I SA/Ol 274/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2009r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, określenia uzupełniającej kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług postanawia: 1. umorzyć postępowanie, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej kwotę 1.217 zł (tysiąc dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Spółka A zaskarżyła decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie odmowy uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, określenia uzupełniającej kwoty długu celnego oraz podatku od towarów i usług, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wg norm przepisanych. Postanowieniem z dnia 25 czerwca 2008r., sygn. akt I GZ 157/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie o odmowie przyznania prawa pomocy i przyznał skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 29 sierpnia 2008r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zawiesił postępowanie w sprawie na zgodny wniosek stron. Na skutek wniosku skarżącej (reprezentowanej przez pełnomocnika), Sąd postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2009r. podjął zawieszone postępowanie. W dniu 5 stycznia 2009r. wpłynął do Sądu wniosek Dyrektora Izby Celnej o umorzenie postępowania na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) w związku z wydaniem w dniu "[...]" decyzji uchylającej w całości decyzję organu pierwszej i drugiej instancji i umarzającej postępowanie w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Mając na uwadze wyżej przedstawiony stan faktyczny Sąd stwierdził, iż wobec wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji i uwzględnienia w całości wniosków strony skarżącej skarga stała się bezprzedmiotowa. Na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono więc jak w pkt 1 postanowienia. Zgodnie z art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a. (uwzględnienie skargi w trybie autokontroli) skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania. Mając na uwadze art. 205 § 2, 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a i § 6 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)) Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej zwrot kwoty 1.217 zł –1.200 zł wynagrodzenie radcy prawnego, 17 zł uiszczoną opłatę skarbową - tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 2 postanowienia). Wynagrodzenie radcy prawnego zostało ustalone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych, bowiem to nie rodzaj decyzji procesowej podjętej przez sąd decyduje o podstawie przyznania pełnomocnikowi jego wynagrodzenia z tytułu zastępstwa procesowego, a przedmiot zaskarżenia określony w danej sprawie. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest zaś należność pieniężna, o której mowa w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości. Dodatkowo wskazać należy, że kwestia dotycząca przyznania kosztów postępowania dla Spółki A. była już przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 17 marca 2009r., sygn. akt I GZ 3/09, zajął identyczne stanowisko.