I SA/Ol 242/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Zofia Skrzynecka, sędzia WSA Tadeusz Piskozub (sprawozdawca), Protokolant referent stażysta Jakub Gosk, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012r. sprawy ze skargi R. K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej - działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia "[...]". Nr "[...]" w przedmiocie pisemnej indywidualnej interpretacji prawa podatkowego Oddala skargę. I SA/Ol 242/12 Uzasadnienie Wnioskiem z dnia 24 października 2011 r. R. K. zwrócił się do Ministra Finansów, reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zakwalifikowania do właściwego źródła przychodu ze sprzedaży nieruchomości. We wniosku (uzupełnionym następnie pismem z dnia 22 grudnia 2011 r.) R. K. wskazał, że od 1997 roku prowadzi działalność gospodarczą w formie usług agencji celnej. W roku 2003 jako osoba fizyczna wnioskodawca nabył na współwłasność z drugą osobą fizyczną nieruchomość niezabudowaną. Nieruchomość składała się z dwóch sąsiadujących ze sobą działek "[...]", o łącznej powierzchni 1,9900 ha, stanowiących w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tereny przeznaczone pod usługi. Były to grunty orne, pastwiska i grunty zakrzewione. Wnioskodawca wraz ze współwłaścicielem zamierzał nieruchomość przeznaczyć jako alokację środków finansowych lub w późniejszym czasie podzielić ją i osiedlić się na niej. Nie zdążył jednak podjąć czynności przygotowawczych związanych z ewentualnym osiedleniem się. Wejście naszego kraju do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. spowodowało zachwianie obrotów firmy, w związku z czym wnioskodawca musiał tymczasowo zrezygnować z planów ewentualnej budowy domu na tym terenie. Starania o zakup tego terenu podjęte zostały zimą 2003 r. Pierwszą zaliczkę przekazano właścicielowi ziemi dnia 22 lutego 2003 r. W międzyczasie pierwotne plany uległy zmianie. Współwłaściciel podjął decyzję o wyjeździe na stałe za granicę, w związku z czym, zrezygnował z osiedlenia się. Wnioskodawcy nie było stać na przejęcie całości terenu. Aby nie rezygnować z podjętych działań i nie stracić wpłaconej zaliczki wraz ze współwłaścicielem, wnioskodawca doszedł do wniosku, że transakcję należy doprowadzić do końca, a następnie nieruchomość sprzedać. W dniu 20 maja 2003 r. sporządzono w formie aktu notarialnego warunkową umowę sprzedaży, a w dniu 12 czerwca 2003 r. umowę o przeniesieniu własności nieruchomości. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego stracił swoją ważność z dniem 31 grudnia 2003 r. W celu ułatwienia sprzedaży terenu wraz ze współwłaścicielem wnioskodawca wystąpił w 2006 r. do Gminy z wnioskiem o ponowne opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego nieruchomości. Gmina w roku 2007 wydała uchwałę, w której przedmiotowa nieruchomość została przeznaczona w zasadniczej części na teren do zabudowy lub zagospodarowania na cele mieszkalnictwa jednorodzinnego lub rekreacji indywidualnej, pozostałej części na teren plaż i rekreacji dla użytkowników działek budowlanych. W celu przyspieszenia sprzedaży nieruchomości dokonano jej podziału na mniejsze działki oraz uporządkowania brzegu jeziora, zgodnie z ustaleniami dokonanymi z właściwymi organami. Przedmiotowe działki utworzone w wyniku podziału zakupionego terenu nie były i nie są przedmiotem najmu, dzierżawy lub innych czynności o podobnym charakterze. Grunty te nie były jak dotąd wykorzystywane do celów gospodarczych. Korzystając z sytuacji, że zakład energetyczny modernizuje linię energetyczną, na wniosek R. K. i współwłaściciela, opracowuje on aktualnie dokumentację techniczną i doprowadzi energię elektryczną do działek. Wnioskodawca zamierza również dokonać dalszych zmian w planie poprzez zmianę lokalizacji drogi gminnej dzielącej działki oraz korektę podziału działek. W wyniku przeprowadzonych działań wartość zakupionej nieruchomości wzrosła. Zamiarem wnioskodawcy i współwłaściciela jest odpłatne zbywanie utworzonych w wyniku powyższych działań działek, przy czym do dnia dzisiejszego ani jedna działka nie została sprzedana. Przedmiotem sprzedaży będą działki, nabyte przez wnioskodawcę i współwłaściciela (udział każdego ze współwłaścicieli w zakupie i sprzedaży wynosi 50%). Działki wnioskodawca zamierza oferować do sprzedaży poprzez znajomych, krewnych. W przypadku braku zainteresowania podejmie starania aby poszerzyć zakres potencjalnych nabywców poprzez ogłoszenia na drodze lub w Internecie. Wnioskodawca zaznaczył, że dotąd nigdy nie przeprowadził transakcji sprzedaży nieruchomości, nie posiada innych nieruchomości, które planowałby sprzedać. W maju bieżącego roku został wpisany przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa do ewidencji producentów i większość terenu została przez Agencję zakwalifikowana do systemu wsparcia bezpośredniego dla rolników. W związku z powyższym wnioskodawca zadał pytanie, czy jeżeli zostanie rozpoczęte odpłatne zbywanie działek uzyskanych w wyniku czynności opisanych w zdarzeniu przyszłym, to tego typu sprzedaż będzie podlegała obowiązkowi uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych? W ocenie wnioskodawcy, odpłatne zbycie działek uzyskanych w wyniku przedstawionych w opisie stanu faktycznego nie podlega obowiązkowi uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Zdaniem wnioskodawcy odpłatne zbycie przedmiotowych działek nie jest bowiem źródłem przychodu zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 51 poz.307, z późniejszymi zmianami), gdyż będzie następowało po upływie pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie nieruchomości. W ocenie wnioskodawcy, wykonane przez współwłaścicieli czynności nie mieszczą się w przedmiotowej definicji działalności. Teren nabyty został jeden raz i opisane wyżej okoliczności spowodowały konieczność sprzedaży podzielonego terenu. Łatwiej bowiem sprzedawać mniejsze działki niż cały prawie 2-hektarowy teren. Tym samym podejmowane czynności nie mają znamion działalności gospodarczej, nie podlegają więc obowiązkowi uiszczenia podatku dochodowego od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia "[...]" uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. Natomiast w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 29 lutego 2012r. stwierdził brak podstaw do zmiany ww. indywidualnej interpretacji. Organ wskazał, iż zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Powołując się na art. 10 ust.1 ustawy organ podkreślił, że źródłem przychodu podatnika jest m.in. odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie. Zgodnie natomiast z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej albo pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową, działalność polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż, oraz działalność polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych, prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Uwzględniając powyższe organ uznał, że podejmowane przez wnioskodawcę działania są rodzajem aktywności określonej jako działalność związana z obrotem nieruchomościami, podjętej w celu zarobkowym, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły. Organ wskazał przy tym, że przedmiotowy grunt został podzielony na działki, dla których uzyskano warunki zabudowy. Dokonanie podziału działek związane jest natomiast z zamierzonymi czynnościami prawnymi prowadzącymi do powstania odrębnych nieruchomości przeznaczonych na sprzedaż. W ocenie organu, zbywanie wydzielonych działek nie będzie zbyciem tej samej nieruchomości. Podejmowane przez wnioskodawcę czynności powodują bowiem zwiększenie wartości działek. Przeprowadzenie zaś opisanej we wniosku inwestycji wskazuje na jej zorganizowany charakter. Podejmowane zaś przez wnioskodawcę czynności mają charakter ciągły. Świadczy o tym fakt, iż prowadzone przedsięwzięcie wiąże się z podjęciem więcej niż jednej czynności sprzedaży wyodrębnionych działek. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności interpretacji indywidualnej lub o uchylenie w całości interpretacji indywidualnej. Skarżący zarzucił naruszenie art. 5a pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych przez błędne jego zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że Dyrektor Izby Skarbowej uznał zamiar sprzedaży przedmiotowych nieruchomości jako prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na obrocie nieruchomościami, w rozumieniu art. 5a pkt 6 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wykonane dotychczas przez Skarżącego czynności jak też zamiar odpłatnego zbycia działek nie zostały sklasyfikowane przez Dyrektora Izby Skarbowej do jakiejkolwiek z kategorii działalności gospodarczej, o których mowa w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Skarżący wskazując na art. 5a pkt 6 podniósł, iż przedmiotowa interpretacja nie zawiera dowodu, że jego działania należą do któregokolwiek z punktów a)-c). Dyrektor Izby Skarbowej nie wykazał bowiem do której z tych działalności należą czynności prowadzone przez Skarżącego. W interpretacji udowadniano ciągłość i zorganizowany charakter przedsięwzięć, nie wskazano jednak konkretnie których. Brak takiego ustalenia prowadzi do wniosku, że opisane działania przez skarżącego i zamierzenia nie zostały sklasyfikowane, zatem nie mieszczą się w tej definicji i nie stanowią źródła przychodu w rozumieniu przedmiotowej ustawy. W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w indywidualnej interpretacji dotyczącej podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie rozpatrując sprawę zważył, co następuje: Skargę uznać należało za niezasadną, ponieważ zaskarżona interpretacja indywidualna odpowiada przepisom prawa. Stwierdzić należy na wstępie, że w myśl przepisów art. 14b § 1 - § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - dalej: "O.p." - minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Wniosek taki może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Składając go, wnioskodawca jest obowiązany do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Stosownie zaś do § 2 tego przepisu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym. W zaskarżonej indywidualnej interpretacji uznano za nieprawidłowe stanowisko Wnioskodawcy, a zatem organ interpretacyjny zobowiązany był do wskazania prawidłowego stanowiska oraz do uzasadnienia prawnego tego stanowiska. W ocenie Sądu, organ w należyty sposób wywiązał się z tego obowiązku, bowiem wskazał, że wymienione we wniosku o interpretację stany faktyczne wyraźnie wskazują na przyszłą działalność gospodarczą wnioskodawcy. Organ interpretacyjny zasadnie wskazał, że przepis art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, iż opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy, odrębnymi źródłami przychodów są określone w art. 10 ust. 1: - pkt 3 - pozarolnicza działalność gospodarcza, - pkt 8 - odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a) nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, a) spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, a) prawa wieczystego użytkowania gruntów, b) innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Z treści cytowanego przepisu wynika, że źródłem przychodu podatnika jest m.in. odpłatne zbycie nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło ich nabycie. Zatem przychód z tego źródła nie powstanie, jeżeli spełnione są łącznie dwa warunki: 1.odpłatne zbycie nieruchomości nie następuje w wykonywaniu działalności gospodarczej (nie stanowi przedmiotu działalności gospodarczej) oraz 2. zostało dokonane po upływie pięciu lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło jej nabycie. W ocenie Sądu, organ interpretacyjny zasadnie podniósł, że zgodnie z art. 5a pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ilekroć w ustawie jest mowa o działalności gospodarczej pozarolniczej działalności gospodarczej - oznacza to działalność zarobkową: a) wytwórczą, budowlaną, handlową, usługową. b) polegającą na poszukiwaniu, rozpoznawaniu i wydobywaniu kopalin ze złóż. a) polegającą na wykorzystywaniu rzeczy oraz wartości niematerialnych i prawnych, - prowadzoną we własnym imieniu bez względu na jej rezultat, w sposób zorganizowany i ciągły, z której uzyskane przychody nie są zaliczane do innych przychodów ze źródeł: wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1, 2 i 4-9. Pojęcie pozarolniczej działalności gospodarczej użyte w cytowanym wyżej przepisie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymaga, aby był to jeden z wymienionych w lit. a)-c) rodzajów działalności oraz opiera się na następujących przesłankach: - zarobkowym celu działalności, - wykonywaniu działalności w sposób zorganizowany i ciągły, - prowadzeniu działalności we własnym imieniu i na własny lub cudzy rachunek. Analizując przytoczone powyżej przepisy, stwierdzić należy, że aby określoną działalność uznać za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych musi ona mieć charakter zarobkowy. Działalność jest wtedy zarobkowa, gdy jest zdolna do potencjalnego generowania zysku, a jej przeznaczeniem jest zapewnienie określonego dochodu. Działalność musi być tak prowadzona i ukierunkowana, aby była w stanie zyski faktycznie osiągnąć. Jednakże brak zysku z podjętych działań noszących znamiona działalności gospodarczej nie oznacza, iż działalność taka nie była faktycznie prowadzona. Prowadzenie bowiem działalności gospodarczej zawsze wiąże się z ryzykiem nieosiągnięcia dochodów. W szczególności należy zwrócić uwagę, że kryterium zarobkowości rozumiane jest w ten sposób, iż zysk stanowi motyw działalności, a nie konieczny jej efekt. Zarobkowego charakteru nie mają działania, których wyłącznym celem jest zaspokojenie własnych potrzeb osoby podejmującej określone czynności. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymagają również, aby działalność gospodarcza wykonywana była w sposób zorganizowany i ciągły. W pojęciu organizacji działalności gospodarczej mogą tkwić różne elementy, poczynając od wykonania podstawowych obowiązków dotyczących rejestracji działalności, zgłoszenia statystycznego, podatkowego i w zakresie ubezpieczeń społecznych, założenia rachunku bankowego, zastosowania wybranej przez przedsiębiorcę lub nakazanej prawem formy organizacyjno- prawnej tej działalności oraz wystąpienia i uzyskania wymaganego zezwolenia lub koncesji, przy czym możliwe jest osiąganie dochodów z tego rodzaju działalności bez spełnienia formalnych elementów organizacji, gdyż prowadzenie działalności gospodarczej jest kategorią obiektywną niezależnie od tego, jak działalność tę ocenia sam prowadzący ją podmiot i jak ją nazywa oraz czy dopełnia ciążących na nim obowiązków z działalnością tą związanych. Element ciągłości wynikający z definicji ma świadczyć o względnie stałym zamiarze wykonywania działalności gospodarczej, co nie wyklucza możliwości prowadzenia jej tylko sezonowo lub do czasu osiągnięcia postawionego sobie przez przedsiębiorcę celu. Chodzi o powtarzalność pewnych działań, o występujące w toku prowadzenia danego rodzaju działalności mechanizmy, cykle, składające się z czynności faktycznych lub prawnych, stanowiące metodę prowadzenia danej działalności. Wprowadzenie przez ustawodawcę pojęcia ciągłości w wykonywaniu działalności gospodarczej miało na celu wyeliminowanie z pojęcia działalności gospodarczej przedsięwzięć o charakterze incydentalnym i sporadycznym. Ciągłość w wykonywaniu działalności gospodarczej oznacza względnie stały zamiar jej wykonywania. Do zachowania ciągłości wystarczające jest, aby z całokształtu okoliczności sprawy wynikał zamiar powtarzania określonego zespołu konkretnych działań w celu osiągnięcia efektu w postaci zarobku. Ciągłość działania nie oznacza jednak, iż jest ona nieograniczona w czasie, każda działalność musi mieć kiedyś przerwy. Ciągłość działania w aspekcie celowym oznacza. iż podmiot posiada plan działania, zakładający konieczność konsekwentnego podejmowania kolejnych czynności. Również na ocenę ciągłości działania w aspekcie podstawy utrzymania się nie ma znaczenia czy dana działalność jest podstawowym lub jedynym źródłem dochodu czy tylko zajęciem dodatkowym. Ważny jest bowiem element stałości, ciągłości uzyskiwanych dochodów. Ciągłość działania wiąże się z jej planowanym charakterem i realizacją poszczególnych zamierzeń. Zorganizowany sposób działania w obrocie gospodarczym to prowadzenie tej działalności w sposób metodyczny, zaplanowany, systematyczny, uporządkowany. O zorganizowanym charakterze działalności zarobkowej może świadczyć ponadto wyodrębnienie istnienia pewnych składników materialnych i niematerialnych służących prowadzeniu tej działalności. Wykonywanie działalności w sposób ciągły to prowadzenie jej w sposób stały, nie okazjonalny. Ciągłość przejawia się również w ilości transakcji. Zdaniem Sądu, w celu zakwalifikowania działań podjętych przez Skarżącego do właściwego źródła przychodu należało ocenić zamiar, okoliczności i cel działań związanych z odpłatnym zbyciem nieruchomości, o której mowa we wniosku. Biorąc pod uwagę zaprezentowane we wniosku zdarzenie przyszłe oraz przepisy prawne w tym zakresie prawidłowo stwierdzono w interpretacji, że opisana sprzedaż działek spełnia wszystkie przesłanki uznania za działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przedmiotowy grunt nabyty został w celu odsprzedaży, o czym świadczy następujące fakty, że po zakupie, dwuhektarową nieruchomość podzielono na działki, dla których uzyskano warunki zabudowy. Dokonanie podziału działek związane było zamierzonymi czynnościami prawnymi prowadzącymi do powstania odrębnych nieruchomości przeznaczonych na sprzedaż. W ocenie Sądu, prawidłowo organ stwierdził, że zbywanie wydzielonych działek nie stanowi więc zbycia tej samej nieruchomości. Czynności te powodują przy tym zwiększenie ilości i wartości działek. O zorganizowanym sposobie działania świadczą opisane we wniosku podejmowane przez Skarżącego czynności. Od momentu nabycia gruntu Skarżący podejmował czynności mające na celu przystosowanie ich do dalszej odsprzedaży. Dokonał On podziału na mniejsze działki, uporządkowano brzeg jeziora, zgodnie z ustaleniami dokonanymi z właściwymi organami. Na wniosek Skarżącego i współwłaściciela, zakład energetyczny opracowuje aktualnie dokumentację techniczną i doprowadzi energię elektryczną do działek. Zamiarem Skarżącego jest również dokonanie dalszych zmian w planie zagospodarowania, poprzez zmianę lokalizacji drogi gminnej dzielącej działki oraz korektę podziału działek. Również podejmowanie czynności związanych z oferowaniem działek do sprzedaży przemawia za zorganizowanym sposobie działania. Sprzedaż działek ma przy tym cel zarobkowy. Wykonywanie czynności zakupu i sprzedaży działek w sposób ciągły i zorganizowany wyklucza zaspokajanie zwykłych potrzeb, bądź zwyczajne gospodarowanie swoim mieniem. Nabyte grunty nie były wykorzystywane dla celów osobistych przez cały okres ich posiadania. Działki nie stanowiły więc majątku osobistego Wnioskodawcy. W ocenie Sądu, organ interpretacyjny prawidłowo przyjął w interpretacji, że zakup nieruchomości w celu odsprzedaży z zyskiem oraz podjęta skala przedsięwzięcia, zorganizowany i powtarzalny charakter działań, były podporządkowane zasadzie racjonalnego gospodarowania i świadczyły o realizowaniu działalności gospodarczej, stanowiącej źródło przychodu, określone w art. 10 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji należy stwierdzić, że w opisanym zdarzeniu przyszłym dojdzie do prowadzenia działalności gospodarczej, z tytułu sprzedaży działek budowlanych. Zauważyć ponadto należy, że wszelkie przepisy dotyczące szeroko rozumianych preferencji podatkowych (takich jak ulgi, zwolnienia, czy też wyłączenia z opodatkowania), jako odstępstwo od zasady powszechności opodatkowania interpretowane powinny być w sposób ścisły, nie mogą być one wynikiem nieprawidłowej, rozszerzającej wykładni przepisów. Stwierdzić więc należy, że zasadnie w zaskarżonej interpretacji uznano stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe - w części dotyczącej opodatkowania sprzedaży działek budowlanych. Uznając zatem, że zaskarżona interpretacja indywidualna nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy Sąd skargę oddalił, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.