I SA/Ol 288/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski sędzia WSA Jolanta Strumiłło (sprawozdawca) Protokolant referent stażysta Milena Małyszko po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 lipca 2015r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]", w przedmiocie określenia kwoty długu celnego, podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług oddala skargę. I SA/Ol 288/15 Uzasadnienie Decyzją z dnia "[...]" . Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia "[...]". w przedmiocie określenia kwoty długu celnego kwoty podatku akcyzowego, kwoty podatku od towarów i usług oraz kwoty opłaty paliwowej w związku z wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty benzyny silnikowej. Organ I instancji określił kwotę długu celnego w wysokości 285,00 zł, kwotę podatku akcyzowego w wysokości 3375,00 zł, kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 2423,00 zł oraz kwotę opłaty paliwowej w wysokości 225,00 zł, w związku z wprowadzeniem na obszar celny Wspólnoty w benzyny silnikowej w ilości 7930 litrów w zbiorniku pojazdu Ford Econoline 150 o nr VIN "[...]" W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż w trakcie przekraczania granicy obszaru celnego Unii Europejskiej w dniach 28-09-2012r.,03- 10-2012r., 04-10-2012r., 05-10-2012r. ,06-10-2012r. ,08-10-2012r., 10-10-2012r.,11- 10-2012r., 12-10-2012r., 15-10-2012r., 17-10-2012r., 18-10-2012r., 23-10-2012r.,24- 10-2012r., 28-10-2012r., 30-10-2012r., 02-11-2012r., 07-11-2012r., 08-11-2012r.,15- 11-2012r., 16-11-2012r., 22-11-2012r., 03-12-2012r., 04-12-2012r., 6-12-2012r.,10-12- 2012r., 13-12-2012r., 17-12-2012r., 18-12-2012r., 19-12-2012r., 20-12-2012r.,28-12- 2012r., 02-01-2013r., 12-01-2013r., 15-01-2013r., 16-01-2013r., 17-01-2013r.,19-01- 2013r., 18-02-2013r., 19-02-2013r., 20-03-2013r., 21-03-2013r., 22-03-2013r., 25-03- 2013r., 26-03-2013r, M. B.deklarował na przejściu granicznym w B. przywóz w zbiorniku pojazdu Ford Econoline 150 o nr VIN "[...]", 180 litrów benzyny silnikowej, poświadczeniem czego było złożenie przez kierowcę deklaracji, które stanowią załączniki do protokołów przyjazdu do RP. Zdaniem organu celnego przywóz paliwa nastąpił w niestandardowym zbiorniku, co potwierdzają zgromadzone dowody w postaci pisma producenta pojazdu z dnia 23-09- 2013 r. oraz opinii technicznej nr "[...]"r., sporządzonej przez rzeczoznawcę techniki samochodowej Z. K.W związku z powyższym benzyna silnikowa przywieziona na obszar celny Unii Europejskiej w takich zbiornikach nie podlegała zwolnieniu z należności celno-podatkowych. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 107 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych(Dz.Urz.WE L 324 z 10.12.2009 r., str. 41) paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych i handlowych pojazdów mechanicznych oraz motocykli wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty zwolnione są z należności celnych przywozowych. Powyższy przepis nakłada konieczność występowania w pojeździe tzw. standardowego zbiornika, aby można było zastosować zwolnienie celne. Pojęcie standardowego zbiornika nie może być przy tym interpretowane dowolnie, ponieważ zostało ściśle zdefiniowane w ust. 2 lit. c) art. 107 przedmiotowego rozporządzenia. Podstawowym warunkiem uznania zbiornika znajdującego się w pojeździe za standardowy, wspólnym dla wszystkich definicji jest, aby był on taki sam, jak zbiorniki na stałe zamontowane przez producenta we wszystkich pojazdach mechanicznych takiego samego typu jak dany pojazd. Z postępowania dowodowego przeprowadzonego w sprawie, w szczególności z opinii biegłego oraz informacji uzyskanych od producenta pojazdu wynika jednoznacznie, że w badanym pojeździe został zamontowany przez producenta jeden zbiornik paliwa o pojemności 35 galonów (35galx3,7854=1321). Natomiast w trakcie przeprowadzonych oględzin biegły ustalił, że w badanym pojeździe zamontowane są dwa zbiorniki paliwa. Pierwszy zbiornik o wymiarach 180x45x28 cm zamontowany został w środkowej części ramy. Jego pojemność wynosi 35 gal. Biegły nie stwierdził przeróbek tego zbiornika. Jego kształt oraz wymiary odpowiadają parametrom technicznym zbiorników, które były montowane w samochodach Ford Econoline E150 produkowanych w roku 1997. Sposób montażu zbiornika paliwa do podwozia pojazdu jest zgodny z technologią stosowaną przez producenta. Drugi zbiornik zamontowany został w okresie eksploatacji pojazdu z lewej zewnętrznej strony podłużnicy. Zbiornik ten posiada wymiary 72x25x20, a jego pojemność wynosi 35 I. W sprzedaży nie są oferowane zbiorniki paliwa o porównywalnym kształcie oraz wymiarach. Ponadto rzeczoznawca wskazał, że z lewego boku pojazdu umieszczony jest jeden otwór, w którym zamontowano dwa wlewy do napełniania obu zbiorników. Organ podkreślił, że strona dokonywała zgłoszeń w formie ustnej, wnioskując o zwolnienie z należności przywozowych całości wwożonego paliwa, którego ilość deklarowała organowi celnemu. Na tę okoliczność sporządzane były protokoły o nazwie "protokół przyjazdu do RP". Organ celny w tym przypadku nie dokonywał weryfikacji ilości wwożonego paliwa, która polega na jego wypompowaniu ze zbiorników pojazdu, lecz przyjął dane podawane przez zgłaszającego za wiarygodne. W związku z tym, że strona każdorazowo deklarowała przywóz do Polski paliwa w ilości 180 I. i w stosunku do tej ilości paliwa wnioskowała o zwolnienie z należności przywozowych, a w standardowym zbiorniku mieści się 132 I. paliwa, organ uznał, że paliwo w ilości 48 I, wykraczającej poza określoną przez producenta pojazdu pojemność standardowego zbiornika, nie mogło podlegać zwolnieniu z należności przywozowych w oparciu o art. 107 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009. Organ wskazał również, że W świetle przepisów art. 107 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, w niniejszej sprawie istotnym jest, że odwołujący przywoził paliwo w ilości znacząco przekraczającej pojemność zbiornika standardowego. Kwestia przywozu paliwa na własny użytek, ma znaczenie drugorzędne. Nie zmienia również stanu rzeczy fakt, że pojazd nigdy nie był za zgodą ani wiedzą podatnika przerabiany oraz że nie montowano w nim dodatkowego zbiornika, jak również fakt, że strona taki samochód kupiła i użytkowała w dobrej wierze. Jeśli nawet skarżący nie dokonywał, żadnych przeróbek, ani nie montował w nim dodatkowego zbiornika to nie oznacza, że zbiorniki, czy też inne wyposażenie pojazdu, nie mogło być zmienione lub przerobione przez wcześniejszych właścicieli tego pojazdu. Odnośnie kwestii uwzględnienia przy wyliczaniu należności ilości paliwa wywiezionego do Rosji, organ odwoławczy podkreślił że zgodnie z art. 4 pkt 8 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, towary wspólnotowe tracą swój status celny z chwilą opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty. Oznacza to, że towary wspólnotowe takie, jak paliwo znajdujące się w zbiorniku pojazdu, z chwilą wyjazdu do Rosji traktowane jest na równi z paliwem zakupionym w tym kraju, czyli państwie trzecim. W związku z tym należnościom celnym podlega całość paliwa zadeklarowanego przez stronę podczas przyjazdu na obszar celny Wspólnoty, bez odejmowania części paliwa, która znajdowała się w pojeździe podczas wyjazdu z RP. Powyższą decyzję zaskarżył M. B. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie prawa procesowego, a mianowicie przepisu art. 122 w zw. z art. 187 §1, 188 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. 1997 Nr 137, poz. 926 ze zm.), mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a polegające na dowolnym ustaleniu przewożenia przez podatnika benzyny silnikowej w dodatkowym zbiorniku paliwa, (ujawnienie którego nastąpiło po upływie 7 miesięcy od ostatniego przywozu paliwa, w momencie gdy podatnik nie był właścicielem tego pojazdu) bez wyjaśnienia rozważenia stanowiska podatnika o każdorazowym zatankowaniu pojazdu "pod korek" i znajdowaniu się paliwa również w układzie paliwowym pojazdu, a także przywozie 10 litrów benzyny w odrębnym kanistrze, i w konsekwencji wadliwe ustalenie ilości paliwa podlegającego należnościom celnym i podatkowym wyłącznie na podstawie zróżnicowania deklaracji producenta o pojemności zbiornika zamontowanego w pojeździe podatnika, z jego każdorazowym zgłoszeniem celnym; 2. naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 107 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, poprzez określenie należności celnych i podatkowych od różnicy pomiędzy nominalną pojemnością zbiornika pojazdu podatnika (zadeklarowaną przez jego producenta), a zgłoszeniem celnym podatnika, w sytuacji, gdy ten zadeklarował, że przewoził 10 litrów benzyny silnikowej w kanistrze, które korzystało ze zwolnienia na podstawie naruszonego przepisu. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że M. B. konsekwentnie kwestionował, aby miał zainstalowany niestandardowy zbiornik. Sugerował, że samochód zatankowany "pod korek", ustawiony w skosie, jest w stanie pomieścić więcej litrów aniżeli nominalna objętość standardowego zbiornika. Wskazano, że oczywistym wydaje się, że jakaś ilość paliwa znajdowała się również w oryginalnie połączonym ze zbiornikiem układem paliwowym (przewody, odpowietrzniki, etc.) co wynika ze stanowiska podatnika. Skarżący zarzucił, że organ zignorował twierdzenia podatnika wyciągając pochopny wniosek o przewożeniu benzyny w niestandardowym zbiorniku, wyłącznie wobec dostrzeżonej niezgodności pomiędzy minimalną objętością zbiornika wskazaną przez producenta, a zgłoszeniem celnym podatnika. Zarzuty dotyczą również okoliczności, że skarżący wwoził 10 litrów paliwa w kanistrze do czego podatnik był uprawniony, na podstawie przepisu art. 107 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1186/2009 ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał swoją argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżone akty administracyjne z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tych aktów. Natomiast zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. D.U. z 2012r. , poz. 270; dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują tę kontrolę, stosując środki określone ustawą , przy czym stosownie do art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Analizując ustalenia faktyczne oraz podstawę prawną zaskarżonej decyzji, Sąd nie stwierdził, aby w związku z jej wydaniem doszło do naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością uchylenia rozstrzygnięcia. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej. Organy celne zgromadziły kompletny materiał dowodowy, który został wszechstronnie rozważony, uwzględniając wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu oraz wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Zgromadzony materiał dowodowy podlegał ocenie na zasadzie uregulowanej w art. 191 Ordynacji podatkowej, tj. na zasadzie swobodnej oceny dowodów. Postępowanie dowodowe stanowiło logiczny proces myślowy oparty na wnioskowaniu. Organ podatkowy prawidłowo przyjął, że zgodnie z art. 107 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. WE L 324 z 10.12.2009 r., str. 41) paliwa przewożone w standardowych zbiornikach prywatnych i handlowych pojazdów mechanicznych oraz motocykli wjeżdżających na obszar celny Wspólnoty zwolnione są z należności celnych przywozowych. Powyższy przepis nakłada konieczność występowania w pojeździe tzw. standardowego zbiornika, aby można było zastosować zwolnienie celne. Pojęcie standardowego zbiornika nie może być przy tym interpretowane dowolnie, ponieważ zostało ściśle zdefiniowane w ust. 2 lit. c) art. 107 przedmiotowego rozporządzenia. Zgodnie z tą definicją "standardowe zbiorniki" oznaczają: zbiorniki na stałe zamontowane przez producenta we wszystkich pojazdach mechanicznych takiego samego rodzaju jak dany pojazd i których zamontowanie na stałe umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa zarówno do napędu, jak, w odpowiednim przypadku, do funkcjonowania w trakcie transportu systemu chłodzenia i innych systemów, zbiorniki na gaz przystosowane do pojazdów mechanicznych, pozwalające na bezpośrednie wykorzystanie gazu jako paliwa, jak również zbiorniki przystosowane do innych systemów, w które może być wyposażony pojazd, zbiorniki zamontowane na stałe przez producenta we wszystkich pojemnikach takiego samego typu jak dany pojemnik i których zamontowanie na stałe umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa do funkcjonowania w trakcie transportu systemu chłodzenia i innych systemów, w które może być wyposażony pojemnik specjalnego przeznaczenia; przy czym "pojemniki specjalnego przeznaczenia" oznaczają wszystkie pojemniki wyposażone w układy chłodzenia, systemy tlenowe, izolacji termicznej lub inne. Podobna definicja dotycząca "zbiornika standardowego" odnosząca się do zwolnienia od podatku akcyzowego paliw przywożonych na obszar Wspólnoty w zbiornikach pojazdów znajduje się wart. 33 ust. 3 z dnia 16 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t.j. w Dz.U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626). Zgodnie z tą definicją za standardowy zbiornik uważa się: 1. zbiornik paliwa na stałe zamontowany przez producenta we wszystkich środkach transportu tego samego rodzaju oraz którego zamontowanie na stałe umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa zarówno do napędu, jak i, w odpowiednim przypadku, do funkcjonowania w trakcie transportu systemu chłodzącego i innych systemów; 2. zbiornik na stałe zamontowany przez producenta we wszystkich pojemnikach takiego samego typu i którego zamontowanie na stałe pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa do funkcjonowania w trakcie transportu systemu chłodzenia i innych systemów, w które może być wyposażony pojemnik specjalnego przeznaczenia. W przypadku zwolnienia z podatku od towarów i usług paliw wprowadzanych na obszar Wspólnoty w zbiornikach pojazdów, również wymagane jest, aby zbiorniki te spełniały definicję "zbiorników standardowych". W tym przypadku należy oprzeć się na definicji zawartej wart. 77 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2004 r. Nr 54, poz. 525, ze zm.), która określa "zbiorniki standardowe" jako: a) montowane na stałe przez producenta we wszystkich środkach transportu lub cysternach takiego samego typu jak dany środek transportu lub cysterna i który pozwala na bezpośrednie wykorzystanie paliwa do napędu środka transportu lub funkcjonowania systemu chłodzenia i innych systemów działających w środku transportu lub cysternie, lub b) przystosowane do środków transportu pozwalających na bezpośrednie wykorzystanie gazu jako paliwa lub do działania innych systemów, w które może być wyposażony środek transportu, lub c) montowane na stałe przez producenta we wszystkich kontenerach tego samego typu co dany kontener i którego stałe wmontowanie umożliwia bezpośrednie wykorzystanie paliwa do pracy w czasie transportu systemów chłodzenia i innych systemów, w jakie kontenery specjalne mogą być wyposażone; Podstawowym warunkiem uznania zbiornika znajdującego się w pojeździe za standardowy, wspólnym dla wszystkich powyżej przytoczonych definicji, jest, aby był on taki sam, jak zbiorniki na stałe zamontowane przez producenta we wszystkich pojazdach mechanicznych takiego samego typu jak dany pojazd. W niniejszej sprawie, jak wynika z przeprowadzonego postępowania dowodowego, a w szczególności z opinii rzeczoznawcy, w spornym samochodzie zgodnie z jego numerem VIN i dowodem rejestracyjnym powinien być zamontowany jeden zbiornik paliwa o pojemności 35 galonów. Tymczasem w pojeździe skarżącego znajdowały się dwa zbiorniki. Jeden o pojemności 35 galonów bez oznak przeróbek tzn. kształt, oznaczenia i wymiary odpowiadały parametrom produkcji 1997-2001 oraz drugi zbiornik zamontowany z lewej zewnętrznej strony podłużnicy spornego pojazdu o pojemności 35 litrów. Podkreślić należy, że wlew paliwa do obu zbiorników umieszczony został w jednym otworze. Z opinii biegłego jednoznacznie wynika, że zamontowany w pojeździe dodatkowy zbiornik o pojemności 35 l. nie jest elementem zamontowanym fabrycznie. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący poza polemiką i negowaniem dowodów przeprowadzonych przez organy celne nie skorzystał z prawa do przedstawienia własnych dowodów, chociażby dokumentów pojazdu czy też dokumentacji fabrycznej samochodu wskazujących, że sporny zbiornik paliwa zamontowany został fabrycznie czy też, że odpowiada specyfikacji producenta. W początkowej fazie postępowania twierdził co prawda, że jest on wykorzystywany do ogrzewania samochodu jednak nie wskazał miejsca zamontowania instalacji grzewczej, a biegły nie ustalił, że jest dodatkowe źródło wytwarzania ciepła. Na dalszym etapie postepowania skarżący wycofał się z tego zarzutu. Za nieskuteczny Sąd uznał zarzut skarżącego, że samochód zatankowany "pod korek", ustawiony w skosie, jest w stanie pomieścić więcej litrów aniżeli nominalna objętość standardowego zbiornika oraz że jakaś ilość paliwa znajdowała się również w oryginalnie połączonym ze zbiornikiem układem paliwowym (przewody, odpowietrzniki, etc.) co zdaniem skarżącego miałoby stanowić deklarowaną ilość paliwa w wysokości 180 litrów. Już choćby z zasad logicznego myślenia i doświadczenia życiowego wynika, że nawet jak wskazuje skarżący, samochód zatankowany "pod korek", ustawiony w skosie i z dodatkową ilością paliwa znajdującą się również w oryginalnie połączonym ze zbiornikiem układem paliwowym (przewody, odpowietrzniki, etc.) nie jest w stanie pomieścić tylko ze wskazanych względów 48 litrów paliwa. Taka bowiem ilość stanowi różnicę pomiędzy deklarowaną ilością 180 litrów, a pojemnością oryginalnego zbiornika zamontowanego w samochodzie, gdzie zgodnie z opinią biegłego pojemność 35 galonów stanowi 132 litry paliwa. Podnoszone przez skarżącego argumenty, że deklarowana ilość paliwa wynikała ze wskazań przy tankowaniu pojazdu jest o tyle racjonalna, że takie wskazania na dystrybutorze paliwa mogły być uzyskiwane przy tankowaniu paliwa do obu zbiorników, tym bardziej, że wlew paliwa do obu zbiorników był w jednym otworze. Argumenty te kłócą się również ze stanowiskiem skarżącego co do przewozu paliwa w kanistrze. Podkreślić należy, że w żadnej deklaracji ani w żadnym z protokołów skarżący nie zaznaczył, że przewozi paliwo w 10 litrowym kanistrze. Argument ten uwypuklony został dopiero w skardze do Sądu. Zgodnie z art. 126 rozporządzenia nr 1186/2009, w przypadku gdy rozporządzenie to określa, że zwolnienie stosuje się po spełnieniu pewnych warunków, osoba zainteresowana przedstawia właściwym organom dowody, iż takie warunki zostały spełnione. W przypadku paliw wwożonych w zbiornikach pojazdów warunki dotyczące zwolnienia ich z należności przywozowych zostały określone wart. 107 i 110 ww. rozporządzenia. Jednym z warunków jest, aby paliwo przewożone było w "zbiornikach zwykłych". Zatem z przepisu art. 126 wynika, że obowiązkiem strony zgłaszającej paliwo do zwolnienia z należności przywozowych było spełnienie wszystkich kryteriów warunkujących to zwolnienie. Oznacza to, że w chwili dokonywania zgłoszenia celnego zgłaszający zobowiązany jest posiadać wiedzę, czy jego pojazd w chwili wwozu paliwa na obszar celny Wspólnoty wyposażony jest w "zwykły" zbiornik lub zbiorniki paliwa, w tym jaką posiada lub posiadają pojemność, jaka jest ich ilość, czy są fabrycznie zamontowane przez producenta, czy też zostały zmienione w późniejszym okresie eksploatacji pojazdu. Organy celne przyjmując zgłoszenie ustne (w tym wniosek o zwolnienie z należności przywozowych na podstawie art. 36 Prawa celnego) korzystają z domniemania prawdziwości składanych deklaracji przez zgłaszającego. Za prawidłowe złożenie zgłoszenia celnego odpowiada zgłaszający, a nie organ celny. Z żadnych dokumentów zgromadzonych w sprawie nie wynika, jakoby skarżący deklarował organom celnym przywóz tego paliwa w zbiorniku 10- litrowym. Strona nie przedstawiła dowodów, które zawierałyby wiarygodne i obiektywne dane pozwalające uznać, że deklarowane przez Skarżącego ilości przywożonego na obszar celny UE paliwa uwzględniały przywóz w 10-litrowym kanistrze. W świetle przepisów art. 107 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) Nr 1186/2009 z dnia 16 listopada 2009 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych, w niniejszej sprawie istotnym jest, że odwołujący przywoził paliwo w ilości znacząco przekraczającej pojemność zbiornika standardowego. Za nieskuteczny Sąd uznał zarzut, że pojazd nigdy nie był za zgodą skarżącego ani wiedzą przerabiany oraz że nie montowano w nim dodatkowego zbiornika. Jeśli nawet skarżący nie dokonywał, jak twierdzi, żadnych przeróbek, ani nie montował w nim dodatkowego zbiornika to nie oznacza, że zbiorniki, czy też inne wyposażenie pojazdu, nie mogło być zmienione lub przerobione przez wcześniejszych właścicieli tego pojazdu. Co więcej bezsprzecznie skarżący korzystał z dodatkowego zbiornika i wiedział o jego istnieniu, gdyż początkowo twierdził, że jest on wykorzystywany do ogrzewania pojazdu, a deklarowana ilość paliwa była z tankowania do dwóch zbiorników. Odnośnie kwestii uwzględnienia przy wyliczaniu należności ilości paliwa wywiezionego do Rosji, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że zgodnie z art. 4 pkt 8 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, towary wspólnotowe tracą swój status celny z chwilą opuszczenia obszaru celnego Wspólnoty. Oznacza to, że towary wspólnotowe takie, jak paliwo znajdujące się w zbiorniku pojazdu, z chwilą wyjazdu do Rosji traktowane jest na równi z paliwem zakupionym w tym kraju, czyli państwie trzecim. W związku z tym należnościom celnym podlega całość paliwa zadeklarowanego przez stronę podczas przyjazdu na obszar celny Wspólnoty, bez odejmowania części paliwa, która znajdowała się w pojeździe podczas wyjazdu z RP. Przechodząc do rozważenia kolejnego zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania stwierdzić należy, że - w ocenie sądu - zaskarżona decyzja wydana została bez naruszenia cytowanych przepisów postępowania. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 122 art. 187 i art. 188 Ordynacji podatkowej są bezzasadne. Przepisy postępowania, określając m.in. zasady gromadzenia i przeprowadzania dowodów oraz ich oceny, zapewniać mają zgodność ustaleń faktycznych z prawdą obiektywną (art.122 Ord. pod.), tylko bowiem prawidłowo ustalone okoliczności faktyczne sprawy pozwalają na prawidłowe zastosowanie prawa materialnego, przystającego do tych ustaleń. Organy mają więc obowiązek zebrać pełny, wszechstronny materiał dowodowy w sposób odpowiadający wymogom przepisów postępowania, a w szczególności art. 180 § 1, 187 § 1, art. 188 i art. 191 Ordynacji podatkowej. Poczynione ustalenia faktyczne, ocena dowodów oraz wskazanie podstawy prawnej decyzji powinny znaleźć swój wyraz w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji zgodnie z wymogami art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Oceniając ogólnie, stwierdzić należy, że organy celne po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i zebraniu materiału dowodowego, dokonały wszechstronnej i wyczerpującej oceny zebranych dowodów i wynikających z nich okoliczności. Znalazło to pełny wyraz w uzasadnieniu decyzji, w której dokonano szczegółowej analizy dowodów we wzajemnym ich powiązaniu. Dokonana przez organ ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny. Odpowiada bowiem regułom logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego. Organy wskazały przy tym w odniesieniu do poszczególnych spornych kwestii jakie dowody i wynikające z nich okoliczności przyjęły za podstawę ustaleń faktycznych i dlaczego nie uwzględniły stanowiska skarżącego i jego odmiennych twierdzeń. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji wyroku.