznie, że jak długo, trwa małżeństwo i małżonkowie wspólnie prowadzą działalność rolniczą, posiadają oni status producenta rolnego. Numer identyfikacyjny nadany temu małżonkowi, co do którego współmałżonek wyraził zgodę, identyfikuje bowiem producenta rolnego - małżonków. Natomiast z chwilą ustania małżeństwa przez śmierć jednego z małżonków, ustaje także byt prawny tego producenta rolnego. Skład orzekający podziela poglądy prezentowane w przywołanych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego. Tym samym, mając na uwadze powyższe wskazać należy, że nie zasługuje na uwzględnienie stanowisko skarżącej, że pomimo śmierci męża jest ona nadal tym samym producentem rolnym i dlatego spełnia warunki do przyznania jej wnioskowanej pomocy. Przepisy rozporządzenia COVID-19 w § 2 ust. 1 w sposób klarowny wskazują, że: 1. pomoc przyznaje się rolnikowi, o którym mowa w art. 39b ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r, 2. któremu został nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Aby można było ubiegać się o przedmiotową pomoc oba wyżej wymienione warunki muszą być spełnione łącznie. Ze stanu faktycznego przedmiotowej sprawy wynika, że producent rolny oznaczony numerem ewidencyjnym "[...]", z uwagi na śmierć Świętej Pamięci małżonka strony (k. 4 akt administracyjnych, akt zgonu) stracił swój byt prawny (por. wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2020 r., sygn. akt I GSK 1506/19). Skarżąca chcąc prowadzić działalność rolniczą wystąpiła z oddzielnym wnioskiem o nadanie nowego numeru identyfikacyjnego (k. 3 akt administracyjnych). Ostateczną decyzją organu z dnia "[...]" skarżącą jako nowy producent rolny została wpisana do ewidencji producentów rolnych i otrzymała numer identyfikacyjny: "[...]" (k. 5 akt administracyjnych). Tego samego dnia 10 września 2020 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie pomocy w oparciu o przepisy rozporządzenia COVID-19 podając już swój numer identyfikacyjny "[...]". Jak już wspomniano, skarżąca nie mogła we wniosku podać numeru ewidencyjnego "[...]", gdyż z prawnego punktu widzenia producent rolny oznaczony tym numerem ewidencyjnym stracił swój byt prawny. Z formalnoprawnego punktu widzenia skarżąca składając w dniu 10 września 2020 r. wniosek o przyznanie pomocy jako producent rolny oznaczony numerem "[...]" zainicjowała nowe postepowanie administracyjne. Podkreślić w tym miejscu należy, że zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia COVID-19 organ dokonuje wiążących ustaleń w sprawie przyznania pomocy na podstawie danych udostępnionych Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, przez organy Inspekcji Weterynaryjnej w ramach współpracy, o której mowa w art. 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, przy czym rodzaj produkcji i jej rozmiar ustala się na podstawie: 1) decyzji, o której mowa w art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (Dz. U. z 2020 r. poz. 1421), albo 2) rejestru, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt - według stanu na dzień 1 marca 2020 r. W przedmiotowej sprawie w ramach wszczętego przez skarżącą postępowania, organ zgodnie z § 2 ust. 5 rozporządzenia COVID-19 wystąpił do właściwych organów Inspekcji Weterynaryjnej o stosowne informacje niezbędne do ustalenia prawa do przyznania pomocy. W oparciu o przekazane informacje organ ustalił, że skarżąca jako producent rolny o numerze ewidencyjnym "[...]", nie spełnia wymogów określonych w przepisach prawa materialnego do przyznania pomocy (§ 2 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia COVID-19). Zauważyć w tym miejscu należy, że podanie przez wnioskodawcę numeru ewidencyjnego w oparciu o decyzję administracyjną uprawnionego organu w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów jest warunkiem formalnym wniosku o przyznanie pomocy w oparciu o § 6 ust. 1 Rozporządzenia COVID-19. Jak wynika z treści przywołanego przepisu: 1. Wniosek o przyznanie pomocy, poza elementami podania określonymi w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyłączeniem adresu, zawiera: 1) numer identyfikacyjny, jeżeli został nadany; 2) numer identyfikacyjny małżonka, jeżeli został nadany - w przypadku prowadzenia przez rolnika działalności rolniczej wspólnie z małżonkiem. Należy również zwrócić uwagę, że zgodnie z § 6 ust. 2 pkt 7 Rozporządzenia COVID-19 do wniosku o przyznanie pomocy dołącza się oświadczenie małżonka rolnika o wyrażeniu zgody na przyznanie pomocy - w przypadku rolnika ubiegającego się o pomoc z uwzględnieniem zwierząt będących w posiadaniu małżonka lub produkcji prowadzonej przez małżonka. Z uwagi na śmierć Świętej Pamięci małżonka strony, skarżąca w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym, takiego dokumentu złożyć nie mogła (oświadczenie małżonka rolnika o wyrażeniu zgody na przyznanie pomocy ("[...]")). Dodatkowo zauważyć należy, że przepisy Rozporządzenia COVID-19 wprost nie przewidują możliwości wstąpienia do toczącego się postępowania przez następcę prawnego jak również nie przewidują możliwości przyznania i wypłaty pomocy następcy prawnemu. Jak bowiem stanowi § 9 Rozporządzenia COVID-19 w sprawach o przyznanie pomocy w przypadkach, o których mowa w art. 43 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, z uwagi na cel i istotę działania "Wyjątkowe tymczasowe wsparcie dla rolników, mikroprzedsiębiorstw oraz małych i średnich przedsiębiorstw szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020, nie jest możliwe: 1) wstąpienie do toczącego się postępowania na miejsce wnioskodawcy przez następcę prawnego wnioskodawcy albo nabywcę gospodarstwa rolnego lub jego części albo przedsiębiorstwa lub jego części; 2) przyznanie i wypłata pomocy następcy prawnemu beneficjenta albo nabywcy gospodarstwa rolnego lub jego części albo przedsiębiorstwa lub jego części. W świetle przywołanych regulacji prawnych w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, zebrał pełny materiał dowodowy i rozważył go należycie, prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Prawidłowo zastosowane zostały także przepisy prawa materialnego. Organ nie naruszył przepisu art. 6 w zw. z art. 107 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja zawiera wskazanie prawidłowej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji sporządzone zostało zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organ wyjaśnił prawidłowo podstawę faktyczną rozstrzygnięcia, omówił szczegółowo przepisy prawa materialnego, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia oraz odniósł się do zarzutów odwołania. Zgodnie z art. 27 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014 – 2020: 1. W postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji administracyjnej umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. 2. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Z powyższego przepisu wynika zatem, że co do zasady, postępowanie przed organami ARiMR ma szczególny charakter w stosunku do postępowania administracyjnego uregulowanego w k.p.a., a organy ARiMR są zobowiązane jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego w miejsce dotychczasowego obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. W ocenie Sądu mając na względzie przywołane regulacje prawne organ prawidłowo zebrane dowody poddał wszechstronnej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Podjęte wnioski odpowiadają zasadom logiki i doświadczenia życiowego. Poza zakresem zainteresowania organów nie pozostała żadna okoliczność, która mogłaby stanowić o zaniechaniu podjęcia czynności zmierzających do pełnego zgromadzenia materiału dowodowego, o skutku stanowiącym o jej wadliwości. Wobec powyższego podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w ocenie Sądu są nieuzasadnione. Odnosząc się do zarzutu podniesionego w uzasadnieniu skargi, że zaskarżona decyzja w ocenie strony jest sprzeczna z celami Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2020/872 z dnia 24 czerwca 2020 r., zdaniem Sądu nie zasługuje on na uwzględnienie. Przypomnieć należy, że wsparcie określone w Rozporządzeniu 2020/872 stanowić ma nadzwyczajną pomoc dla rolników i MŚP szczególnie dotkniętych kryzysem związanym z COVID-19, w celu zapewnienia ciągłości ich działalności gospodarczej. Zgodzić się należy, z pełnomocnikiem strony skarżącej, że warunki przyznania pomocy w przepisach Rozporządzenia COVID-19 określone zostały w sposób rygorystyczny. Trzeba jednak pamiętać, że art. 39b ust. 3 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 dodany został przez art. 1 pkt 1 rozporządzenia nr 2020/872 z dnia 24 czerwca 2020 r. (Dz.U.UE.L.2020.204.1) zmieniającego nin. rozporządzenie z dniem 26 czerwca 2020 r. Przepis ten przewiduje aby Państwo członkowskie określiło w oparciu o obiektywne i niedyskryminacyjne kryteria warunki kwalifikowalności oraz kryteria wyboru pomocy (por. pkt 5 Preambuły Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/872 z dnia 24 czerwca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 w odniesieniu do szczególnych działań mających zapewnić nadzwyczajne tymczasowe wsparcie w ramach Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w odpowiedzi na epidemię COVID-19). Przywołane Rozporządzenie nr 2020/872 wskazuje jednocześnie na pilny i wyjątkowy charakter przyznania płatności, jego jednorazowość oraz ograniczenie czasowe jego przyznania. W ocenie Sądu warunki określone w przywołanym Rozporządzeniu COVID-19 nie sposób uznać za dyskryminujące. Zarówno wymogi materialnoprawne jak również z zakresu prawa procesowego określone zostały w sposób przejrzysty i klarowny. Zauważyć należy, że analogiczne jak w nieniniejszej sprawie kryteria przyznania pomocy występują także w innych aktach prawa powszechnie obowiązującego wydanych w oparciu o art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Przykładowo wymienić można: - Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 6 lipca 2017 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Inwestycje w gospodarstwach położonych na obszarach Natura 2000" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji w gospodarstwach rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2021 r., poz. 915 - t.j.); - Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 23 października 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwrotu pomocy finansowej na operacje typu "Restrukturyzacja małych gospodarstw" w ramach poddziałania "Pomoc na rozpoczęcie działalności gospodarczej na rzecz rozwoju małych gospodarstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2020 r., poz. 2096 - t.j.). Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą Trybunału Konstytucyjnego, konstytucyjna zasada równości wobec prawa, wyrażona w art. 32 ust. 1 ustawy zasadniczej, nakazuje identyczne traktowanie podmiotów znajdujących się w takiej samej lub zbliżonej sytuacji prawnie relewantnej. Równe traktowanie oznacza przy tym traktowanie według jednakowej miary, bez zróżnicowań tak dyskryminujących, jak i faworyzujących. Omawiana zasada nakazuje zatem nakładać jednakowe obowiązki, względnie przyznawać jednakowe prawa podmiotom odznaczającym się tą samą cechą, a jednocześnie dopuszcza, lecz nie wymaga, by nakładać różne obowiązki, względnie przyznawać różne prawa podmiotom, które taką cechę posiadają, oraz podmiotom, które jej nie posiadają (por. wyroki TK: z 24 kwietnia 2001 r., sygn. U 9/00 (OTK ZU nr 4/2001, poz. 80); z 24 kwietnia 2006 r., sygn. P 9/05 (OTK ZU nr 4/A/2006, poz. 46); z 6 marca 2007 r., sygn. P 45/06 (OTK ZU nr 3/A/2007, poz. 22); z 13 grudnia 2007 r., sygn. SK 37/06 (OTK ZU nr 11/A/2007, poz. 157); z 26 lutego 2008 r., sygn. SK 89/06 (OTK ZU nr 1/A/2008, poz. 7); z 22 lipca 2008 r., sygn. P 41/07 (OTK ZU nr 6/A/2008, poz. 109); z 11 maja 2010 r., sygn. SK 50/08 (OTK ZU nr 4/A/2010, poz. 34); z 23 listopada 2010 r., sygn. K 5/10 (OTK ZU nr 9/A/2010, poz. 106). Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, uznając ją za niezasadną.