I SA/Ol 308/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Spółka A. we wniesionej skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2012r., zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca, reprezentowana przez radcę prawnego, wyraziła przekonanie o nieprawidłowości wydania zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasadności swojego stanowiska. Natomiast w piśmie procesowym z dnia 8 maja 2015r. strona wskazała, że omawiany wniosek jest uzasadniony, gdyż wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić znaczną szkodę majątkową w postaci utraty środków pieniężnych w znacznej kwocie, co może doprowadzić do niekorzystnych i nieodwracalnych konsekwencji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Uwzględnienie wniosku o udzielenie tymczasowej ochrony stanowi odstępstwo od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jest zatem uwarunkowane uprzednim stwierdzeniem, że spełniona została przynajmniej jedna z określonych powyżej przesłanek. Z konstrukcji przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Strona ma przekonać Sąd, że w jego sytuacji występują okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z 26 listopada 2007r., sygn. akt II FZ 338/07, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd rozpoznając zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek stwierdza, że skarżąca Spółka powołała się na przesłankę niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody w sposób ogólny, na tle wysokości podatku od nieruchomości za 2012r. oraz przekonania o nieprawidłowości wydanych w niniejszej sprawie decyzji i zasadności swojego stanowiska. Jednak dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków strona skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, powinna przedstawić rzeczowo wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. Takiej argumentacji wniosek o wstrzymanie decyzji nie zawiera. Podnoszone przez stronę zagrożenie, ujęte jako utrata środków pieniężnych w znacznej kwocie w wyniku wykonania zaskarżonej decyzji, nie wyjaśnia jednak jego następstw na tle konkretnej sytuacji podatnika. Spełnienie spornego obowiązku i uiszczenie kwoty podatku od nieruchomości w wysokości 106.231 zł nie zostało w żaden sposób skorelowane przez wnioskodawcę z jego sytuacją majątkową, przez co nie wiadomo jak wykonanie zaskarżonej decyzji może na nią wpłynąć. Przekonanie Sądu do zastosowania szczególnej ochrony poprzez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jest zadaniem wnioskodawcy, który ma wykazać, że wykonanie zaskarżonego przez niego aktu spowoduje negatywne skutki. Również samo przekonanie samej strony o nieprawidłowości decyzji nie wypełnia wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. przesłanek, mających znaczenie dla pozytywnego załatwienia wniosku. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.