I SA/Ol 246/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2015 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku A.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2013r. postanawia: - oddalić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. WSA/post.1 - sentencja postanowienia A.K. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za luty 2013r. Do skargi dołączono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że uchybienie przez niego terminowi wynika z tego, że decyzja została doręczona w dniu 18 lutego 2014r. Doręczenie nastąpiło do rąk H.K., która zapomniała przekazać mu przesyłkę z Izby Skarbowej. Ponadto podał, że w okresie od 13 stycznia 2014r. do 16 maja 2014r. był hospitalizowany w Szpitalu Psychiatrycznym. Skarżący zarządzeniem z dnia 20 kwietnia 2015r., doręczonym w trybie doręczenia zastępczego, ze skutkiem na dzień 7 maja 2015r., został wezwany do uprawdopodobnienia wniosku. Wezwanie to pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 i art. 87 p.p.s.a. uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. We wniosku należy uprawdopodobnić ponadto okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Do warunków przywrócenia terminu należą zatem dokonanie spóźnionej czynności (art. 87 § 4 p.p.s.a.), złożenie wniosku w terminie 7 dni od ustania przyczyny spóźnienia (art. 87 § 1 p.p.s.a.) oraz uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 i art. 86 § 1 p.p.s.a.). Przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004r., sygn. akt FZ 13/04). Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (publ. system informatyczny LEX nr 344095). Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. W przeciwnym razie strona powinna zadbać z wyprzedzeniem o swoją sprawę (por. postanowienie NSA z dnia 26.11.2008r., sygn. akt II OZ 1231/08). W rozpoznawanej sprawie skarżący nie uprawdopodobnił braku winy. Jego twierdzenia w przedmiocie choroby i odnośnie okoliczności uchybienia terminu są gołosłowne. Nie przedłożył on żadnego dowodu, że był chory. Nie przedłożył też oświadczenia H.K. odnośnie terminu przekazania przesyłki i przyczyn w opóźnieniu jej przekazania. Tym samym nie uprawdopodobnił braku winy. Uprawdopodobnienie istnienia danej okoliczności jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Nie oznacza zatem udowodnienia braku winy, ale wskazanie z dużym stopniem prawdopodobieństwa, że dana czynność w określonym przez przepisy prawa czasie nie mogła zostać dokonana z przyczyn nieleżących po stronie zainteresowanego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.