I SA/Ol 347/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Janowska po rozpoznaniu w dniu 15 października 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 24 czerwca 2025 r., nr 1278/2025 w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek postanawia: odrzucić skargę. T. K. (dalej jako: "skarżący"), reprezentowany przez pełnomocnika – żonę E. K., wniósł skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 24 czerwca 2025 r. w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek. Pełnomocnik skarżącego na mocy zarządzenia z 8 sierpnia 2025 r. wezwana została do wskazania numeru PESEL skarżącego i złożenie pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało 12 sierpnia 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 19). Z uwagi na brak nadesłania pełnomocnictwa, zarządzeniem z 22 września 2025r. wezwano skarżącego do wskazania numeru PESEL i złożenia pełnomocnictwa do działania w imieniu skarżącego, ewentualnie do podpisania skargi przez skarżącego, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczone zostało skarżącemu 24 września 2025 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru, k. 24). W odpowiedzi na wezwanie skarżący poinformował, że "rezygnuje z dalszego wyjaśniania sprawy". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 46 § 2 pkt 1 lit. b ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), pismo strony jeżeli jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, jeżeli jest obowiązana do jego posiadania albo posiada go, nie mając takiego obowiązku. Brak wskazania numeru PESEL w niniejszym przypadku stanowi brak formalny skargi. Stosownie do art. art. 46 § 3 p.p.s.a., do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Dopuszczenie do działania w charakterze pełnomocnika strony osoby, która nie może być pełnomocnikiem, jest przyczyną nieważności postępowania (uchwała SN z 28 lipca 2004 r., sygn. akt III CZP 32/04, Biuletyn SN 2004 nr 7, poz. 8). Wykazanie umocowania do działania przed sądem administracyjnym poprzez złożenie pełnomocnictwa jest zatem konieczne dla przyjęcia prawidłowej reprezentacji strony skarżącej przez pełnomocnika przed sądem i jego uprawnienia do podejmowania czynności w imieniu strony skarżącej. W myśl zaś art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuci skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych. W niniejszej sprawie pełnomocnik strony skarżącej została prawidłowo wezwana do usunięcia braków formalnych skargi. W wyznaczonym terminie powyższe obowiązki nie zostały jednak spełnione. W konsekwencji pełnomocnik został pominięty w sprawie, a do podpisania skargi, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, został wezwany skarżący. Wezwanie odebrał osobiście skarżący 24 września 2025 r. Pomimo upływu, w dniu 1 października 2025 r., 7 dniowego terminu braki formalne skargi nie zostały usunięte w terminie. Sąd rozpoznając sprawę uwzględnił uchwałę z 3 lipca 2023 r., sygn. akt II GPS 3/22, w której Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów orzekł, że niezachowanie określonego w art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. wymogu jest brakiem formalnym, który winien być uzupełniony w trybie art. 49 § 1 w związku z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. niezależnie, czy numer ten znajduje się w aktach administracyjnych będących w dyspozycji sądu. Jak wynika z podjętej przez NSA uchwały, numer PESEL musi znajdować się w aktach sądowych sprawy, a w przypadku jego braku na wezwanie Sądu winien być w zakreślonym terminie nadesłany. Stanowisko zajęte we wskazanej wyżej uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych, co wynika z treści art. 269 § 1 p.p.s.a. Przepis ten nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony NSA (por. m.in. wyrok NSA z 12 lutego 2019 r., sygn. akt I FSK 116/17). Omawianej uchwały Sąd nie mógł, więc pominąć przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. Dodatkowo wskazać należy, że merytoryczne rozpoznanie zasadności skargi poprzedzone jest w postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot, oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejś z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do odrzucenia skargi. Cofnięcie skargi jest dopuszczalne tylko wówczas, gdy skarga zostanie skutecznie wniesiona, tj. nie zawiera m.in. braków formalnych i fiskalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu. W przypadku, gdy skarga zawiera takie braki, nieuzupełnione w wyznaczonym terminie, sąd skargę odrzuca na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że pomimo prawidłowego pouczenia o skutkach niewykonania wezwania strona skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi. Wobec powyższego Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Przywoływane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl.