I SA/Ol 250/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Brzuzy Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. D. na decyzję Dyrektora Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie z dnia 28 lutego 2022 r. nr 54/OR14/2022 w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2019 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 28 lutego 2022 r. Dyrektor Warmińsko – Mazurskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie (dalej jako Dyrektor, organ odwoławczy) utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Piszu (dalej jako Kierownik, organ I instancji) z 26 lutego 2021 r., w sprawie przyznania M. D. (dalej jako strona, skarżący) płatności w rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) na rok 2019. Z akt sprawy i uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że strona za pomocą aplikacji eWniosekPlus, złożyła wniosek o przyznanie płatności na rok 2019 ubiegając się m.in. o przyznanie płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej (PROW 2014-2020) do Pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000, Wariantu 5,5. Półnaturalne łąki świeże, do powierzchni wynoszącej 18,41 ha. W dniach od 16-23 listopada 2019 r. (wizytacja terenowa) w gospodarstwie rolnym strony została przeprowadzona kontrola na miejscu, czego potwierdzeniem jest Raport z czynności kontrolnych w ramach Działania-rolno-środowiskowo-klimatycznego nr dokumentu: [...] (dalej jako Raport). Decyzją z 10 czerwca 2019r. Kierownik przyznał producentowi płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną (PROW 2014-2020) na rok 2019, z tytułu: Pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000, Wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże - w wysokości 10 605,28 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 8.845,40 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, oraz nałożył sankcję w kwocie 24.234,21 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Ponadto, organ I instancji przedmiotową decyzją ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym na powierzchni 18,41 ha. Od powyższej decyzji strona wniosła odwołanie. W związku z otrzymaniem odwołania, przeprowadzono analizę dokumentacji pokontrolnej zgromadzonej w sprawie pod kątem poprawności kontroli przeprowadzonej w gospodarstwie rolnym producenta rolnego w dniach 16-23 listopada 2019 r. W wyniku powyższej analizy powstała korekta Raportu z czynności kontrolnych w ramach Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego. Po zapoznaniu się z treścią powyższej korekty raportu strona złożyła uwagi co do ustaleń pokontrolnych zawartych w korekcie raportu. W odpowiedzi na powyższe uwagi skarżącego organ zajął stanowisko, które skierowano do strony w piśmie z dnia 22 października 2020 r. Decyzją 27 listopada 2020 r. Dyrektor uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wskazując na konieczność ustalenia jaki wpływ na przyznanie przedmiotowych płatności mają wyniki zawarte w powyższym Raporcie z czynności kontrolnych. Po przeprowadzaniu ponownej kontroli administracyjnej, organ I instancji w dniu 26 lutego 2021 r. wydał decyzję, w której przyznał stronie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczną (PROW 2014-2020) na rok 2019 z tytułu: Pakietu 5. Cennie siedliska poza obszarami Natura 2000, Wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże - w wysokości 5 170,92 zł, wynikającej z pomniejszenia płatności o kwotę w wysokości 14 279,76 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości i niezgodności oraz zastosowane z tego tytułu zmniejszenia, oraz nałożył sankcję w kwocie 45 040,96 zł, która będzie potrącana z płatności realizowanych przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) lub Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych. Ponadto, organ I instancji ustalił obszar gruntów objęty zobowiązaniem rolno-środowiskowo-klimatycznym na powierzchni 18,41 ha. Następnie Dyrektor w dniu 11 maja 2021 r. wydał decyzję Nr 137/OR14/2021 o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Od ww. strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. WSA wyrokiem z dnia 1 września 2021 r. (wyrok prawomocny od dnia 9 listopada 2021 r., I SA/Ol 508/21) uchylił zaskarżoną decyzję z dnia 26 lutego 2021 r. w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2019. Po przekazaniu akt do organu, obecnie zaskarżoną do sądu decyzją z 28 lutego 2022 r. Dyrektor utrzymał w mocy decyzję Kierownika z 26 lutego 2021 r. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w wyniku wykonania zaleceń zawartych w ww. orzeczeniu sądu Dyrektor wezwał stronę do złożenia wyjaśnień, poprzez uzupełnienie odwołania o wskazane dokumenty, tj.: rejestr działalności rolnośrodowiskowej, plan działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz dokumentację przyrodniczo-siedliskową. Strona uzupełniła odwołanie stawiając się Biurze Powiatowym ARiMR wraz z oryginałami ww. dokumentów, celem wykonania kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem. Przedmiotowe kserokopie zostały przekazane przez Kierownika i wpłynęły do organu II instancji w dniu 31 stycznia 2022r. W pierwszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że warunki do przyznania płatności rolno-środowiskowo[?]klimatycznej na rok 2019 zostały określone w przepisach prawnych rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Działanie rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r., poz. 415 ze zm., dalej jako rozporządzenie rolno-środowiskowo-klimatyczne). Organ przytoczył treść § 2 ust. 1, § 4 ust. 1 pkt 5 lit. e, § 5 ust. 1 pkt 1 lit. c, § 4 ust. 2 pkt 5, § 33 ust. 3, § 34a ust. 3, § 15 ust. 3 i części IV ust. 6 pkt 2 załącznika nr 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, art. 35 ust. 2-4, art. 18 ust. 6 akapit pierwszy, art. 19 ust. 1, art. 59 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 IV odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U.UE L z dnia 20 czerwca 2014 r., dalej jako rozporządzeniem nr 640/2014). W dalszej kolejności organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z zapisami poczynionymi przez stronę w Rejestrze działalności rolnośrodowiskowej stwierdzono, że producent na działkach rolnych B2, C1 oraz D2 wykonał w 2019 r. dwa pokosy, przy użytkowaniu kośno-pastwiskowym. Natomiast w Planie działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz w Dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej wyraźnie przewidziano dla wskazanych działek rolnych jeden pokos w roku. Dodatkowo w ww. Planie określono brak drugiego pokosu. Jak wynika z Rejestru działalności rolnośrodowiskowej strona w dniach 10 i 20 października 2019 r. wykonała drugi pokos w postaci koszenia niedojadów po wypasie zwierząt. Tymczasem zgodnie z przepisami rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego koszenie powinno być wykonane w terminie pomiędzy 15 czerwca a 30 września. Jednakże, według zaleceń wyrażonych w treści Planu działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej, koszenie powinno mieć miejsce w okresie od 15 czerwca do 31 lipca. Podkreślono, że wskazany przez eksperta przyrodniczego w Planie działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej typ użytkowania w przypadku działek rolnych B2, C1 oraz D2 został określony jednoznacznie jako kośno-pastwiskowy. Oznacza to, że oprócz ogólnych wymogów wskazanych przy realizacji Pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000, Wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże, rolnik winien przestrzegać także wymogów dodatkowych wyznaczonych w ww. Planie określonych jako Wymogi dodatkowo obowiązkowe przy użytkowaniu kośnym i kośno-pastwiskowym. Wymogi dla każdego rodzaju użytkowania są odrębne (nawet, jeżeli określone są zbiorczo jak w przypadku użytkowania kośnego i kośno-pastwiskowego). Oznacza to, że strona nie została zobowiązana do m.in. wykaszania niedojadów (po wymaganym przy użytkowaniu kośno-pastwiskowym wypasie zwierząt), a więc słusznie został nałożony kod pokontrolny R_5_5_5. Podczas kontroli administracyjnej niniejszej sprawy stwierdzono także, że powierzchnia uprawniona do płatności w ramach ww. pakietu/wariantu jest mniejsza (17,96 ha) niż zadeklarowana (18,41 ha) we Wniosku na rok 2019. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią deklarowaną kwalifikowaną działki rolnej, a powierzchnią stwierdzoną w toku prowadzonego postępowania wyniosła 2,51%. Różnica między powierzchnią deklarowaną (kwalifikowaną) a powierzchnią stwierdzona wyniosła 0,45 ha. Następnie Dyrektor wskazał na treść art. 18 ust. 6 rozporządzenia nr 640/2014 oraz załącznik nr 6 do rozporządzenia ekologicznego. Oceniając, że do ustalonego stanu faktycznego, prawidłowo zastosowany został przepis określony w § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. Wobec czego stwierdzono, iż organ I instancji prawidłowo, w świetle ujawnionych dowodów, ustalił stan faktyczny sprawy w zakresie istotnym dla jej rozstrzygnięcia. Organ ten zasadnie wskazał na niespełnianie przez producenta wymogów dotyczącego wykonania koszenia w odpowiednim terminie (użytkowania kośnie i kośno-pastwiskowe) oraz przestrzegania częstotliwości koszenia (użytkowania kośnie i kośno-pastwiskowe), konsekwencją czego było: pomniejszenie płatności, które obliczono, w sposób przewidziany w § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno- środowiskowo-klimatycznego oraz określenie kwot podlegających zwrotowi wynikających z zastosowania art. 35 ust. 4 rozporządzenia nr 640/2014. W związku z powyższymi ustaleniami, uznano poprawność rozstrzygnięcia Kierownika, którym przyznano płatności rolno-środowiskowo-klimatyczną pomniejszoną o kwotę 14 279,76 zł w związku z zastosowaniem przepisu zawartego w § 33 ust. 3 rozporządzenia, rolno-środowiskowo-klimatycznego oraz nałożono sankcje w wysokości 45 040,96 zł wynikającą, z zastosowania art. 35 ust. 4 rozporządzenia nr 640/2014. Odnosząc się do zarzutów strony organ odwoławczy wskazał, że wymogi obowiązkowe przy zaleconym użytkowaniu kośno-pastwiskowym w Dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej zawarte w kartach opisu działek RSS nr 02 (B1), 03 (C1) i 04 (D1) w kolumnie 1 zwanej jako Wymogi obowiązujące rolnika lub zarządcę - uszczegółowione wymogi rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego nie przewidują wykoszenia niedojadów w terminie od 15 lipca do 31 października. Wskazane zalecenie w postaci wykoszenia niedojadów w terminie od 15 lipca do 31 października jest faktycznie wymienione jako jedno z wielu wymogów obowiązkowych w przypadku zaleconego użytkowania pastwiskowego, które ww. działek rolnych nie dotyczy. W wymogach obowiązujących w żadnym z ww. dokumentów powstałych w ramach Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego nie zalecono wykoszenia niedojadów raz w roku, w terminie od 15 lipca do 31 października przy zaleconym użytkowaniu kośno-pastwiskowym. Ponadto, dokonanie przez producenta rolnego pokosów w terminach 10 i 20 października 2019 r. w postaci koszenia niedojadów po wypasie zwierząt skutkowało nałożeniem kodu pokontrolnego R_5_5_5 ze względu na wykonanie koszenia w nieodpowiednim terminie. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązki organu nie mogą iść tak daleko, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczną składanych przez rolnika dokumentów. W ocenie Dyrektora bezzasadny jest także zarzut odrębnego zastosowania 50% iloczynu współczynnika dotkliwości i trwałości do każdego z uchybień, tj. R_5_5_5 i R_5_5_6. Zgodnie z treścią § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo[?]klimatycznego w przypadku naruszenia więcej niż jednego wymogu, pomniejszenie płatności wyliczane jest w stosunku do każdego uchybienia. W związku z naruszeniem przez stronę dwóch wymogów, tj. zastosowania innej niż określona częstotliwości koszenia oraz wykoszenia w nieodpowiednim terminie, prawidłowym jest, zdaniem organu odwoławczego, pomniejszenie płatności za każde z ww. naruszeń. Sytuacja odwrotna nastąpiłaby, wbrew twierdzeniu strony, w przypadku zastosowania funktora alternatywy rozłącznej "albo"’. W takim przypadku naruszenie mogłoby wystąpić tylko w stosunku do jednego z wymienionych wymogów, gdyż jak wyżej wskazano: alternatywna rozłączna to takie zdanie złożone i zbudowane z dwóch, lub więcej zdań składowych, które wyklucza jednoczesną prawdziwość i jednoczesną fałszywość zdań składowych. W przedstawionych wyżej okolicznościach, Dyrektor wskazał, że producent zatwierdzając Wniosek w aplikacji eWniosekPlus potwierdził prawidłowość zawartych w nim danych oraz oświadczył, że znane mu są zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem. Dodatkowo strona już w poprzednich latach ubiegała się o przyznanie płatności rolno-środowisko-klimatycznej, więc musiała być zorientowana w przepisach regulujących przyznawanie tej pomocy finansowej. Organ odwoławczy podkreślił także, że z dokumentacji zgromadzonej w niniejszej sprawie wynika, że nie wystąpiła żadna z przesłanek wynikających z art. 64 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013 r., str. 549, ze zm.), która skutkowałaby brakiem kar administracyjnych. Okoliczności takich nie zgłaszał również producent, zatem żaden z organów nie mógł odstąpić od zastosowania przepisów zawartych w § 33 ust. 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego oraz w art. 35 ust. 4 rozporządzenia nr 640/2014, co w konsekwencji doprowadziło do pomniejszenia płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz określenia kwoty, jaką producent będzie zobowiązany zwrócić w związku ze stwierdzeniem braku realizacji wymogów w Pakiecie 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000, Wariancie 5.5. Półnaturalne łąki świeże. Dodatkowo organ podkreślił, że przystąpienie do programu rolno-środowiskowo-klimatycznego ma charakter dobrowolny, a płatności przyznawane są na wniosek beneficjenta składane każdego roku. Deklarując przystąpienie do programu rolno-środowiskowo-klimatycznego producent rolny przyjmuje na siebie zobowiązania do spełnienia wszystkich prawnych wymogów otrzymania płatności, w tym przede wszystkim tych wymogów, które zostały zadeklarowane w ramach zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego oraz wniosku o przyznanie płatności. Uczestnictwo w programie rolno-środowiskowo-klimatycznym nie jest obligatoryjne, a chcąc skorzystać z przywilejów z niego wynikających należy dostosować się w pełni do bardzo precyzyjnych, sfinalizowanych wymogów, jakimi program ten jest obwarowany. Mając na uwadze powyżej zacytowane przepisy prawa oraz przytoczone wyjaśnienia, Dyrektor wskazał, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 15 rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi o wyjątkach od stosowania kar administracyjnych. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie zaskarżyła strona, wnosząc o jej uchylenie w całości wraz z decyzją organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 8 § 1 kpa, tj. naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej, poprzez wydanie niekorzystnej dla skarżącego decyzji, w sytuacji uzasadnionych wątpliwości, co do kształtu stanu faktycznego w sprawie i kwestionowania przez skarżącego ustaleń leżących u podłoża wydanej decyzji, w szczególności w zakresie skutkującym ubożeniem sankcji oraz pomniejszenia płatności, 2. art. 80 kpa, poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie, przejawiające się w rozpatrzeniu materiału dowodowego w sposób przekraczający swobodną ocenę dowodów, z pominięciem wskazań zasad logiki i doświadczenia życiowego, w zakresie w jakim organ uznał, iż dokumentacja sporządzona przez eksperta przyrodniczego nie nakłada na skarżącego obowiązku wykonania wykoszenia niedojadów w okresie od 15.07. do 31.10., jak również w zakresie w jakim organ ustalił, iż skarżący uchybił obowiązkowi należytej staranności w zakresie sprawdzenia prawidłowości sporządzenia dokumentacji przez eksperta przyrodniczego, roIno-środowiskowo-klimatycznego oraz rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach wnioskowanych pakietów lub ich wariantów, 3. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: a) § 4 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 18 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznania finansowej "Działanie pomocy rolno-środowiskowo-klimatyczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich w latach 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r, poz. 415 z ze zm.), zwanego dalej "rozporządzeniem rolno-środowiskowo-klimatycznym", poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, w zakresie stwierdzenia naruszenia wymogów obowiązkowych przy użytkowaniu kośno - pastwiskowym w postaci częstotliwości koszenia oraz terminu koszenia, pomimo określenia w dokumentacji sporządzonej przez eksperta przyrodniczego zobowiązania producenta do wykonania pokosu w okresie od 15.06. do 15.07. oraz wykoszenia niedojadów w terminie od 15.07. do31.10., w ramach działania, b) § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji, gdy nie zaistniały uchybienia w przestrzeganiu przez skarżącego wymogów w ramach poszczególnych pakietów lub ich wariantów wymienionych w § 4 ust. 1 pkt 2-6 lub 8 ww. rozporządzenia, c) § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie w zakresie naliczenie dwukrotnej sankcji za zarzucane skarżącemu uchybienie, to jest nieprzestrzeganie częstotliwości koszenia oraz niewykonanie koszenia w odpowiednim terminie, podczas gdy zachowanie skarżącego, będące ewentualnym uchybieniem jego obowiązków, stanowi w rzeczywistości jeden czyn i stanowiło ewentualną podstawę do naliczenia sankcji za jedno uchybienie, jak również w zakresie dokonania błędnego naliczenia wysokości sankcji z użyciem czynnika powierzchni działki ewidencyjnej, na której rzekomo doszło do uchybień, jako odpowiadającej powierzchni na której stwierdzono uchybienie, d) § 34a rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, w zw. z art. 35 ust. 4 rozporządzenia nr 640/2014 w zw. z § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno - środowiskowo - klimatycznego, poprzez jego błędną wykładnię zastosowanie płatność rolno-środowiskowo-klimatyczna podlega zwrotowi za cały okres pomimo braku wystąpienia przesłanki powtarzalności, e) art. 64 ust 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 r. z dnia 17 grudnia 2013 r., poprzez jego niezastosowanie i nałożenie na skarżącego kary administracyjnej, pomimo faktu, iż ewentualne uchybienie obowiązkom przez skarżącego nie jest następstwem jego zawinionego działania. Dodatkowo w uzasadnieniu skargi podniesiono, że do chwili otrzymania korekty Raportu kontrolnych ramach Działania rolno-środowiskowo-klimatycznego, skarżący nie miał wiedzy o możliwości interpretacji z czynności w Planu działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz Dokumentacji przyrodniczo, sporządzonej na jego potrzeby, prowadzącej do ustalenia, iż wykoszenie niedojadów po wypasie zwierząt, wykonane w terminach 10 i 20 października 2019 r., stanowić może podstawę stwierdzenia naruszenia spoczywających na nim zobowiązań rolno-środowiskowo-klimatycznej w ramach danego pakietu i wariantu. Co więcej w ocenie skarżącego analiza zapisów zawartych w przywołanej dokumentacji, sporządzonej przez eksperta przyrodniczego, stanowi podstawę do kwestionowania stanowiska organu II instancji, odnośnie zakresu obowiązków nałożonych w ten sposób na skarżącego. Czynność wykoszenia niedojadów, wykonana przez skarżącego na działkach rolnych B2, C1 oraz D2, w dniach 10 i 20 października 2019 r., nie miała innego uzasadnienia, niż realizacja obowiązku skarżącego, nałożonego wskazaniami eksperta przyrodniczego, przedstawionymi w sporządzonej przez niego dokumentacji. Na wątpliwości natury interpretacyjnej, w zakresie spoczywających na skarżącym obowiązków, wynikających z dokumentacji sporządzonej przez eksperta przyrodniczego, wskazał również Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 01.09.2021 r., w sprawie sygn. akt I SA/Ol 508/21. W ocenie skarżącego pomimo, iż w warunkach sprawy koniecznym było rozważenie w szczególności zastosowanie art. art. 64 ust. 2 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 r. organ nie dokonał ustaleń w tym zakresie. Jeżeli bowiem organ stwierdza nieprzestrzeganie obowiązków warunkujących przyznanie płatności rolno - środowiskowo-klimatycznej, to nie może nałożyć kary, w sytuacji gdy skarżący nie jest winny niewypełnienia obowiązków. W okolicznościach sprawy skarżący wskazuje również, iż jego działanie w zakresie przeprowadzenia w dniach 10 i 20 października 2019 r., na działkach B1, C1 oraz D1, wykoszenia niedojadów zostało przez organy uznane, jako dwa odrębne uchybienia, to jest w zakresie obowiązku częstotliwość koszenia, jak i koszenie w terminie określonym przez eksperta przyrodniczego. W ocenie skarżącego taka ocena jest nieuzasadniona w szczególności z uwagi na okoliczność, iż stanowi nałożenie podwójnej sankcji za jedno zachowanie producenta. Ponadto w ocenie skarżącego organ w sposób błędny dokonał utożsamienia pojęcia "powierzchni obszaru, na którym stwierdzono to uchybienie" z powierzchnią działki, na której miało dojść do podnoszonych uchybień. W szczególności do wyliczenia pomniejszonej kwoty przyznanej płatności rolno - środowiskowo-klimatycznej oraz kwoty sankcji nieprawidłowo przyjęto całą powierzchnię działki C1, podczas gdy część jej powierzchni, zgodnie wymogami Wariantu 5.5 Półnaturalne łąki świeże została nieskoszona. W tej sytuacji uznanie, iż powierzchnia gruntu, na której faktycznie nie doszło do zaistnienia ewentualnych uchybień, nie powinna stanowić podstawę do naliczania sankcji z tytułu zaistnienia ewentualnych uchybień. W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie i wnosząc o rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym. Skarżący nie odniósł się do wniosku organu o rozpoznanie skargi w postępowaniu uproszczonym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.) sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, zaś skarżący nie odniósł się do tego wniosku w wyznaczonym terminie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Rozpoznając niniejszą skargę w pierwszej kolejności wskazać należy, że istotne znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy stanowi okoliczność, że przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 1 września 2021r., sygn. akt I SA/Ol 508/21 uchylił decyzję z dnia 11 maja 2021 r., nr 137/OR14/2021 w przedmiocie przyznania płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej na rok 2019. Tym samym podkreślenia wymaga, że w niniejszym przypadku zastosowanie znajdzie art. 153 oraz 170 p.p.s.a. Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Stosownie zaś do treści art. 170 orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przy czym podkreślić należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014r., sygn. akt I GSK 534/12): "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania." Rolą obecnie kontrolującego zaskarżoną decyzję Sądu jest, więc po pierwsze weryfikacja, czy organ w pełni zastosował się do zaleceń i wskazań poprzednio wydanego wyroku w tej sprawie (z dnia 1 września 2021r., sygn. akt I SA/OI 508/21). W wyroku tym Sąd w wyniku analizy akt administracyjnych stwierdził, iż następujące dokumenty, na które powołuje się w decyzji Dyrektor, w odniesieniu do spornych działek B2, C1, D2: Rejestr działalności rolnośrodowiskowej, Plan działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej, Dokumentacja przyrodniczo-siedliskowa nie zostały do akt dołączone. Jedynie dla działki C1 akta te zawierają, bliżej nieoznaczone oraz niepodpisane przez nikogo dokumenty. Dodatkowo wskazano, że dokumenty: Plan działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz Dokumentacja przyrodniczo-siedliskowa mogą rodzić wątpliwości natury interpretacyjnej. Szczególnie u osoby, która nie jest ekspertem. Sporna działka C1 zgodnie z ww. dokumentacją, tzn. rubryką zat. "Wymogi obowiązujące rolnika lub zarządcę - uszczegółowione wymogi rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego": - podrubryką "Wymogi obowiązkowe dla wszystkich typów użytkowania", miała w roku 2019 - została przyporządkowana do typu użytkowania kośno-pastwiskowy, - podrubryką "Wymogi obowiązkowe przy użytkowaniu kośnym i kośno-pastwiskowym", wpisano dla niej w roku 2019 - jeden pokos w terminie od 15 czerwca do 15 lipca. Sąd zauważył, że w podrubryce wymogi obowiązkowe, przy użytkowaniu pastwiskowym wskazano obowiązek corocznego wykoszenia niedojadów (raz w roku). Ponadto, w innym dokumencie, prawdopodobnie wypełnianym przez eksperta przyrodniczego, w podrubryce "Wymogi dodatkowe obowiązujące przy użytkowaniu pastwiskowym", w odniesieniu do wykoszenia niedojadów raz w roku, w terminie od 15 lipca do 31 października (co skarżący zrobił) nie ma zapisu - "Nie dotyczy", jak ma to miejsce w tej samej podrubryce, w odniesieniu do wypasu przy obsadzie zwierząt od 0,5 DJP do 1,0 DJP/ha gruntów objętych wsparciem w ramach wariantu, w sezonie od 1 maja do 15 października, gdzie wyraźnie zaznaczono "Nie dotyczy". Dokument ten nie zawiera również całościowego wyłączenia tej podrubryki przez eksperta przyrodniczego. Sąd zwrócił również uwagę, że nie jest też jasne, bo tego wprost w uzasadnieniu rozstrzygnięcia organu nie było czy z faktu, że działka oznaczona C1 jest typem użytkowania kośno-pastwiskowego, czyli łączącym dwa typy użytkowania – (kośny i pastwiskowy) to wymóg obowiązkowy, wskazany w pkt 3 lit. c (odnoszący się do typu użytkowania pastwiskowego) nie ma w tym przypadku zastosowania. Oceniając obecnie zaskarżoną decyzję z 28 lutego 2022 r., Sąd doszedł do wniosku, że jest ona zgodna z prawem. Po pierwsze Dyrektor wykonał zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 1 września 2021 r., sygn. akt I SA/OI 508/21 dotyczące dołączenia uzupełnienia materiału dowodowego. W tym celu organ odwoławczy wezwał stronę skarżącą do złożenia wyjaśnień, poprzez uzupełnienie odwołania o wskazane dokumenty, tj.: Rejestr działalności rolnośrodowiskowej, Plan działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz Dokumentację przyrodniczo-siedliskową (k. 43 akt administracyjnych). Strona uzupełniła odwołanie stawiając się Biurze Powiatowym ARiMR wraz z oryginałami ww. dokumentów, celem wykonania kserokopii potwierdzonych za zgodność z oryginałem. Przedmiotowe kserokopie zostały przekazane przez Kierownika BP i wpłynęły do organu II instancji w dniu 31 stycznia 2022 r. (pismo k. 45/1 akt administracyjnych). Stwierdzić należy, że obecnie kontrolowane akta sprawy są kompletne. Przechodząc do oceny merytorycznej treści zaskarżonej decyzji wskazać należy, że obowiązek przestrzegania wymogów w trakcie realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego przewidziany został w § 4 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, zgodnie z tym przepisem: Rolnik lub zarządca realizujący zobowiązanie rolno-środowiskowo-klimatyczne przestrzega innych wymogów, które są określone dla poszczególnych pakietów lub ich wariantów w załączniku nr 2 do rozporządzenia. W części IV ust. 6 pkt 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego dla Pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000, Wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże określono m.in. następujący wymogi przy użytkowaniu kośnym i kośno-pastwiskowym: a) częstotliwość koszenia przy użytkowaniu kośnym: jeden lub dwa pokosy w roku: liczba pokosów określona przez eksperta przyrodniczego. b) koszenie w terminie osolonym przez eksperta przyrodniczego. Przy czym termin ten rozpoczyna się nie wcześniej niż w dniu 15 czerwca i kończy się nie później niż w dniu 30 września. W niniejszym przypadku organ ustalił prawidłowo powierzchnię uprawową oraz wyliczył płatność do Pakietu 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000, Wariantu 5.5. Półnaturalne łąki świeże wskazując, że w stosunku do działek B2, C1 i D2 wystąpiły kody błędów: R_5_5_5 - Rolnik wykonał koszenie w odpowiednim terminie (użytkowania kośnie i kośno-pastwiskowe) i R_5_5_6 Rolnik przestrzega częstotliwości koszenia (użytkowania kośnie i kośno-pastwiskowe). Odnośnie kodu R_5_5_6 ustalono, że rolnik dokonał w 2019 r. dwa pokosy przy użytkowaniu kośno-pastwiskowym. Tymczasem w Planie działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz w Dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej wyraźnie przewidziano dla wskazanych działek rolnych jeden pokos w roku. Dodatkowo w ww. Planie określono brak drugiego pokosu. Jak wynika z Rejestru działalności rolnośrodowiskowej strona w dniach 10 i 20 października 2019 r. wykonała drugi pokos w postaci koszenia niedojadów po wypasie zwierząt. Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z przepisami rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego koszenie powinno być wykonane w terminie pomiędzy 15 czerwca a 30 września. Jednakże, według zaleceń wyrażonych w treści Planu działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej, koszenie powinno mieć miejsce w okresie od 15 czerwca do 31 lipca. W związku z wykonaniem przez producenta drugiego, niezalecanego pokosu w październiku nałożono kod pokontrolny R_5_5_5. W tym miejscu wskazać należy, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutom skargi, odniósł się w sposób wszechstronny i przekonywujący do zarzuconych poprzednio przez Sąd wątpliwości interpretacyjnych w dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej. Organ odwoławczy podzielił stanowisko zawarte w piśmie z dnia 22 października 2020 r. (k. 24/1 akt administracyjnych), w którym wskazano, że wymogi obowiązkowe przy zaleconym użytkowaniu kośno-pastwiskowym w Dokumentacji przyrodniczo-siedliskowej zawarte w kartach opisu działek RSS nr 02 (B1), 03 (C1) i 04 (D1) w kolumnie 1 zwanej jako Wymogi obowiązujące rolnika lub zarządcę - uszczegółowione wymogi rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego nie przewidują wykoszenia niedojadów w terminie od 15 lipca do 31 października. Wskazano co prawda, że zalecenie w postaci wykoszenia niedojadów w terminie od 15 lipca do 31 października jest faktycznie wymienione jako jedno z wielu wymogów obowiązkowych w przypadku zaleconego użytkowania pastwiskowego, które ww. działek rolnych nie dotyczy. Zdaniem Sądu pokreślić w tym miejscu należy z całą mocą, że wskazany przez eksperta przyrodniczego w Planie działalności rolno-środowiskowo-klimatycznej typ użytkowania w przypadku działek rolnych B2, C1 oraz D2 został określony w sposób jednoznaczny i nie budzący jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych jako kośno-pastwiskowy. Ważne jest aby podkreślić, iż wymogi dla każdego rodzaju użytkowania są odrębne (nawet, jeżeli określone są zbiorczo jak w przypadku użytkowania kośnego i kośno-pastwiskowego). Oznacza to, że strona nie została zobowiązana do m.in. wykaszania niedojadów (po wymaganym przy użytkowaniu kośnopastwiskowym wypasie zwierząt), a więc słusznie został nałożony kod pokontrolny R_5_5_5. Zdaniem Sądu jeżeli jakaś część sporządzonej dokumentacji była dla strony niejasna, winna ona poinformować o tym fakcie eksperta i w ramach zawartego z nim stosunku prawnego żądać poprawy/wyjaśnienia pojawiających się wątpliwości. Należy również zauważyć, że obowiązki organu nie mogą iść tak daleko, aby organ miał ponosić odpowiedzialność za stronę merytoryczną składanych przez rolnika dokumentów. Za rzetelność danych zawartych we wniosku odpowiada rolnik. Powinien on być najlepiej zorientowany co do zakresu w jakim grunt jest użytkowany rolniczo, czy odpowiada on normom kwalifikującym go do przyznania danej płatności (por. wyrok NSA z 26 maja 2010 r., sygn. akt II GSK 609/09; wyrok TSUE z 2 lipca 2015 r., C-864/13: a także wyroki NSA z 23 czerwca 2021 r. sygn. akt I GSK 1962/18 i sygn. akt I GSK 1952/18). Mając na uwadze powyższe nie znajduje potwierdzenia zarzut skarżącego dotyczący naruszenia § 4 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego. Niezasadny jest także zarzut dotyczący nałożenia na skarżącego dwukrotnej sankcji za zarzucane uchybienie. Zgodnie bowiem z § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego płatność pomniejsza się ze względu na wystąpienie uchybienia poprzez wyliczenie iloczynu trwałości i dotkliwości danego uchybienia (określonych w załączniku nr 8 do rozporządzenia) oraz kwoty stanowiącej iloczyn wysokości płatności, jaka przysługiwałaby w ramach danego pakietu lub wariantu, gdyby rolnik lub zarządca przestrzegał tych wymogów, oraz procentowego stosunku powierzchni obszaru, na którym stwierdzono to uchybienie, do powierzchni obszaru, na którym powinny być przestrzegane te wymogi w ramach danego pakietu lub jego wariantu. Tym samym w ocenie Sądu, zgodzić należy się z obszernym wywodem Dyrektora dotyczącym rozumienia spójników "lub" i "albo". To zaś powoduje, że analiza regulacji zawartej w § 33 ust. 3 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego daje podstawę do przyjęcia, że w przypadku naruszenia więcej niż jednego wymogu, pomniejszenie płatności wyliczane jest w stosunku do każdego uchybienia. W niniejszym przypadku skarżący naruszył dwa wymogi, tj. zastosował inną niż określona częstotliwości koszenia oraz dokonał wykoszenia w nieodpowiednim terminie. Prawidłowo, więc Dyrektor podzielił stanowisko organu I instancji i pomniejszył płatności za każde z ww. naruszeń. Wbrew zarzutom skargi w niniejszym przypadku nie znajdzie także zastosowania art. 64 ust. 2 rozporządzenia 1306/2013, stosownie do którego nie nakłada się kar administracyjnych w przypadku gdy: a) niezgodność jest wynikiem działania siły wyższej; b) niezgodność jest wynikiem oczywistych błędów, o których mowa w art. 59 ust. 6; c) niezgodność jest wynikiem błędu właściwego organu lub innego organu oraz w przypadku gdy błąd ten nie mógł zostać w rozsądny sposób odkryty przez osobę, której dotyczy kara administracyjna; d) dana osoba może dowieść w sposób zadawalający właściwemu organowi, że nie jest winna niewypełnienia obowiązków, o których mowa w ust. 1, lub właściwy organ w inny sposób przekona się, że nie nastąpiło to z winy danej osoby; e) niezgodność jest nieznaczna, w tym w przypadku gdy wyrażona jest w formie progu, który ma zostać ustalony przez Komisję na podstawie ust. 7 lit. b); f) zachodzą inne przypadki, w których nałożenie kary nie jest właściwe; przypadki te mają być określone przez Komisję zgodnie z ust. 6 lit. b). Jak wskazał bowiem prawidłowo organ odwoławczy z materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszym przypadku wynika, że żadna ze wskazanych powyżej okoliczności w trakcie realizacji zobowiązania rolno-środowiskowo-klimatycznego nie wystąpiła, nie zgłaszał ich również producent. Zatem wbrew zarzutom skargi organy nie mogły odstąpić od zastosowania przepisów zawartych w § 33 ust. 2 rozporządzenia rolno-środowiskowo-klimatycznego, pomniejszenia płatności, zastosowania art. 35 ust. 4 rozporządzenia nr 640/2014, co w konsekwencji doprowadziło do pomniejszenia płatności rolno-środowiskowo-klimatycznej oraz określenia kwoty, jaką producent będzie zobowiązany zwrócić w związku ze stwierdzeniem braku realizacji wymogów w Pakiecie 5. Cenne siedliska poza obszarami Natura 2000, Wariancie 5.5. Półnaturalne łąki świeże. Zgodzić należy się również ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 15 rozporządzenia nr 640/2014, który stanowi o wyjątkach od stosowania kar administracyjnych. Zgodnie z treścią ww. przepisu prawa wspólnotowego kar administracyjnych przewidzianych w niniejszym rozdziale nie stosuje się w odniesieniu do części wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność, co do których beneficjent poinformował właściwy organ na piśmie, że wniosek o przyznanie pomocy lub wniosek o płatność jest nieprawidłowy lub stał się niepoprawny od czasu jego złożenia, chyba że właściwy organ powiadomił wcześniej beneficjenta o zamiarze przeprowadzenia kontroli na miejscu lub o jakichkolwiek niezgodnościach we wniosku o przyznanie pomocy lub wniosku o płatność. Z akt sprawy nie wynika bowiem, że skarżący informował organ w trakcie postępowania administracyjnego o wystąpieniu nieprawidłowości. W ocenie Sądu powyższe rozstrzygnięcie, wbrew zarzutom skargi zostało wydane w oparciu o prawidłowo zebrany i oceniony materiał dowodowy, który obejmuje dowody istotne dla merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez organ odwoławczy art. 8 § 1 i art. 80 kpa także nie zasługują na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy. W sprawie podjęto wszystkie niezbędne działania w celu dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Należy też dodać, że zebrane dowody zostały poddane wszechstronnej ocenie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.