I SA/Ol 288/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Strumiłło,, sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 11 czerwca 2019r. sprawy ze skargi D. G na informację Agencji Rozwoju Regionalnego S.A. z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu oddala skargę D. G. (dalej strona, wnioskodawca, beneficjent, protestujący, skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na informację Agencji (dalej Agencja) z "[...]" w przedmiocie nieuwzględnienia protestu. Z przedstawionych tut. Sądowi akt sprawy wynika, że beneficjent, prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą Kancelaria Prawna "[...]" D. G. z siedzibą w S., złożył 10 sierpnia 2018 r. wniosek o dofinansowanie projektu pn.: "Wprowadzenie technologii ICT w kancelarii prawnej" o wartości ogółem 922.500 zł, wydatki kwalifikowane: 750.000 zł, dofinansowanie: 84,99 %, w ramach konkursu nr "[...]" ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa "[...]" (RPO "[...]") na lata 2014-2020 z zakresu Osi priorytetowej: Inteligentna gospodarka RP"[...]".01.00.00, Działanie: RP"[...]".04.01.00 Nowe modele biznesowe i ekspansja, Poddziałanie: RP"[...]".01.04.03 Technologie informacyjno-komunikacyjne. Zgodnie z opisem projektu (pkt 5.3) jego celem jest zwiększenie udziału technologii informacyjno-komunikacyjnych w zarządzaniu przedsiębiorstwem, obniżenie kosztów prowadzenia działalności gospodarczej, internacjonalizacja oraz usprawnienie kontaktów z klientem. Projekt dotyczy oddziału firmy w E. W toku rozpoznania wniosku na wezwanie Agencja beneficjent odpowiedział pismem z 18 września 2018 r., uszczegóławiając informacje zawarte w projekcie. Brak w aktach sprawy powoływanych w dalszej części uzasadnienia wyjaśnień skarżącego z 6 grudnia 2018 r. Pismem z 7 stycznia 2019 r. wnioskodawcę poinformowano o negatywnej ocenie projektu. Dokument nie spełniał kryteriów merytorycznych ogólnych obligatoryjnych dopuszczających do dalszej części oceny. W podstawie prawnej powołano art. 45 ust. 4 i 5 ustawy z 11 lipca 2014r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz.U. t.j. z 2016 r. poz. 217 ze zm.) - od 24 lipca 2018 r. do 4 maja 2019 r.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1431, zwanej dalej ustawą wdrożeniową, oraz § 12 ust. 3 Regulaminu konkursu. W zakresie oceny kryteriów przez Członka Komisji Oceny Projektów - eksperta TIK (ekspert zewnętrzny technologii informacyjno-komunikacyjnych z ramienia Urzędu Marszałkowskiego) stwierdzono, iż wniosek nie spełnia następujących kryteriów: Kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) zerojedynkowego nr 1 - Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt. Przedstawiono szczegółowo opis "eksperta 1", który uznał, że wysokość przedstawionych w projekcie przeważającej części kosztów kwalifikowalnych nie jest zasadna i odpowiednia. Została znacznie przeszacowana, a koszty zaplanowane w projekcie nie są niezbędne do osiągnięcia założonych w nim celów. Wnioskodawca nie dokonał żadnych korekt w projekcie, o które był proszony. W związku z powyższym nie rekomendowano projektu do dofinansowania. Jak wskazano w pkt 1 uzasadnienia do omawianego kryterium, w oddziale wnioskodawcy w E. aktualnie zatrudniony jest jeden pracownik, dlatego niekwalifikowalne jest planowane wyposażenie dla dwóch stanowisk pracy - sprzęt zaplanowany dla współpracownika oraz sprzęt zaplanowany dla oddelegowanego pracownika z siedziby firmy z S., a ponadto 2 laptopy w cenie jednostkowej 2.500 zł netto wydatków kwalifikowalnych - łącznie 5.000 zł netto wydatków kwalifikowalnych. Na tle wskaźników wniosku za kwalifikowalne oceniający uznał tylko wyposażenie dla wnioskodawcy oraz planowanego do zatrudnienia w ramach projektu jednego pracownika. W pkt 2 oceniający uznał wydatki związane z szafą instalacyjną RAK ze stacją roboczą - serwer, monitor LCD 32" o łącznej wartości 40.000 zł netto wydatków kwalifikowalnych za niezasadne, jak również niekwalifikowalne w ramach projektu, ponieważ w ocenie eksperta nie ma technicznej możliwości umiejscowić ww. sprzęt na pow. 10 mkw., łącznie z 4 zaplanowanymi stanowiskami pracy. W pkt 3 opisano, że wnioskodawca w wyjaśnieniach wskazał, że planuje przesunąć do oddziału w E. jednego z pracowników, jednakże to zagadnienie nie zostało w ogóle omówione w dokumentacji aplikacyjnej tj. we wniosku o dofinansowanie oraz biznesplanie, dlatego też jest mało wiarygodne, że takie działania były w ogóle wcześniej planowane przez wnioskodawcę. W związku z powyższym można ocenić jako zasadny zakup tylko 2 laptopów o cenie jednostkowej 2.500 zł netto wydatków kwalifikowalnych - łącznie 5.000 zł netto wydatków kwalifikowalnych. W pkt 4 Oceniający podał, że podtrzymuje swoje stanowisko w kwestii zaplanowanego przez beneficjenta wydatku związanego z opracowaniem dedykowanego oprogramowania. Wskazano, że wydatek poniesiony na przygotowanie bardzo drogiego, dedykowanego systemu jest niezasadny, ponieważ na rynku istnieją gotowe systemy informatyczne przeznaczone do obsługi kancelarii prawnych, które wykonują te same prace co kancelaria wnioskodawcy. W pkt 5 oceniający podtrzymał swoje stanowisko dotyczące oszacowania stawki za 1 godz. szkolenia. Uznał, że szkolenie zaplanowane przez wnioskodawcę nie jest szkoleniem specjalistycznym i należy je zakwalifikować do szkolenia związanego z rutynową obsługą oprogramowania. W związku z powyższym koszt za 1 godz. szkolenia nie powinien wynosić więcej jak 250 zł. W zakresie Kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) zerojedynkowego nr 6 - Wykonalność techniczna ekspert nr 1 wskazano na opis "eksperta 1", zgodnie z którym projekt nie jest wykonalny technicznie, ponieważ strona dysponuje zbyt małą powierzchnią do realizacji niniejszego projektu w oddziale firmy w E.. Wnioskodawca w wyjaśnieniach złożonych 6 grudnia 2018 r. twierdził, że ma możliwość najmu dodatkowych 50 mkw. na cele realizacji projektu, jednakże nie uprawdopodobnił, że istnieje możliwość najmu dodatkowej powierzchni. Przedstawił umowę najmu jedynie na 10 mkw. powierzchni, co jest niewystarczające dla pracowników oraz sprzętu informatycznego. Ponadto w projekcie znacznie przeszacowano wartość dedykowanego oprogramowania. Pismo podpisali: Z. C. (prezes zarządu Agencji) i J. K. (członek zarządu Agencji). W wyniku wniesienia protestu, w którym zawarto uwagi do oceny, jak też bezstronności pracownika wobec sformułowań użytych w treści informacji o negatywnej ocenie projektu, Agencja pismem z "[...]" poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. Pismo podpisali: A. R. (prokurent) i W. S. (członek zarządu Agencji). Podano, że po ponownie przeprowadzonej ocenie merytorycznej Komisja Oceny Projektów stwierdziła, że wniosek nie spełnia ww. kryterium nr 1 wobec: - niedostosowania planowanego do zakupu wyposażenia do określonej we wskaźnikach liczby pracowników w oddziale wnioskodawcy w E. i wynikającego z tego nieuzasadnionego w części wydatku w tym zakresie, - negatywnej oceny w zakresie metrażu pomieszczeń przygotowanych do realizacji projektu w oddziale w E., - braku uzasadnienia do budowy dedykowanego systemu/oprogramowania i znacznie zawyżonych kosztów zakupu dedykowanego oprogramowania do realizacji zadań określonych przez wnioskodawcę, - zawyżonych planowanych kosztów szkolenia. Jak oceniła Agencja z ponownej analizy dokumentacji wynika, że wnioskodawca podał bardzo ogólne informacje dotyczące systemu planowanego do realizacji w ramach projektu. Dokumentacja zawiera informacje, że projekt polega na "stworzeniu dedykowanej aplikacji informatycznej do obsługi procesu zawierania umów przez klientów kancelarii. Aplikacja miałaby zautomatyzować kluczowe procesy we współpracy z klientami w kancelarii, do których należy między innymi przygotowanie wzoru umowy oraz potwierdzenie, że dokument pochodzi od konkretnej uprawnionej osoby" (wniosek pkt 3.3). Brakuje jednak innych informacji o funkcjach i specyfice zadań, które mają być realizowane przez planowany system. Pozostałe opisy w szczególności punkt 3.4 wniosku dotyczą korzyści, których strona upatruje z wdrożenia i stosowania systemu TIK. Korzyści te są oczywiste i tak między innymi zostały przedstawione przez wnioskodawcę: "Zmiany organizacyjne będą polegały na zastosowaniu inteligentnych technologii informacyjno-komunikacyjnych w relacjach z klientami w fazach zlecania usług prawnych, wykonywania zlecenia oraz rozliczania zleceń." "W ramach projektu zostanie opracowany i wdrożony nowy model biznesowy świadczenia usług przez wnioskodawcę." "W wyniku realizacji projektu podmioty prowadzące działalność z obszaru inteligentnych specjalizacji zyskają dostęp do innowacyjnej, łatwo dostępnej oraz sprofilowanej usługi prawnej." Natomiast zgodnie z Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020, punkt 6.2 Ocena kwalifikowalności wydatku, muszą być spełnione między innymi następujące warunki dotyczące kwalifikowalności każdego wydatku: a) został dokonany w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) został należycie udokumentowany, zgodnie z wymogami w tym zakresie określonymi w Wytycznych, Wytycznych PT, o których mowa w rozdziale 4 pkt 2, lub ze szczegółowymi zasadami określonymi przez IZ PO. Agencja przedstawiła wydatki, jakie zaplanował wnioskodawca: środki trwałe, wartości niematerialne i prawne oprogramowania i 50.000 zł zakup sprzętu, promocja projektu 50.000 zł, szkolenia 5.000 zł, tłumaczenie 5.000 zł, usługi specjalistyczne (szkolenie RODO) 10.000 zł. Podniesiono, że z dokumentacji nie wynika, iż podstawowy wydatek: zakup dedykowanego oprogramowania, jest racjonalny i efektywny. Planowana funkcjonalność systemu opisana została ogólnie bez odniesienia do oferty rozwiązań dostępnych na rynku. Wnioskodawca jest Kancelarią Prawną, nie prowadzi zatem działalności niszowej, a z przedstawionego zakresu działania systemu wynika, że wskazane funkcje mogą być realizowane przez dużo tańsze rozwiązania oferowane na rynku. Wskazano, że na rynku dostępne są systemy zgodne z wymaganiami RODO i w standardowych konfiguracjach zapewniają bezpieczeństwo wymiany dokumentów (uwierzytelnienie, niezaprzeczalność, integralność). Niezależnie od tego mogą być stosowane usługi "zaufanej trzeciej strony" np. kwalifikowany podpis elektroniczny. Dla przykładu Agencja podała adresy stron internetowych dwóch rozwiązań, i wskazała, że z ich analizy wynika możliwość skorzystania z gotowych rozwiązań do realizacji zadań / funkcji planowanych w systemie protestującego, które umożliwiają ich wycenę. Rozwiązania te spełniają wymagania, które przedstawiła strona w dokumentacji, są one dostępne i tańsze. Wnioskodawca takiej analizy jednak nie wykonał i nie wykazał, że opracowanie dedykowane jest konieczne i efektywne, co uniemożliwia wydanie pozytywnej oceny w tym kryterium, i oznacza odrzucenie protestu. Agencja oceniła, że odniesienie się do pozostałych punktów protestu nie wpływa na stanowisko przedstawione powyżej. Zaznaczyła, że ubieganie się o środki publiczne wymaga przedstawiania wydatków w sposób przejrzysty i logiczny umożliwiający wydanie miarodajnej oceny. Zadanie to spoczywa na wnioskodawcy. Brak takiej przejrzystości prowadzi do różnych interpretacji w tym przypadku dotyczących przygotowania pomieszczeń, liczby osób biorących udział w realizacji projektu czy kosztów szkolenia. Agencja podała, że niespełnienie kryterium nr 1 wpływa na kryterium nr 6. Uznanie bowiem, że planowany zakup dedykowanego oprogramowania nie jest racjonalny i efektywny powoduje, że kryterium nr 6 również nie zostało spełnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie beneficjent wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, a w konsekwencji przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych. Wniósł także o zażądanie na podstawie art. 48 § 2 p.p.s.a. od organu administracji kompletnej dokumentacji. Zarzucił naruszenie: 1. art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez naruszenie procedury przeprowadzania postępowania konkursowego, mające wpływ na wynik postępowania, a polegające na dokonaniu oceny projektu w sposób nierzetelny, kierunkowy, na podstawie niejasnych i nieprecyzyjnych kryteriów oceny, 2. art. 56 ust. 2 w związku z art. 57 oraz art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy wdrożeniowej wobec naruszenia procedury przeprowadzania postępowania konkursowego, mające wpływ na wynik postępowania, a polegające na nierozpatrzeniu części zarzutów protestu, co skutkowało nieuwzględnieniem protestu pomimo naruszenia zasad przeprowadzania postępowania konkursowego oraz uniemożliwieniem dokonania kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w tym zakresie, 3. art. 56 ust. 2 pkt 1 ustawy wdrożeniowej w związku z art. 24 § 3 k.p.a, w związku z art. 50 ustawy wdrożeniowej wobec naruszenia procedury przeprowadzania postępowania konkursowego, mające wpływ na wynik postępowania, a polegające na nieuwzględnieniu protestu pomimo, iż oceny wniosku dokonywał pracownik podlegający wyłączeniu z uwagi na jego subiektywne i kierunkowe nastawienie. Beneficjent podniósł, że w zaskarżonym akcie nie odniesiono się do wszystkich zarzutów protestu. Twierdzenia Agencji dotyczące przeszacowania kosztów związanych z budową dedykowanego oprogramowania są pozbawione jakichkolwiek podstaw, ukierunkowane i wysoce subiektywne. Pomimo bowiem, iż skarżący w proteście wskazywał na oczywistą niekonsekwencję oceniającego, to organ rozpatrując protest, w dalszym ciągu twierdzi, że na rynku dostępne są gotowe narzędzia spełniające wszelkie założenia określone przez wnioskodawcę. Mimo to Agencja nie jest w stanie wskazać chociażby jednego gotowego programu stanowiącego substytucyjne rozwiązanie. Agencja na uzasadnienie swojego stanowiska posługuje się jedynie ogólnymi, niemożliwymi do zweryfikowania twierdzeniami o dostępności substytucyjnych rozwiązań, nie odnosząc się w żaden sposób do specyfikacji systemu czy jego zakresu funkcjonalnego. Ocena dokonana przez Agencja nie jest obiektywna, nie polega na mierzalnych wartościach, wiedzy czy doświadczeniu, a jedynie na przeczuciach, uznaniu oraz domniemaniach. W zaskarżonym akcie brak jest jakiegokolwiek merytorycznego odniesienia się do danych i źródeł przedstawionych przez wnioskodawcę, które Agencja ocenia według własnego uznania jako mało wiarygodne nie przedstawiając żadnych kontrargumentów, źródeł wiedzy czy weryfikowalnych danych. Ocena dokonana bez przytoczenia choćby jednego źródła wiedzy o "faktach", na które ekspert, a potem również Agencja się powołuje, nie nosi jakichkolwiek znamion rzetelności. Autor skargi powołał się na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II GSK 1/17, jak też WSA w Kielcach z 31 stycznia 2018 r. sygn. akt I SA/Ke 671/17 i podsumował, że ocena projektu, w której Agencja decyduje o spełnieniu kryteriów wyłącznie w oparciu przekonanie pracownika, bez podania rzetelnych danych i obiektywnych mierników, nie spełnia ustawowych kryteriów. Brak rzetelnych, jednoznacznych, mierzalnych metod oceny dyskwalifikuje taki sposób procedowania. Ponadto Agencja powinna w pierwszej kolejności odnieść się do zarzutów o charakterze proceduralnym, w tym dotyczących wyłączenia pracownika, a dopiero ustalając prawidłowość przeprowadzenia procedury może dokonywać merytorycznej oceny zasadności wniosku. Wnioskodawca wywiódł, że w toku postępowania konkursowego pracownik organu dokonując oceny posłużył się zwrotami wskazującymi na dokonanie oceny kryteriów na wcześniejszych etapach (np. "podtrzymuje swoje stanowisko"), co świadczy o tym, że pracownik oceniający projekt przed dokonaniem oceny wyrobił sobie pogląd na temat projektu, a oceny dokonywał kierunkowo, tak by udowodnić z góry przyjętą tezę o niespełnieniu przez projekt kryteriów. Pomimo, iż uchybienia w tym zakresie były podnoszone w proteście, Agencja nie odniosła się do tych zarzutów. Powołując się na art. 50 ustawy wdrożeniowej i art. 24 § 3 k.p.a. skarżący podniósł, że ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób bezstronny, co winno skutkować uwzględnieniem protestu. W odpowiedzi na skargę Instytucja Zarządzająca wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. IZ podała, że oceny projektu dokonali członkowie Komisji Oceny Projektów w tym eksperci z wykazu kandydatów na ekspertów RPO "[...]" 2014-2020. Ocena na etapie protestu została dokonana przez innego eksperta TIK niż pierwotna. Nie jest zatem prawdziwy zarzut, jakoby w rozpatrywaniu protestu brały udział osoby zaangażowane w przygotowanie lub ocenę projektu. Przy czym zgodnie z § 11 ust. 18 i 19 regulaminu konkursu na etapie oceny merytorycznej wnioskodawca, w przypadku ewentualnych wątpliwości członków Komisji Oceny Projektów, miał prawo do złożenia pisemnych uzupełnień/wyjaśnień w zakresie swojego projektu. Natomiast użyte sformułowania, że oceniający podtrzymuje swoje stanowisko, odnoszą się do pierwotnej oceny wniosku, a nie oceny po proteście. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jednolity tekst Dz. U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawach stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (j.t. Dz. U. z 2016 r. poz. 217; dalej jako "ustawa" lub "u.z.r.p." ). Z przepisów ogólnych tej ustawy wynika, że określa ona zasady realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, podmioty uczestniczące w realizacji tych programów i polityki oraz tryb współpracy między nimi (art. 1 ust. 1 ustawy). Według art. 6 ust. 1 ustawy, system realizacji programu operacyjnego zawiera warunki i procedury obowiązujące instytucje uczestniczące w realizacji programów operacyjnych, obejmujące w szczególności zarządzanie, monitorowanie, sprawozdawczość, kontrolę i ewaluację oraz sposób koordynacji działań podejmowanych przez instytucje. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy, podstawę systemu realizacji programu operacyjnego mogą stanowić w szczególności przepisy prawa powszechnie obowiązującego, wytyczne horyzontalne oraz wytyczne, o których mowa w art. 7, szczegółowy opis osi priorytetowych programu operacyjnego, opis systemu zarządzania i kontroli oraz instrukcje wykonawcze zawierające procedury działania właściwych instytucji. W świetle dalszych przepisów ustawy, cele programu operacyjnego są osiągane przez realizację projektów objętych dofinansowaniem (art. 31 ustawy). Ustawodawca określił w art. 37 ust. 1 ustawy, że właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Zgodnie z art. 37 ust. 2 ustawy, projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący. W myśl art. 39 ust. 1 ustawy, w trybie konkursowym wniosek o dofinansowanie projektu jest składany w ramach konkursu organizowanego i przeprowadzanego przez właściwą instytucję. Oceny spełnienia kryteriów wyboru projektów przez projekty uczestniczące w konkursie dokonuje komisja oceny projektów (art. 44 ust. 1 ustawy), zaś rzeczą właściwej instytucji jest rozstrzygnąć konkurs (art. 46 ust. 1 ustawy). Wedle zaś art. 45 ust. 5 ustawy, jeżeli projekt otrzymał negatywną ocenę, należy o tym poinformować wnioskodawcę i zawiadomić go ponadto o możliwości wniesienia protestu. Zgodnie z art. 61 ustawy, w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku, o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1, wnioskodawca może w tym zakresie wnieść skargę do sądu administracyjnego, zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", skarga, o której mowa w ust. 1, jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 58 ust. 1 albo ust. 4 pkt 2, art. 59 albo art. 66 ust. 2 pkt 1, wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W wyniku rozpoznania skargi sąd może: 1) uwzględnić skargę, stwierdzając, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1; 2) oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia; 3) umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (ust. 8). Stosownie natomiast do art. 64 u.z.r.p., w zakresie nieuregulowanym w ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 tej ustawy. Z powszechnie obowiązujących przepisów wynika, że prawodawca nałożył na podmioty zobowiązane do przeprowadzenia wyboru projektów do dofinansowania, obowiązek przeprowadzenia tego wyboru - w tym dokonania ocen - w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnienia wnioskodawcom równego dostępu do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. Wymienione w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. reguły znajdują umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (art. 9 TWE oraz art. 2 i 157 ust. 4 TFUE). Zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Naruszenie którejkolwiek z zasad wymienionych w art. 37 ust. 1 u.z.r.p. stanowi naruszenie zasady równego dostępu do pomocy. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru. Zasada bezstronności ustanawia zakaz wprowadzania preferencji dla określonych grup czy rodzajów wnioskodawców lub projektów. Równy dostęp do informacji, będący emanacją traktatowej zasady równości w dostępie do pomocy, nakłada na właściwą instytucję obowiązek publikowania informacji niezbędnych do realizacji równego dostępu do pomocy w zakresie ubiegania się o dofinansowanie projektów. Reguły wyboru projektów powinny być jasne i jednoznaczne, określając w sposób przejrzysty i precyzyjny konsekwencje prawne określonego działania lub zaniechania uczestników konkursu. Mając na względzie powyższe zasady wynikające z art. 37 u.z.r.p. należy uznać, że ocena projektu - została przeprowadzona w taki sposób, że spełnia wskazane wyżej wymogi. W postępowaniu konkursowym w sposób jasny i konkretny wskazano przyczyny negatywnej oceny projektu. Wniosek dotyczył dofinansowania projektu pn.: "Wprowadzenie technologii ICT w kancelarii prawnej" o wartości ogółem 922.500 zł, wydatki kwalifikowane: 750.000 zł. W ocenie Członka Komisji Oceny Projektów - eksperta TIK (ekspert zewnętrzny technologii informacyjno-komunikacyjnych z ramienia Urzędu Marszałkowskiego) wniosek nie spełniał następujących kryteriów: Kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) zerojedynkowego nr 1 - Możliwość uzyskania dofinansowania przez projekt. Wskazał on, że wysokość przedstawionych w projekcie przeważającej części kosztów kwalifikowalnych nie jest zasadna i odpowiednia. Została znacznie przeszacowana, a koszty zaplanowane w projekcie nie są niezbędne do osiągnięcia założonych w nim celów. Wskazano, że w E. aktualnie zatrudniony jest jeden pracownik. Dlatego jako niekwalifikowalne uznano planowanie wyposażenia dla dwóch stanowisk pracy. Na tle wskaźników wniosku za kwalifikowalne oceniający uznał tylko wyposażenie dla wnioskodawcy oraz planowanego do zatrudnienia w ramach projektu jednego pracownika. Oceniający uznał wydatki związane z szafą instalacyjną RAK ze stacją roboczą - serwer, monitor LCD 32" o łącznej wartości 40.000 zł netto za niezasadne, jak również niekwalifikowalne w ramach projektu, ponieważ w ocenie eksperta nie ma technicznej możliwości umiejscowienia ww. sprzętu na pow. 10 mkw., łącznie z 4 zaplanowanymi stanowiskami pracy. Za niewiarygodne zostały uznane wyjaśnienia w przedmiocie przesunięcia do oddziału w E. jednego z pracowników. Zagadnienie to nie zostało w ogóle omówione w dokumentacji aplikacyjnej tj. we wniosku o dofinansowanie oraz biznesplanie. Takie działania były w ogóle wcześniej planowane przez wnioskodawcę. W związku z powyższym oceniono jako niezasadny zakup tylko 2 laptopów o cenie jednostkowej 2.500 zł netto. Wskazano, że wydatek poniesiony na przygotowanie bardzo drogiego, dedykowanego systemu jest niezasadny, ponieważ na rynku istnieją gotowe systemy informatyczne przeznaczone do obsługi kancelarii prawnych, które wykonują te same prace co kancelaria wnioskodawcy. Oceniający uznał, że szkolenie zaplanowane przez wnioskodawcę nie jest szkoleniem specjalistycznym i należy je zakwalifikować do szkolenia związanego z rutynową obsługą oprogramowania. W związku z powyższym koszt za 1 godz. szkolenia nie powinien wynosić więcej jak 250 zł. W zakresie Kryterium merytorycznego ogólnego (obligatoryjnego) zerojedynkowego nr 6 - Wykonalność techniczna ekspert nr 1 wskazano na opis "eksperta 1", zgodnie z którym projekt nie jest wykonalny technicznie, ponieważ strona dysponuje zbyt małą powierzchnią do realizacji niniejszego projektu w oddziale firmy w E.. Wnioskodawca w wyjaśnieniach złożonych 6 grudnia 2018 r. twierdził, że ma możliwość najmu dodatkowych 50 mkw. na cele realizacji projektu, jednakże nie uprawdopodobnił, że istnieje możliwość najmu dodatkowej powierzchni. Przedstawił umowę najmu jedynie na 10 mkw. powierzchni, co jest niewystarczające dla pracowników oraz sprzętu informatycznego. Ponadto w projekcie znacznie przeszacowano wartość dedykowanego oprogramowania. W wyniku wniesienia protestu, w którym zawarto uwagi do oceny, jak też bezstronności pracownika wobec sformułowań użytych w treści informacji o negatywnej ocenie projektu, Agencja pismem z "[...]" poinformowała wnioskodawcę o nieuwzględnieniu protestu. Pismo podpisali: A. R. (prokurent) i W. S. (członek zarządu Agencji). Po ponownie przeprowadzonej ocenie merytorycznej Komisja Oceny Projektów w pełni potwierdziła pierwotną ocenę, że wniosek nie spełnia wskazanych kryteriów obligatoryjnych. W świetle powyższych ustaleń faktycznych rozważań prawnych zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Nie można zgodzić się z twierdzeniem, że IP naruszyła art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej poprzez naruszenie procedury przeprowadzania postępowania konkursowego. Zarzut nierzetelnego, kierunkowego, na podstawie niejasnych i nieprecyzyjnych kryteriów oceny, jest pozbawiony podstaw. Sąd nie uznał zarzutu naruszenia art. 56 ust. 2 w związku z art. 57 oraz art. 58 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stwierdzone uchybienia w projekcie skutkowały negatywną oceną projektu. W rozpoznawanej sprawie miał bowiem zastosowanie § 11 pkt 24 regulaminu konkursu , który stanowi, że niespełnienie co najmniej jednego z kryteriów merytorycznych ogólnych ( obligatoryjnych) oraz specyficznych ( obligatoryjnych) powoduje negatywna ocenę projektu zgonie z treścią art.53 ustawy wdrożeniowej. Po ponownie przeprowadzonej ocenie merytorycznej Komisja Oceny Projektów stwierdziła, że wniosek nie spełnia ww. kryterium nr 1 wobec: niedostosowania planowanego do zakupu wyposażenia do określonej we wskaźnikach liczby pracowników w oddziale wnioskodawcy w E. i wynikającego z tego nieuzasadnionego w części wydatku w tym zakresie, negatywnej oceny w zakresie metrażu pomieszczeń przygotowanych do realizacji projektu w oddziale w E., braku uzasadnienia do budowy dedykowanego systemu/oprogramowania i znacznie zawyżonych kosztów zakupu dedykowanego oprogramowania do realizacji zadań określonych przez wnioskodawcę, zawyżonych planowanych kosztów szkolenia. Agencja zasadnie wskazała, że niespełnienie kryterium nr 1 wpływa na kryterium nr 6. Uznanie bowiem, że planowany zakup dedykowanego oprogramowania nie jest racjonalny i efektywny powoduje, że kryterium nr 6 również nie zostało spełnione. W toku rozprawy pełnomocnik IP na wniosek sądu okazał karty oceny wniosku. Z ich treści wynikało, że ocen dokonywali M. K. i M. S. A zatem nieuzasadniony okazał się również zarzut naruszenia art. 50 ustawy wdrożeniowej i art. 24 § 3 k.p.a.. Nie można zgodzić się zarzutem, że ocena projektu nie została przeprowadzona w sposób bezstronny. Brak podstaw do kwestionowania obiektywizmu osób, które dokonywały oceny projektu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej, oddalił skargę.