I SA/Ol 263/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie Sędzia WSA Zofia Skrzynecka, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (sprawozdawca), Protokolant Referent stażysta Milena Małyszko, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999r. postanawia umorzyć postępowanie sądowe M.W. wniosła w dniu 11 lutego 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok. W odpowiedzi na skargę z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Natomiast w piśmie procesowym z dnia "[...]" organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego, wskazując w uzasadnieniu tego wniosku, że decyzją z tego samego dnia o nr "[...]", na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją z dnia "[...]" i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji z dnia "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej podniósł m.in., że podstawą odmowy wznowienia postępowania podatkowego na poprzednim etapie postępowania było uznanie, że skarżąca, która jako spadkobierczyni podatnika ponosi odpowiedzialność podatkową za zaległość w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 1999 rok, nie ma interesu prawnego w żądaniu wznowienia postępowania podatkowego prowadzonego wobec spadkodawcy. Uwzględniając natomiast skargę strony w całości, organ w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" stwierdził, że strona posiada legitymację w sprawie wznowienia postępowania podatkowego prowadzonego wobec spadkodawcy, co znajduje potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt I FSK 781/12 oraz w wyroku tut. Sądu z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Ol 265/14. Na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2014r. pełnomocnik organu oświadczył, że decyzja uwzględniająca skargę strony została wysłana na jej adres w dniu "[...]". Przedstawił jednocześnie kserokopię tej decyzji, z adnotacją o dacie nadania. Zgodnie z przepisem art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a.. Powoduje ono bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W przedmiotowej sprawie wpłynęła do Sądu wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a., decyzja z dnia "[...]", którą Dyrektor Izby Skarbowej uchylił w całości zaskarżoną decyzję z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 rok, wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Decyzja z dnia "[...]" uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia do sądu. Tym samym, skoro przedmiot sporu pomiędzy stronami przestał istnieć, prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe. W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia. Natomiast o kosztach postępowania nie orzeczono z uwagi na brak wniosku strony skarżącej o ich zasądzenie, pomimo pouczenia jej w piśmie z dnia 17 lipca br. zawiadamiającym o rozprawie, iż stosownie do treści art. 210 § 1 p.p.s.a., strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów.