I SA/Ol 287/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2014 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego P.B. o przyznanie kosztów pomocy prawnej z urzędu w sprawie ze skargi B.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania postanawia przyznać pełnomocnikowi skarżącej radcy prawnemu P.B. wynagrodzenie za świadczenie pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). WSA/post.1 - sentencja postanowienia. Postanowieniem z dnia 4 września 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odrzucił skargę B.G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia odwołania. W uzasadnieniu ww. postanowienia Sąd, wskazując jako podstawę odrzucenia skargi art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", podniósł, że strona, pomimo wezwania, nie uiściła w wyznaczonym terminie wpisu sądowego od skargi. Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt I FZ 77/13, Naczelny Sąd Administracyjny w pkt 1 i 2 sentencji uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 11 lutego 2013 r. oraz postanowienie tego Sądu z dnia 24 lipca 2012 r., którym odmówiono przyznania stronie prawa pomocy w zakresie całkowitym, natomiast w pkt 3 sentencji postanowienia przyznał stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W dniu 18 października 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynął wniosek radcy prawnego P.B. o przyznanie wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Jednocześnie pełnomocnik oświadczył, iż opłaty związane z udzieleniem pomocy prawnej nie zostały poniesione przez stronę w części ani w całości. Pismem z dnia 4 listopada 2013 r. pełnomocnik zaś wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Postanowieniem z dnia 5 lutego 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 18 listopada 2013 r. w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi, wskazując, że postanowienie to nie odpowiadało zakresowi żądania strony. Postanowieniem z dnia 20 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zgodnie z wnioskiem strony, przywrócił termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego uregulowane zostały w rozporządzeniu w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 490), dalej jako: "rozporządzenie". Stosownie do § 15 rozporządzenia koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują: 1) opłatę w wysokości nie wyższej niż 150% stawek minimalnych, o których mowa w rozdziałach 3 - 5 oraz 2) niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego Z przepisu § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w/w rozporządzenia wynika, że stawka minimalna za udział radcy prawnego w postępowaniu przed sądem administracyjnym pierwszej instancji "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Ponieważ przedmiotem skargi nie była należność pieniężna, stąd wspomniana kwota stanowi wynagrodzenie radcy prawnego w niniejszej sprawie.. W sytuacji zatem, gdy podjęcie przez wnioskodawcę czynności procesowych w imieniu skarżącej nie budziło wątpliwości, wniosek o zasądzenie kosztów z tego tytułu zasługuje na uwzględnienie. Wysokość wynagrodzenia ustalono w kwocie 295,20 zł (240 zł + 55,20 zł podatek VAT). Na marginesie zauważenia wymaga, że postanowienie tut. Sądu z dnia 20 lutego 2014 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi nie wywiera wpływu na tok postępowania sądowego w niniejszej sprawie, które zostało zakończone prawomocnym postanowieniem z dnia 4 września 2012 r. w przedmiocie odrzucenia skargi. Jak wynika bowiem z uzasadnienia wymienionego wyżej postanowienia z dnia 4 września 2012 r., odrzucenie skargi nastąpiło z powodu nieuiszczenia w wyznaczonym terminie wpisu sądowego, a zatem z innej przyczyny aniżeli uchybienie terminu do wniesienia skargi, który to skutek mogłoby znieść omawiane wyżej postanowienie z dnia 20 lutego 2014 r. Skarga kasacyjna od postanowienia w przedmiocie odrzucenia skargi nie została jednak wniesiona. Skutków odrzucenia wniesionej w niniejszej sprawie skargi nie zniosło również orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., którym m.in. uchylono postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 24 lipca 2012 r. i przyznano prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Przyznanie prawa pomocy na mocy orzeczenia sądu odnosi bowiem skutek "pro futuro", a zatem nie ma mocy wstecznej w odniesieniu do kosztów sądowych, do uiszczenia których strona zobowiązana była przed złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2004 r., sygn. FZ 125/04, postanowienie NSA z dnia 22 lutego 2008 r., II FSK 1658/06, Lex nr 471036, H.Knysiak-Molczyk (w:) T.Woś, H.Knysiak-Molczyk, M.Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. I, Warszawa 2005, s. 627). Uznając zatem, że postępowanie w sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem Sądu, które nie zostało zakwestionowane w toku kontroli instancyjnej, zaś pełnomocnik wniósł o przyznanie wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej udzielonej z urzędu, której koszty nie zostały poniesione przez stronę w części ani w całości, Sąd na podstawie art. 250 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.