I SA/Ol 359/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Renata Kantecka (sprawozdawca),, sędzia WSA Przemysław Krzykowski, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 7 września 2017r. sprawy ze skargi A. N. i J. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie wymiaru podatku od nieruchomości za 2016r. oddala skargę I SA/Ol 359/17 Uzasadnienie Zaskarżoną decyzją z dnia "[...]" Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu odwołania A. N. i J. M. (dalej jako: "strony", "skarżący") utrzymał w mocy decyzję Prezydenta O. z dnia "[...]" w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 r. Jak wynika z akt sprawy, organ I instancji ustalił stronom zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2016 r. w wysokości [...] zł, przyjmując za podstawę opodatkowania budynki pozostałe o powierzchni 568 m2 oraz grunty pozostałe o powierzchni 294 m2. W uzasadnieniu organ wskazał, iż strony od 11 grudnia 2015 r. są właścicielami nieruchomości położonej przy ulicy "[...]" w O., w tym: niezabudowanej działki gruntu nr [...] o powierzchni 99 m2, sklasyfikowanej jako Bp - tereny przeznaczone pod zabudowę (niezabudowane), niezabudowanej działki gruntu nr [...] o powierzchni [...] m2, sklasyfikowanej jako Bp - tereny przeznaczone pod zabudowę (niezabudowane), zabudowanej działki gruntu nr [...] o powierzchni 131 m2, sklasyfikowanej jako B - tereny mieszkaniowe wraz z posadowionym budynkiem trzykondygnacyjnym o powierzchni zabudowy wynoszącej 131 m2, oznaczonym jako pozostałe budynki niemieszkalne. Strony w złożonej informacji podatkowej wykazały przedmiotowe działki gruntu wraz z budynkiem jako podlegające zwolnieniu z podatku. Organ ustalił, że budynek położony przy ulicy "[...]" w O., decyzją z dnia "[...]" został indywidualnie wpisany do rejestru zabytków. Nieruchomość nie była zajęta na prowadzenie działalności gospodarczej. Wojewódzki Konserwator Zabytków wskazał, że nie wydano odrębnej decyzji o wpisie do rejestru zabytków przedmiotowych działek gruntu, a zatem działki nie posiadają indywidualnego wpisu do rejestru zabytków. Wobec powyższego organ przyjął, że nie została spełniona przesłanka uprawniająca do zwolnienia gruntu z podatku od nieruchomości. Organ I instancji zwrócił uwagę, że zastosowanie zwolnienia podatkowego na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016r., poz.716 ze zm.), dalej jako "u.p.o.l.", jest uzależnione także od spełnienia przesłanki utrzymania i konserwowania obiektu zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Warunkiem uzyskania zwolnienia jest ustalenie stanu nieruchomości. Z opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków wynikało, że sporny budynek nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, m.in. z uwagi na katastrofalny stan zachowania elewacji i dachu oraz spękania i odspojenia materiału budowlanego, zagrażające awarią budowlaną. Powyższa opinia została określona na podstawie wizji lokalnej budynku oraz po przeprowadzeniu kwerendy archiwalnej. Wobec powyższego stwierdzono, że nie została spełniona jedna z przesłanek uprawniająca do zastosowania ustawowego zwolnienia budynku z podatku od nieruchomości. Ustalając wysokość zobowiązania podatkowego, organ podatkowy przyjął do opodatkowania powierzchnie wykazane przez strony w informacji podatkowej. Po rozpatrzeniu odwołania, zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy powołał art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 1-5, ust. 8 u.p.o.l. Organ podatkowy przyjął dane wynikające z ewidencji gruntów budynków i lokali według stanu na 27 lutego 2017 r. Powołując się na art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2016 r. poz. 1629 ze zm.) wskazał, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków są podstawą wymiaru podatku. Organ ustalił zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za 2016 r. za nieruchomości położone przy ulicy "[...]", tj. niezabudowane działki gruntu nr [...] i [...] (obręb nr [...]) sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako Bp - inne tereny niezabudowane oraz za działkę gruntu nr [...] (obręb nr [...]) sklasyfikowaną jako B - tereny mieszkaniowe, zabudowaną budynkiem, sklasyfikowanym w ewidencji jako "pozostałe budynki niemieszkalne". Zdaniem organu, jeżeli strona uważa, że dane w ewidencji gruntów i budynków są nieprawidłowe to powinna wnosić o zmianę tych danych do organu prowadzącego ewidencję. Organ odwoławczy podkreślił, że zgodnie z treścią art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l., zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W niniejszej sprawie, sporny budynek decyzją z dnia "[...]" został indywidualnie wpisany do rejestru zabytków. Nie był również zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej. Z kolei działki nie posiadając indywidualnego wpisu do rejestru zabytków nie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości przewidzianego w ww. przepisie Organ wskazał, że zgodnie z art. 5 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.), opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności na zapewnieniu warunków prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku, zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie (art. 5 pkt 2-3 ustawy). Stosownie natomiast do art. 38 ust. 1 ustawy o zabytkach i opiece nad zabytkami, wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy wojewódzkiego urzędu ochrony zabytków prowadzą kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Następnie Kolegium zwróciło uwagę, że Wojewódzki Konserwator Zabytków pismem z dnia 22 lipca 2016r. wskazał, że przedmiotowy budynek nie był utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków, m.in. z uwagi na katastrofalny stan zachowania elewacji i dachu oraz spękania i odspojenia materiału budowlanego, zagrażające awarią budowlaną. Powyższa opinia stanowi zgodnie z art. 194 ust. 1 Ordynacji podatkowej - dokument urzędowy, zaś strony nie przedstawiły dowodu, iż budynek jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków. Odnosząc się do złożonych wraz z odwołaniem dokumentów organ wskazał, że pozwolenie na prowadzenie prac, wniosek o wydanie pozwolenia, nie stwierdzają jak budynek jest utrzymywany i konserwowany. Przedstawione zalecenia pokontrolne z dnia 2 września 2016 r. określają jakie czynności należy podjąć, zaś w uzasadnieniu powołano się na zły stan techniczny obiektu i brak jego zabezpieczenia. Z kolei załączone pismo firmy A. dotyczy badań archeologicznych przy pracach ziemnych i nie podważa stanowiska Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków zawartego w piśmie z dnia 22 lipca 2016 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie strony wniosły o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Zaskarżonej decyzji zarzuciły naruszenie: - art. 7 ust. 1 pkt. 6 u.p.o.l., poprzez niezastosowanie, ze względu na błędną wykładnię przesłanek zwolnienia, co skutkuje błędną oceną stanu faktycznego, - art. 121 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz.201 ze zm.), dalej jako "O.p.", poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, - art. 122 i 187 §1 i § 3 O.p., poprzez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego, pomimo wiedzy i dokumentów urzędowych będących w posiadaniu Prezydenta O., - art. 191 O.p., poprzez dokonanie dowolnej oceny dowodów zgromadzonych w postępowaniu podatkowym. Skarżący zarzucili organowi, że wymierzył podatek z pominięciem wiedzy posiadanej z urzędu oraz materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu podatkowym i w sporze o wysokość podatku od nieruchomości za lata 2011-2014 z poprzednią właścicielką przedmiotowej kamienicy. Podnieśli, że organom znane było stanowisko zawarte w wyroku WSA w Olsztynie z dnia 15 lutego 2017 r. o sygn. akt I SA/Ol 917/16. W wyroku tym, Sąd podzielił zarzuty skarżącej w zakresie braku prawidłowego ustalenia funkcji przedmiotowego budynku oraz nakazał przy ponownym rozpatrywaniu sprawy dążyć do wyczerpującego ustalenia prawidłowości zapisów w ewidencji gruntów i budynków w zakresie funkcji budynku. Skarżący podkreślili, że sporny budynek został opodatkowany jako "budynki pozostałe", pomimo że jest to kamieniczka, która w przeszłości pełniła funkcję mieszkaniową i nigdy nie była wykorzystywana przez kolejnych właścicieli w celach gospodarczych. Nikt z kolejnych właścicieli nie złożył operatu zmieniającego funkcję budynku z mieszkaniowej na "pozostałe budynki niemieszkalne". Zdaniem stron, wpis w ewidencji gruntów i budynków jest wynikiem oczywistego błędu popełnionego przy jej zakładaniu. Potwierdzają to: decyzja Urzędu Wojewódzkiego w O. z dnia "[...]" w sprawie nabycia przez Gminę O. z mocy prawa nieodpłatnie własności przedmiotowej nieruchomości oraz załączona do decyzji karta inwentaryzacyjna nieruchomości, w której budynek został zaprezentowany jako mieszkaniowy oraz decyzja Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w O. z dnia "[...]", w sprawie wpisania dobra kultury do rejestru zabytków, które zostało określone jako dom mieszkalny. Skarżący podnieśli, że opinia Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nie może być wiążąca w sprawach podatkowych. Konserwator ocenił działanie właściciela przez pryzmat efektu konserwatorskiego. Do chwili obecnej efektu konserwatorskiego nie uzyskano, ponieważ jest to zbyt krótki czas aby można było odrestaurować kamieniczkę. Ponadto skarżących obowiązują nie tylko przepisy prawa budowlanego, ale również nadzór konserwatorski, co oznacza wydłużenie procedur. Zdaniem skarżących organ powinien ocenić, czy działania podatnika są właściwe na określonym etapie realizacji inwestycji, a jeżeli nie, to powinien wskazać jakie działania powinien podjąć podatnik celem uniknięcia zarzutu nieutrzymywania obiektu, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków. Skarżący podkreślili, że do chwili obecnej wykonali na nieruchomości takie czynności jak: uprzątnięcie posesji, ogrodzenie posesji, zabezpieczenie otworów okiennych i drzwiowych, wykonanie ekspertyzy archeologicznej. Trwają prace nad projektem odbudowy budynku i zmiany sposobu użytkowania. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie sporne jest czy przedmiot opodatkowania - budynek położony w O. przy ul. "[...]", wpisany do rejestru zabytków na podstawie decyzji z dnia "[...]", podlegał w 2016 r. zwolnieniu podatkowemu na podstawie art.7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. oraz czy budynek ten należy opodatkować według stawek właściwych dla budynku mieszkalnego, czy też niemieszkalnego. Zgodnie z powołanym przepisem, zwolnione od podatku od nieruchomości są grunty i budynki wpisane indywidualnie do rejestru zabytków, pod warunkiem ich utrzymania i konserwacji, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, z wyjątkiem części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Przesłanki zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości uregulowane w art. 7 ust. 1 pkt 6 stanowią zatem: - wpisanie nieruchomości indywidualnie do rejestru zabytków; - utrzymanie i konserwacja zgodnie z przepisami o ochronie zabytków (wszelkie prace remontowe, konserwacyjne i pielęgnacyjne odbywają się w uzgodnieniu z konserwatorem zabytków); - wyłączenie części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Należy podkreślić, że warunki sformułowane w tej normie prawnej determinują nabycie uprawnienia do zwolnienia od podatku od nieruchomości. Dwie pierwsze ze wskazanych przesłanek omawianego zwolnienia podatkowego to przesłanki pozytywne, tzn. ich wystąpienie warunkuje uzyskanie prawa do zwolnienia. Natomiast trzecia z nich to przesłanka negatywna - jej zaistnienie przesądza o wyłączeniu z zakresu zwolnienia podatkowego. Przedmiotowe zwolnienie podatkowe jest zatem uzależnione m.in. od istnienia przesłanki należytego utrzymania obiektu, której ustalenie pozwala organowi podatkowemu na odstąpienie od fiskalnego obciążania właściciela zabytku w zakresie podatku od nieruchomości. Tym samym, warunkiem koniecznym uzyskania wnioskowanego przez skarżącego zwolnienia jest ustalenie stanu nieruchomości. Ustalenia tego organ może dokonać bądź w oparciu o materiały przedstawione przez stronę, bądź informacje od organu posiadającego wiedzę w tej dziedzinie. Jednocześnie należy wskazać, że spełnienie powyższego warunku może być dowiedzione w dowolny, dopuszczalny prawem sposób. Podobnie, niespełnienie wskazanego kryterium, również powinno być wykazane odpowiednimi dowodami. Tak więc w toku postępowania podatkowego należy wykazać, że przedmiot opodatkowania jest utrzymywany i konserwowany, zgodnie z przepisami o ochronie zabytków, gdyż brak dowodów dostatecznie potwierdzających istnienie tej przesłanki skutkuje nieistnieniem uprawnienia do zwolnienia od podatku. Przepisy o ochronie zabytków, do których ustawodawca odwołał się w wyżej wskazanej podatkowej normie prawnej, to przepisy ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz.U. z 2014 r., poz. 1446 ze zm.). Zgodnie z art. 5 ustawy o ochronie zabytków, opieka nad zabytkiem sprawowana przez jego właściciela lub posiadacza polega, w szczególności, na zapewnieniu warunków: naukowego badania i dokumentowania zabytku; prowadzenia prac konserwatorskich, restauratorskich i robót budowlanych przy zabytku; zabezpieczenia i utrzymania zabytku oraz jego otoczenia w jak najlepszym stanie; korzystania z zabytku w sposób zapewniający trwałe zachowanie jego wartości; popularyzowania i upowszechniania wiedzy o zabytku oraz jego znaczeniu dla historii i kultury. W świetle przepisu art. 3 pkt 6 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, pod pojęciem prac konserwatorskich należy rozumieć działania mające na celu zabezpieczenie i utrwalenie substancji zabytku, zahamowanie procesów jego destrukcji oraz dokumentowanie tych działań. Prace restauratorskie to natomiast działania mające na celu wyeksponowanie wartości artystycznych i estetycznych zabytku, w tym, jeżeli istnieje taka potrzeba, uzupełnienie lub odtworzenie jego części, oraz dokumentowanie tych działań (art.3 pkt 7 ww. ustawy), a roboty budowlane, to roboty budowlane w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, podejmowane przy zabytku lub w otoczeniu zabytku (art.3 pkt 8 ww. ustawy). Prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich oraz robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru wymaga, stosownie do art.36 ust.1 pkt 1 ustawy o ochronie zabytków, pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Uzyskanie pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na podjęcie robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru nie zwalnia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w przypadkach określonych przepisami Prawa budowlanego (art.36 ust.8 ww. ustawy). Pozwolenia wymienionego organu wymaga również zmiana przeznaczenia zabytku wpisanego do rejestru lub sposobu korzystania z tego zabytku (art.36 ust.1 pkt 9 ww. ustawy). Kontrolę przestrzegania i stosowania przepisów dotyczących ochrony zabytków i opieki nad zabytkami prowadzą organy nadzoru konserwatorskiego, a w szczególności wojewódzki konserwator zabytków lub działający z jego upoważnienia pracownicy (art. 38 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami). Skoro zatem kontrola ta jest prowadzona przez organy nadzoru konserwatorskiego, to słuszne jest stanowisko, że organy podatkowe przed wydaniem decyzji podatkowej, w razie wątpliwości, zwracają się do nadzoru konserwatorskiego o stosowne informacje dotyczące konkretnego obiektu zabytkowego i wywiązywania się przez podatnika z ciążących na nim obowiązków w zakresie opieki nad zabytkiem. Informacje udzielane przez właściwy organ nadzoru konserwatorskiego powinny dotyczyć kwestii związanych ze stanem danego obiektu, z konkretnymi obowiązkami ciążącymi na właścicielu tego obiektu, zwłaszcza wynikającymi z zaleceń i decyzji tego organu wydawanych na podstawie ustawy o ochronie zabytków. Natomiast kwestia oceny, czy i w jakim zakresie spełniony został określony w art. 7 ust. 1 pkt 6 u.p.o.l. warunek stosowania zwolnienia podatkowego, należy do organu podatkowego (zob. wyrok WSA w Łodzi z dnia 8 stycznia 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 471/15, LEX nr 2014443). Poza sporem w sprawie jest fakt wpisania budynku do rejestru zabytków oraz brak jego zajęcia na prowadzenie działalności gospodarczej. Kwestią sporną jest natomiast wystąpienie drugiej przesłanki, tj. czy budynek będący przedmiotem opodatkowania znajdował się w stanie, który uzasadniałby stwierdzenie, że jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. W ocenie Sądu, strony nie wypełniły powyższego warunku zwolnienia wynikającego z dyspozycji art.7 ust.1 pkt 6 u.p.o.l. Z pisma "[...]’ Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia 22 lipca 2016r. wynika, że budynek położony przy ul. "[...]" nie jest utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami m.in. z uwagi na: katastrofalny stan zachowania elewacji i dachu oraz spękania i odspojenia materiału budowlanego, zagrażające awarią budowlaną. Organ wskazał, że ocena stanu utrzymania obiektu została określona na podstawie wizji lokalnej budynku oraz po przeprowadzeniu kwerendy archiwalnej (k.22 akt administracyjnych). Również z zaleceń pokontrolnych tego organu z dnia 2 września 2016r. wynika, że w trakcie czynności kontrolnych przeprowadzonych w dniu 19 sierpnia 2016r. stwierdzono bardzo zły stan techniczny obiektu i brak jego zabezpieczenia przed wpływem czynników atmosferycznych (k. 67 akt administracyjnych). Podkreślić jednocześnie należy, że strony skarżące do dnia 16 sierpnia 2016r. pozostały bierne w sprawie sprawowania właściwej opieki nad zabytkiem i uzyskania odpowiednich pozwoleń Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. Pomimo nabycia nieruchomości w dniu 11 grudnia 2015r., dopiero 16 sierpnia 2016r., a zatem po upływie ponad 8 miesięcy, wniosły do Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o wydanie pozwolenia na podejmowanie innych działań przy zabytku polegających na uporządkowaniu terenu, usunięciu karp po drzewach i luźnych cegieł (k. 66 akt administracyjnych). W wyniku powyższego, organ w dniu "[...]" wydał pozwolenie na wyrównanie i uporządkowanie terenu na zapleczu przedmiotowego budynku. W odwołaniu od decyzji oraz w skardze strony stwierdziły, że uprzątnęły posesję, ogrodziły ją oraz zabezpieczyły otwory okienne i drzwiowe. Nie zadbały jednakże o potwierdzenie powyższego przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – nie przedłożyły żadnego dowodu na poparcie swoich twierdzeń, że od 16 sierpnia 2016r. podjęły czynności świadczące o utrzymywaniu i konserwowaniu opisanego budynku zgodnie z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami. Jedynie na potwierdzenie wykonania ekspertyzy archeologicznej pt. "Opracowanie wyników nadzoru archeologicznego podczas prac ziemnych związanych z remontem budynku przy ul. "[...]" w O. (...)" przedłożyły kserokopię 1 i 2 strony tej ekspertyzy. Tym samym nie można zgodzić się ze skarżącymi, że opisany budynek był w 2016r. utrzymywany i konserwowany zgodnie z przepisami o ochronie zabytków Sąd podzielił także stanowisko organu w zakresie ustalenia klasyfikacji przedmiotowego budynku dla wymiaru podatku. Jak wynika z akt sprawy, strony nabyły własność nieruchomości położonej w O. przy ul. "[...]", oznaczonej numerami geodezyjnymi: [...] o powierzchni 131m² - działka zabudowana budynkiem wpisanym do rejestru zabytków oraz nr [...] i [...] – działki niezabudowane o powierzchni 163m². Z §2 lit.c) umowy sprzedaży z dnia 11 grudnia 2015r. jednoznacznie wynika, że przy umowie okazano wypis z kartoteki budynków wydany w dniu 2 grudnia 2015r., z którego wynika, że posadowiony na działce nr [...] budynek oznaczony jest jako: pozostałe budynki niemieszkalne (k.8 akt administracyjnych). Skarżący zatem mieli świadomość, że stali się właścicielami budynku niemieszkalnego. Budynek został wpisany do rejestru zabytków, pod nr "[...]", decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia "[...]" nr "[...]", z której wynika, że dobrem kultury wpisanym do rejestru jest dom mieszkalny (k.4 akt administracyjnych). Z wypisu z ewidencji gruntów i budynków aktualnego na dzień 27 lutego 2017r. wynika, że budynek został zaklasyfikowany według KŚT jak i PKOB do "pozostałych budynków niemieszkalnych" (k.56 akt administracyjnych). W skardze strony powołują się na ww. decyzję, na podstawie której budynek został wpisany do rejestru zabytków jako dom mieszkalny oraz decyzję Urzędu Wojewódzkiego w O. z dnia "[...]" w sprawie nabycia przez Gminę O. z mocy prawa nieodpłatnie własności przedmiotowej nieruchomości i kartę inwentaryzacyjną nieruchomości dołączoną do tej decyzji, akcentując, że jest to kamieniczka, która w przeszłości pełniła funkcję mieszkaniową i nigdy nie była wykorzystywana przez kolejnych właścicieli w celach gospodarczych. Z powyższego wywodzi, że błędnie ujęto budynek w ewidencji, co organ podatkowy powinien z urzędu uwzględnić przy wymiarze podatku. Odnosząc się do tego stanowiska należy stwierdzić, że Prezydent O., jako organ podatkowy, nie miał obowiązku w ramach postępowania podatkowego badania z urzędu, w związku z podnoszoną przez stronę niespójnością między różnymi dokumentami, a danymi zawartymi w ewidencji budynków, przyczyn takiej, a nie innej klasyfikacji. Kwestia właściwej klasyfikacji obiektu, wskazanej w ewidencji budynków stanowi odrębną od podatkowej sprawę administracyjną i należy, co do zasady, do kompetencji Starosty Powiatowego. Prezydent Miasta działającego na prawach powiatu wykonuje zadania z zakresu różnych obszarów działania administracji publicznej, w tym zadania z zakresu administracji rządowej, ale nie oznacza to możliwości rozstrzygania przy wymiarze podatku kwestii prawidłowości podstawy wpisu określającego rodzaj budynku. Z punktu widzenia prawa podatkowego przy rozbieżnych informacjach o funkcji lub sposobie wykorzystania budynku prymat należy dać informacjom z ewidencji gruntów i budynków. W myśl art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią m. in. podstawę wymiaru podatków i opłat. W wyroku z dnia 5 marca 2013r., sygn. akt. II FSK 1399/11 (lex1305426) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że "Jednolicie przyjmuje się, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art.194 Ordynacji podatkowej, a podważenie tych zapisów bądź też ich zmiana może nastąpić w postępowaniu przed właściwymi organami". Nadmienić należy, że zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2016r., poz. 1043 ze zm.) w kartotece budynku (§63) uwidocznione są m.in. dane o wpisie budynku do rejestru zabytków oraz wynikające z ksiąg wieczystych, a źródłem wpisów są m. in. także dane zawarte w dokumentach udostępnionych przez zaineresowane osoby, jednostki organizacyjne i organy, a także dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej (§ 35). Nie można zatem uznać, że decyzja z 1987r. o wpisie do rejestru zabytków budynku mieszkalnego miałaby niweczyć określenie budynku jako niemieszkalnego zawarte w aktualnej ewidencji prowadzonej zgodnie z przepisami prawa geodezyjnego i kartograficznego. Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że brak jest podstaw do przyjęcia dla celów wymiaru podatku, innych danych co do klasyfikacji budynku niż te, które wynikają z ewidencji gruntów i budynków. Skarżący nie wystąpili do właściwego organu o zmianę klasyfikacji spornego budynku w ewidencji gruntów i budynków. Zawarcie takiego wniosku w skardze pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Nadto skarżący nie podjęli żadnych działań w sprawie wszczętej z wniosku poprzedniego właściciela nieruchomości (Spółki A.) w sprawie wprowadzenia stosownej zmiany w kartotece spornego budynku. O powyższym postępowaniu oraz możliwości zapoznania się z dowodami w sprawie i wniesienia swoich uwag i zastrzeżeń zostali powiadomieni pismem z dnia 25 stycznia 2016r. W konsekwencji braku ich działania, opisane postępowanie zostało umorzone, decyzją z dnia "[...]" (k.52 akt administracyjnych). Prawidłowe jest zatem stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego, że przy określeniu zobowiązania podatkowego z tytułu posiadania przez strony spornego budynku należało przyjąć stawkę podatku przewidzianą w powołanej uchwale Rady Miasta O. dla "budynku pozostałego", z uwagi na to, że w ewidencji budynków jest on oznaczony jako budynek niemieszkalny. W związku z powołaniem się skarżących na ocenę prawną zawartą w wyroku tut Sądu z dnia 15 lutego 2017r. sygn. akt I SA/Ol 917/16, którym uchylono decyzje SKO w przedmiocie określenia Spółce A. zobowiązań w podatku od nieruchomości za lata 2010-2014 odnośnie do tego samego przedmiotu opodatkowania, Sąd stwierdza, że z uzasadnienia ww. wyroku oraz podstawy uchylenia decyzji wynika, że doszło w postępowaniu podatkowym do naruszenia przepisów art.122, 187 §1 i art.191 Ordynacji podatkowej. Tego rodzaju uchybień nie można zarzucić decyzji, będącej przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie. Na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji oraz przedstawionego przez stronę przy odwołaniu, Samorządowe Kolegium Odwoławcze prawidłowo orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji ustalającej wysokość podatku od nieruchomości za rok 2016, ciążącego na skarżących z tytułu posiadania zabytkowego budynku, szczegółowo odnosząc się do wszystkich kwestii spornych i uzasadniając w sposób pełny zarówno faktyczne jak i prawne podstawy rozstrzygnięcia. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani procedury podatkowej Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2017r., poz. 1369 ze zm.), oddalił skargę jako niezasadną.