I SA/Ol 35/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka, Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Piskozub,, Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.), Protokolant Krzysztof Dzieliński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 lutego 2010r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy A na ocenę Zarządu Województwa z dnia "[...]" Nr "[...]" w przedmiocie wniosku o dofinansowanie projektu w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego 2007-2013 postanawia: pozostawić skargę bez rozpatrzenia Gmina złożyła skargę na negatywną ocenę projektu pt.: "Budowa ścieżki turystyczno – przyrodniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości P." do konkursu 01/09/2.1.4, ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego Warmia i Mazury na lata 2007 – 2013, w ramach Osi priorytetowej – Turystyka; Działanie – Wzrost potencjału turystycznego; Poddziałanie – Publiczna infrastruktura turystyczna i okołoturystyczna. Przedmiotem projektu, o którego dofinansowanie Gmina wniosła w ramach wymienionego wyżej konkursu była budowa ciągów pieszo – jezdno – rowerowych wraz z infrastrukturą towarzyszącą (oświetleniem, ławkami parkowymi, itp.) w miejscowości P. oraz kładki dla pieszych przez rzekę E., w celu zwiększenia atrakcyjności turystycznej miejscowości oraz Gminy. Pismem z dnia "[...]" o nr "[...]", Zarząd Województwa, działając jako instytucja zarządzająca, poinformował Gminę, że złożony przez Nią wniosek o dofinansowanie projektu został oceniony negatywnie, wobec spełnienia przesłanek określonych w Kryterium nr 3 Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowej "Turystyka" RPO i WM na lata 2007 – 2013. Jak podniosła instytucja zarządzająca, przedmiotem projektu jest budowa ciągów pieszo – jezdnych, pieszo – rowerowych, pieszych oraz kładki przez rzekę E., zaś przedmiotowe działania nie stanowią zagospodarowania i oznakowania szlaków i atrakcji turystycznych oraz zagospodarowania brzegów jezior. Polegają bowiem jedynie na poprawie infrastruktury Gminy, co nie jest związane z utworzeniem oferty turystycznej. Mając to na uwadze, wniosek Gminy o dofinansowanie projektu ze środków RPO WiM został przez instytucję zarządzającą odrzucony na podstawie § 8 ust. 7 Regulaminu naboru i oceny wniosków do konkursu 01/09/2.1.4.. Składając pismem z dnia 30 listopada 2009 r. protest na negatywną ocenę Gmina wskazała na pkt 14 Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowej "Turystyka" RPO i WM na lata 2007 – 2013, na podstawie którego dofinansowaniu w ramach ogłoszonego konkursu podlegały projekty polegające na zagospodarowaniu szlaków i atrakcji turystycznych (np. trasy kajakowe, narciarskie, jeździeckie, punkty widokowe wraz z infrastrukturą towarzyszącą). Zdaniem strony, jest to katalog otwarty, pozwalający na realizację wielu innych, podobnych atrakcji, takich jak ścieżki turystyczno – przyrodnicze. Z samego faktu, iż budowa ścieżki nie jest wymieniona wśród przykładowych projektów nie można wnioskować o braku zgodności projektu z projektami przewidzianymi w ramach konkursu. Wśród przykładowych rodzajów projektu kwalifikujących się do dofinansowania wskazuje się na zagospodarowanie szlaków, a nie o zagospodarowanie szlaków turystycznych. Opisana przez wnioskodawcę w studium wykonalności ścieżka turystyczno – przyrodnicza składać się będzie z pięciu ciągów o różnym charakterze, biegnących po mniej lub bardziej uczęszczanych drogach i ścieżkach, łączących w całość kilka ważniejszych kompleksów turystycznych i przyrodniczych zlokalizowanych w miejscowości P. Ponadto, na końcu jednego z odcinków projektowana ścieżka łączyć się będzie ze znanym szlakiem turystycznym – "[...]". Odnosząc się natomiast do użytego terminu "zagospodarowania", strona podkreśliła, że zgodnie z definicją słownikową pojęcie to oznacza racjonalne wykorzystanie terenu lub zasobów. W jej ocenie, poprawa infrastruktury, polegająca na: budowie parkingów, utwardzeniu terenu, położeniu kostki brukowej, ustawieniu ławek i koszy na śmieci oraz wykonaniu linii oświetleniowej, w pełni wpisuje się definicję "zagospodarowania". W sytuacji, gdy przeprowadzone prace pozwolą na przyciągnięcie większej liczby turystów poza krótkim sezonem letnim, zostanie zatem osiągnięty strategiczny cel działania. Zarząd Województwa pismem z dnia "[...]" uznał powyższy protest za niezasadny i utrzymał w mocy negatywną ocenę projektu. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że przeprowadzono ponowną ocenę projektu, która wskazała na zasadność poprzedniego rozstrzygnięcia. Zarząd zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że opis typów projektów podlegających dofinansowaniu stanowi katalog otwarty, jednak podkreślił, że projekty te mogą polegać jedynie na zagospodarowaniu i oznakowaniu szlaków i atrakcji turystycznych. Powyższe wskazuje, że celem projektu winno być zagospodarowanie i oznakowanie szlaków i atrakcji turystycznych już istniejących. Tymczasem z informacji wnioskodawcy wynika, że na obszarze planowanej inwestycji nie było wcześniej żadnego wykorzystywanego szlaku. Jedyny historyczny szlak turystyczny, o którym wspomina strona to "[...]", który jednak nie był przedmiotem projektu. Ponadto, instytucja zarządzająca podkreśliła, że celem inwestycji nie może być rozbudowa infrastruktury drogowej, ale wsparcie na rzecz wzmocnienia usług turystycznych. Nie zgodziła się z poglądem Gminy, iż w ramach projektu zagospodarowaniu mogą podlegać jakiekolwiek szlaki. Ponadto, w jej ocenie, pojęcie zagospodarowania może odnosić się jedynie do inwestycji już istniejących. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze, Gmina wnosząc o uchylenie powyższej oceny formalnej opisała przebieg dotychczasowego postępowania w sprawie oraz ponowiła zarzuty podniesione w proteście z dnia 30 listopada 2009 r.. Wskazała na otwarty charakter pojęcia szlaków i atrakcji turystycznych, który dopuszcza realizację wielu innych, podobnych do wymienionych w pkt 14 Szczegółowego Opisu Osi Priorytetowej "Turystyka" RPO i WM na lata 2007 – 2013 atrakcji, takich jak ścieżki turystyczno – przyrodnicze. Podniosła, że w Szczegółowym Opisie Osi Priorytetowej mowa jest o zagospodarowaniu szlaków, a nie zagospodarowaniu szlaków turystycznych. Planowana inwestycja stanowi pierwszy etap przyjętej koncepcji rozwoju turystyki w Gminie szczegółowo opisanej w Studium Wykonalności dla Projektu i ma celu przyciągnięcie większej liczby turystów. Do skargi strona dołączyła jej odpis wraz z załącznikami, dowód uiszczenia opłaty od skargi, informację z dnia "[...]" o negatywnej ocenie projektu, protest z dnia 30.11.2009 r., informację o stwierdzeniu niezasadności protestu z dnia "[...]" oraz studium wykonalności. Odpowiadając na skargę Zarząd Województwa wniósł o pozostawienie jej bez rozpoznania, z uwagi na niezłożenie przez stronę skarżącą obligatoryjnego w myśl art. 30b ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz.U. z 2009r., Nr 84 poz.712), dokumentu jakim jest wniosek o dofinansowanie. W przypadku zaś nieuwzględnienia przez Sąd powyższych okoliczności, Zarząd Województwa, podtrzymując dotychczasową argumentację, wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Skargę należało pozostawić bez rozpatrzenia. Mająca zastosowanie w niniejszej sprawie ustawa z dnia 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (zwanej dalej u.z.p.p.r.), w odniesieniu do realizacji przewidzianych w niej programów operacyjnych, przewiduje szczególny tryb wnoszenia skarg do sądów administracyjnych. Zgodnie bowiem z jej art. 30c - skarga, o której mowa w ust. 1 jest wnoszona przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Skarga podlega opłacie sądowej. W myśl art. 30c ust. 4 u.z.p.p.r. - sąd rozstrzyga sprawę w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 30 dni od dnia wniesienia skargi. Zgodnie natomiast z art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. - wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Jak wynika z art. 30e u.z.p.p.r., w zakresie nieuregulowanym w ustawie o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określone dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z wyłączeniem art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, 146, 150 i 152 tej ustawy (p.p.s.a). W świetle powyższych regulacji rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności wymagało, czy wniesiona skarga spełnia wszelkie wymogi, umożliwiające nadanie jej dalszego biegu. Oceniając skargę Gminy w oparciu o przedstawione powyżej kryteria za prawidłowe należało uznać stanowisko Zarządu Województwa zawarte w odpowiedzi na skargę, że zachodzą podstawy do pozostawienia jej bez rozpatrzenia. Jak wskazano wyżej, warunkiem nadania skardze dalszego biegu było w niniejszej sprawie ustalenie, czy jest ona kompletna w rozumieniu art. 30c ust. 5 pkt 2 ustawy. Stosownie do powołanych wyżej przepisów, wymóg złożenia wraz ze skargą kompletnej dokumentacji ciąży wyłącznie na stronie skarżącej. To ona zobowiązana została bowiem do dostarczenia Sądowi materiałów pozwalających na merytoryczne rozpoznanie skargi w wyznaczonym terminie 30 dni. Do złożonej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie skargi Gmina dołączyła m.in. studium wykonalności dla Projektu "Budowa ścieżki turystyczno – przyrodniczej wraz z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości P.". Nie złożyła natomiast, na co trafnie zwrócił uwagę Zarząd Województwa w odpowiedzi na skargę, obligatoryjnego w myśl cyt. wyżej art. 30b ust. 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006r. dokumentu, jakim jest wniosek o dofinansowanie projektu. Przy czym, o obowiązku złożenia tego wniosku Gmina została poinformowana przez Zarząd Województwa w związku z pouczeniem zawartym w informacji o stwierdzeniu niezasadności protestu z dnia "[...]". Nie rodzącym skutków prawnych było tym samym wezwanie strony przez Sąd, z dnia 25 stycznia 2010r., do złożenia wymienionego wniosku. Jak trafnie podnoszono już w dotychczasowym orzecznictwie (p. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. o sygn. akt: III SA/Po 953/09), przepis art. 30 c ust. 5 pkt 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju znosi stosowanie art. 49 § 1 p.p.s.a (dotyczącego wezwania do uzupełnienia pisma), w stosunku do skargi niekompletnej, w rozumieniu art. 30 c ust. 2 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Wezwanie do uzupełnienia braków skargi wniesionej w oparciu o art. 30c ust. 1 ustawy nie może obejmować braków w zakresie kompletności dokumentacji, o której mowa w art. 30c ust. 2 tej ustawy (pod. postanowienie NSA z dnia 29 lipca 2009 r., sygn. akt II GSK 568/09, CBOSA). Stosownie do art. 30c ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju skarga powinna zostać złożona, wraz z kompletną dokumentacją. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należało, iż wniesienie przez stronę skargi, która nie zawierała wniosku o dofinansowanie projektu, skutkować musiało pozostawieniem jej bez rozpatrzenia, zgodnie z art. 30c ust. 5 pkt 2 tejże ustawy. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.