I SA/Ol 276/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub (spr.) Asesor WSA Renata Kantecka Protokolant Anna Gradowska po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004 rok oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorstwa A, utrzymało w mocy decyzję z "[...]", Burmistrza Miasta i Gminy dotyczącą określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 5.009,00 zł. Z akt sprawy oraz z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, co następuje: Na podstawie danych zawartych w ewidencji gruntów oraz złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004r organ pierwszej instancji ustalił, iż strona skarżąca posiada na terenie miasta P., nieruchomość gruntową o pow. 0,12523 ha. Spółka w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2004r., zakwalifikowała grunty o pow. 12.523m2 do gruntów pozostałych i zastosowała stawkę podatku 0,06 zł, obliczając podatek na kwotę 751,38 zł. W związku z powyższym, postanowieniem z dnia "[...]", organ podatkowy pierwszej instancji wszczął postępowanie podatkowe wobec strony skarżącej w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2004r. Przeprowadzone postępowanie potwierdziło, iż Spółka od dnia 1 stycznia 2004 r. pozostawała użytkownikiem wieczystym gruntu w miejscowości P. Organ pierwszej instancji, powołując się na treść art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r o podatkach i opłatach lokalnych uznał, iż grunty o powierzchni 12.523 m2 powinny być opodatkowane stawką jak do gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W związku z tym, wydał w dniu 2 listopada 2007r. w trybie art. 21§ 1 pkt 1 i § 3 Ordynacji podatkowej, decyzję określającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2004r. w kwocie 5.009,00 zł. W odwołaniu, strona skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z naruszeniem art. 1 a ust. l pkt 3 i 4 oraz art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, jak również art. 2 i art. 4 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, tj. określenie podatnikowi podatku od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą w sytuacji, gdy począwszy od grudnia 1992 r. Spółka zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej. Podniosła również zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a zwłaszcza art. 120, 122, 187 § 1, 191, 180 § 1, 181 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zarzut naruszenia przepisów prawa proceduralnego odwołująca się Spółka wywiodła z niepodjęcia przez organ podatkowy pierwszej instancji wszelkich niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego oraz niewypełnienie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego. To z kolei, zdaniem strony skarżącej doprowadziło do nieuwzględnienia okoliczności, iż od końca 1992r nie wykonuje działalności gospodarczej. Odwołująca się zarzuciła także, iż organ podatkowy nie wyjaśnił podstawy prawnej określenia podatku od nieruchomości według stawki dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą w sytuacji złożenia deklaracji na podatek od nieruchomości, w której wykazano podatek według stawek dla gruntów pozostałych. Strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wobec złożenia w trakcie postępowania deklaracji z prawidłowo wykazanym w niej podatkiem od nieruchomości według stawki dla gruntów pozostałych - o umorzenie postępowania w sprawie. Alternatywnie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ podatkowy pierwszej instancji. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy nie podzielił zarzutu strony skarżącej, iż doszło do naruszenia przepisów postępowania podatkowego. Wskazał, iż Spółka nie brała udziału w postępowaniu przed organem I instancji mimo, że organ podatkowy zapewnił jej możliwość czynnego udziału w tym postępowaniu. Następstwem bierności podatniczki w trakcie postępowania było m.in. brak jej wniosków dowodowych. W tej sytuacji organ odwoławczy uznał, iż zgromadzony przez organ pierwszej instancji materiał dowodowy jest wystarczający do wydania zaskarżonej decyzji. W ocenie organu drugiej instancji, istotą sporu jest kwestia stawki podatku; a więc czy w rozpatrywanej sprawie winna być zastosowana stawka od gruntów pozostałych, czy też stawka od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Powołując się na definicję gruntów (budynków i budowli) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej zawartą w art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych organ wskazał, iż grunty (budynki i budowle) związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty (budynki i budowle) będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W ocenie organu, definicja gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wskazuje jako zasadę, iż każdy grunt będący w posiadaniu przedsiębiorcy jest gruntem związanym z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ustawodawca enumeratywnie wymienił dwa wyjątki od tej zasady: grunty związane z budynkami mieszkalnymi oraz grunty, które nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenie tej działalności ze względów technicznych. Z definicji tej nie wynika, że wyłączone są grunty pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy, który nie prowadzi działalności gospodarczej okresowo bądź nawet trwale. Organ odwoławczy odrzucił także wyprowadzone z treści art. 4 w związku z art. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004r., o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007r., Nr 155, poz. 1095 z późniejszymi zmianami) żądanie Spółki uznania przez organ, iż nie jest ona przedsiębiorcą. W ocenie kolegium, żądanie to wychodzi poza zakres postępowania podatkowego. Odnosząc się do powyższego żądania wskazał również, iż według aktualnego (stan na dzień 8 lutego 2008r.) odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego - Spółka figuruje w rejestrze przedsiębiorców, z określonym w Dziale 3 rubryka 1 przedmiotem działalności. Podniósł, iż dane z Krajowego Rejestru Sądowego korzystają z domniemania prawdziwości (art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997r., o Krajowym Rejestrze Sądowym - Dz. U. z 2007r., Nr 168, poz. 1186). Charakter Krajowego Rejestru Sądowego, a zwłaszcza jego jawność (art. 8 cytowanej wyżej ustawy) oznacza m. in. to, że również w postępowaniu podatkowym organ podatkowy ma obowiązek uwzględniania w tym postępowaniu danych wynikających z aktualnych odpisów KRS. Rolą organu odwoławczego nie jest zatem wywodzenie wbrew danym KRS kwestii dotyczących statusu przedsiębiorcy. Do kompetencji organu odwoławczego nie należy również jakakolwiek ocena istoty, zasad działania, istnienia bądź likwidacji spółki z o.o. W tym stanie rzeczy kontrdowodem dla danych KRS nie mogą być roczne zeznania CIT 8 za lata 1998 - 2006, czy też nieuzyskiwanie przez przedsiębiorcę tj. Spółkę z o.o. przychodów i nieponoszenie kosztów. Uwzględniając powyższe organ odwoławczy uznał, iż Spółka była i nadal jest przedsiębiorcą . W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, Spółka zaskarżyła decyzję w całości, wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Pełnomocnik strony skarżącej zarzucił: 1) naruszenie prawa materialnego; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego, pełnomocnik wskazał na błędną wykładnię art. 1 a ust. 1 pkt 3 i 4 oraz art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej - prowadzącą do zastosowania (wskutek uznania, że Spółka jest przedsiębiorcą) art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a tej ustawy, tj. określenie Spółce podatku od nieruchomości według stawki właściwej dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W szczególności zarzucił organom obu instancji, iż zaniechały wyjaśnienia pojęć "przedsiębiorca" oraz "działalność gospodarcza". W ocenie skarżącej Spółki, podstawowe znaczenie dla zdefiniowania pojęcia "przedsiębiorcy" ma element funkcjonalny, który łączy się z prowadzeniem działalności. Zarówno przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, jak i Kodeksu cywilnego wymagają bowiem, aby przedsiębiorca prowadził działalność gospodarczą. Samo zaś stwierdzenie "prowadzi działalność" zakłada określony ciąg zdarzeń, a nie tylko pojedyncze czynności. Tymczasem strona skarżąca, jakkolwiek nie została wykreślona z rejestru przedsiębiorców KRS, to jednak od końca 1992 r. trwale zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej. W związku z powyższym Spółka nie powinna zostać uznana przez organy podatkowe za przedsiębiorcę. Pełnomocnik zarzucił naruszenie następujących przepisów postępowania: art. 127 w związku z art. 233 § 2, art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1, art. 191 oraz art. 210 § 4 ustawy Ordynacja podatkowa, przy czym zarzuty w szczególności dotyczyły: - nieuchylenia zaskarżonej decyzji w trybie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej mimo, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził "w ogóle" postępowania wyjaśniającego. Pełnomocnik zarzucił, iż organ I instancji zastosował a priori do gruntu posiadanego przez stronę skarżącą stawkę podatku od nieruchomości przewidzianą dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. Nie podjął natomiast jakichkolwiek czynności zmierzających do ustalenia czy w stosunku do Spółki spełnione zostały przesłanki, uzasadniające uznanie jej za przedsiębiorcę. - pominięcia przez organ II instancji istotnych w sprawie dowodów przedstawionych przez Spółkę świadczących o trwałym niewykonywaniu przez stronę skarżącą działalności gospodarczej tj.: sprawozdań finansowych, zeznań podatkowych, uchwał za okres 1997-2006, a także oświadczenia działającego w imieniu Spółki A. B. - naruszenia zasady równej mocy środków dowodowych, polegającego na przyznaniu pierwszeństwa danym wynikającym z odpisu KRS i uznaniu innych przedłożonych dowodów za nie mogące stanowić "kontrdowodu" dla tych danych. - pominięcia definicji "przedsiębiorcy" i "działalności gospodarczej" zawartych w art. 2 ustawy Prawo działalności gospodarczej oraz art. 43 Kodeksu cywilnego; nierozważenia czy skarżąca Spółka spełnia przesłanki uzasadniające uznanie jej za przedsiębiorcę. W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, wojewódzki sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, poprzez orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne, które w zakresie swojej właściwości ocenia z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. W rozpatrywanej sprawie spór między stronami sprowadza się do ustalenia, według jakich stawek związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, czy też według pozostałych nieruchomość o powierzchni 12.523 m2 położona w obrębie 1 miasta P., którego użytkownikiem wieczystym od 1991r. jest skarżąca Spółka. Zdaniem Spółki, nieruchomość ta powinna być opodatkowana według stawek pozostałych, gdyż od grudnia 1992r. zaprzestała wykonywanie działalności gospodarczej i w związku z tym nie można uznać jej za przedsiębiorcę. Natomiast w ocenie organów podatkowych, Spółka w oparciu o dane z Krajowego Rejestru Sądowego nadal jest przedsiębiorcą, osobą prawną, dlatego grunt ten powinien być opodatkowany wg stawek związanych z działalnością gospodarczą. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2006r., nr 121, poz. 844 ze zm.) – zwanej dalej ustawą p.o.l., gruntami, budynkami i budowlami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej są grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Działalnością gospodarczą w rozumieniu ustawy p.o.l. jest działalność, o której mowa w przepisach ustawy Prawo działalności gospodarczej, z wyjątkiem działalności rolniczej, leśnej i wynajmu turystom pokoi gościnnych w budynkach mieszkalnych znajdujących się na obszarach wiejskich, jeżeli ich liczba nie przekracza 5 . Zatem sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że jest ona związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to także, że nawet grunty, budynki i budowle niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza (za wyjątkiem budynków mieszkalnych) należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Na powyższe okoliczności zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny, który w uchwale z dnia 2 kwietnia 2001r., FPK 3/00 (POP 2002r., Nr 3) stwierdził, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi przewidzianymi dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Należy zauważyć, że treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l. wyraźnie wiąże sposób opodatkowania nieruchomości z faktem ich posiadania przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Przedsiębiorcą, zgodnie z art. 4 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej, jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna niebędąca osoba prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą. Z akt sprawy wynika, że skarżąca Spółka powstała w 1989r. (Dział I, Rubryka 4 aktualnego odpisu Krajowego Rejestru Sądowego), a w 1991r. otrzymała w użytkowanie wieczyste nieruchomość od Miasta i Gminy P. w celu budowy olejarni. Zatem należało uznać Spółkę za przedsiębiorcę. Pomimo twierdzenia strony skarżącej, iż od grudnia 1992r. nie prowadzi ona działalności gospodarczej, Spółka nie została zlikwidowana. Oznacza to, że w dalszym ciągu pozostaje podatnikiem i przedsiębiorcą, może nadal prowadzić działalność gospodarczą, jak również nie wykonywać faktycznie działalności gospodarczej przez określony czas. Dopiero bowiem ustanie bytu prawnego Spółki (rozwiązanie, likwidacja) i wykreślenie jej z Krajowego Rejestru Sądowego spowoduje, że przestanie być ona przedsiębiorcą. Wtedy też dopiero można mówić o trwałym zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 25 maja 2006r., I SA/Rz 324/05, niepubl.). Tymczasem strona skarżąca nie została wykreślona z KRS, a ponadto w dniu 18 maja 2007r. przyjęto nowy tekst umowy Spółki. Spółka nadal jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej Nr 32 o powierzchni 1,2523 ha położonej w obrębie 1 miasta P., a podstawowym kryterium związku z działalnością gospodarczą jest posiadanie nieruchomości. Istotnym jest, iż związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. Tym samym przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości, nie miały zastosowania do tej nieruchomości stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 19.05.2004r., I SA/Lu 59/04, POP 2005/3/78;. wyrok NSA z 08.04.1997r., SA/Po 3225/95, OSS 1997/4/112; wyrok NSA z 13.07.1994r., III SA 108/94, Monitor Podatkowy 1995/4/114). Wobec spełnienia przesłanek uznania nieruchomości za związanej z działalnością gospodarczą, określonych w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy p.o.l., należy stwierdzić, że organy podatkowe prawidłowo uznały, iż nieruchomość, której użytkownikiem wieczystym jest Spółka, powinna być opodatkowana według stawek właściwych dla gruntów, budynków i budowli związanych z działalnością gospodarczą. Za niezasadny należy także uznać zarzut strony skarżącej odnośnie naruszenia przez organ II instancji art. 127 w zw. z art. 233 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005r., nr 8, poz. 60 ze zm.) – zwanej dalej o.p., polegające na nieprzekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Należy zauważyć, że z zasady dwuinstancyjności zawartej w art. 127 o.p. wynika dla organów podatkowych obowiązek dwukrotnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, dwukrotnego ustalenia stanu faktycznego i dwukrotnej wykładni przepisów prawa (por. wyroki NSA z dnia 25.09.2001r., III SA 913/00 oraz z 19.03.2002r., III SA 1861/00, niepubl.). W sytuacji, gdy organ II instancji uzna, iż rozstrzygnięcie sprawy wymaga ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości lub znacznej części, to wydaje decyzję o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy temu organowi do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 233 § 2 o.p. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, iż organ I instancji nie przeprowadzi postępowania dowodowego w całości lub w znacznej części. W postępowaniu przed organem I instancji Spółka nie brała czynnego udziału, pomimo zapewnienia jej takiej możliwości przez organ. W tej sytuacji organ w oparciu o zebrany z urzędu materiał dowodowy wydał rozstrzygnięcie. Należy podkreślić, że chociaż art. 187 § 1 o.p. nakłada na organ podatkowy ciężar dowodzenia określonych faktów, nie może to zwalniać strony od współdziałania w realizacji tego obowiązku. Podatnik nie może czuć się zwolniony od współdziałania z organem podatkowym w realizacji obowiązku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, zwłaszcza jeżeli udowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (wyrok NSA z dnia 22.05.2000r., I SA/Lu 249/99, Lex nr 45373). Tymczasem Spółka dopiero wnosząc odwołanie wskazała jakie jeszcze dowody mogą przyczynić się do rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie podzielił zdania strony skarżącej, iż w przedmiotowym postępowaniu organy podatkowe naruszyły zasadę równej mocy środków dowodowych zawartą w art. 180 § 1 o.p. w wyniku przyznania pierwszeństwa danym wynikającym z odpisu KRS. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 194 § 1 o.p. dokumenty urzędowe sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej mają zwiększoną moc dowodową. Oznacza to, iż organ podatkowy może odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu jedynie w sytuacji, gdy przeprowadzi postępowanie przeciwko jego autentyczności lub przeciwko zgodności z prawdą. W przeciwnym wypadku organ podatkowy nie może swobodnie oceniać treści dokumentu urzędowego. W przedmiotowej sprawie organy dysponowały odpisem z KRS, który jest dokumentem urzędowym, i nie mogły swobodnie oceniać przedmiotowego dowodu w sytuacji, gdy nie zostało obalone domniemanie prawdziwości tego dokumentu w zakresie treści czy w zakresie autentyczności. Należy również zwrócić uwagę na to, że z tego dokumentu wynika również przedmiot działalności przedsiębiorcy. Przedmiot działalności został określony w dziale 3: usługi, produkcja i handel i jest bardzo szeroki. Również z innych dokumentów : uchwały zgromadzenia wspólników spółki A w przedmiocie bilansu spółki i zeznania o wysokości osiągniętego dochodu ( poniesionej straty) przez podatnika podatku dochodowego od osób prawnych za rok podatkowy wynikało, że funkcjonowały organy Spółki. W świetle tych bezspornych faktów nie można kwestionować faktu, że Spółka jako przedsiębiorca funkcjonowała i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. W związku z tym za chybiony należy uznać zarzuty skargi w przedmiocie naruszenia przepisów postępowania i błędnego ustalenia stanu faktycznego. Nie można również uznać zarzutu skargi w przedmiocie naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego. W art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawarta jest definicja gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z definicją wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Z przytoczonej definicji wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Skoro Spółka nie osiągała dochodów to znaczy nie wykorzystywała posiadanego majątku produkcyjnego. A z tego faktu nie można wyciągnąć wniosku, że Spółka nie jest podatnikiem podatku od nieruchomości. Art. 3 ustawy o p. i o.l. artykuł określa podmioty, na których ciąży obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Podatnikami mogą być wszystkie podmioty, niezależnie od ich statusu prawnego, a więc: osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeśli mają określony w ustępach 1-5 tytuł prawny do korzystania z nieruchomości albo obiektów budowlanych lub nawet nie posiadają tytułu prawnego. Status podatnika jako przedsiębiorcy określają powoływane przepisy kodeksu spółek handlowych, a nie przepisy kodeksu cywilnego, czy też przepisy ustawy o działalności gospodarczej. W świetle omówionych dokumentów nie można kwestionować faktu, że Spółka jako przedsiębiorca funkcjonowała i nadal funkcjonuje w obrocie prawnym. W konsekwencji Sąd również nie podziela również zarzutu naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa materialnego, a dotyczących przyjęcia stawek opodatkowania dla przedsiębiorców. Przyjęcie stanowiska Spółki oznaczałoby zaakceptowanie pozaustawowej przesłanki, że stawki właściwe dla gruntów związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą nie mogą być stosowane, gdy przedmiot opodatkowania, nie był wykorzystywany w działalności gospodarczej, z innych przyczyn niż te, które zostały określone w ustawie podatkowej. Reasumując podkreślić należy, że podatek od nieruchomości ma charakter majątkowy w tym znaczeniu, że obowiązek podatkowy powstaje przez sam fakt posiadania nieruchomości, bez względu na to czy przynosi ona zysk posiadaczowi, czy też na tej nieruchomości należy ponieść nakłady. Podatek od nieruchomości nie nawiązuje w swojej konstrukcji do efektów ekonomicznych uzyskiwanych przy jej wykorzystywaniu, a decydujące znaczenie ma powierzchnia użytkowa nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą. Mając na względzie powyższe okoliczności faktyczne i prawne, zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu , iż narusza prawo, dlatego Sąd działając na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku, oddalając skargę.