I SA/Ol 37/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Kantecka po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zawieszenie postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w P. w upadłości układowej na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: oddalić wniosek o zawieszenie postępowania egzekucyjnego WSA/post.1 - sentencja postanowienia I SA/Ol 37/15 UZASADNIENIE A. Sp. z o.o. w P. w upadłości układowej (zwana dalej skarżącą), reprezentowana przez radcę prawnego, w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą na wyżej wymienione postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 18 listopada 2014 r. w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym zwróciła się z wnioskiem o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wnosząc o zawieszenie postępowania egzekucyjnego wszczętego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego nr "[...]’ radca prawny powołał treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012r., nr 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. oraz wskazał, że skarżąca znajduje się w upadłości układowej. Spółka nie zakładała, że zobowiązanie względem urzędu skarbowego będzie realizowane poza postępowaniem upadłościowym i nie będzie objęte restrukturyzacją. Wyegzekwowanie kwoty objętej tytułem wykonawczym stanowi realne zagrożenie dopiero co odzyskanej płynności finansowej i grozi zmianą opcji z postępowania z możliwością zawarcia układu na postępowanie obejmujące likwidację majątku skarżącej. Radca prawny podniósł, że w chwili obecnej skarżąca prowadzi działalność w zakresie produkcji mebli. Zatrudnia kilkaset osób, które w przypadku kontynuowania egzekucji zostaną zwolnione, a działalność gospodarcza będzie zlikwidowana. Ponadto prowadzenie egzekucji stanowi realne zagrożenie dla wierzycieli, których wierzytelności powstały po ogłoszeniu upadłości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, zważył co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Na wstępie należy zauważyć, iż o możliwości przyznania ochrony, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie decyduje rodzaj aktu będącego przedmiotem skargi, ale to, czy w postępowaniu sądowoadministracyjnym prowadzonym w granicach sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem administracyjnym, w wyniku wstrzymania wykonania tego aktu, nastąpi ochrona strony, przed skutkami, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) może polegać na wstrzymaniu skutków prawnych, które decyzja ta lub postanowienie wywołuje. Z treści art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu przez sąd może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co oznacza, że strona skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu obowiązana jest wskazać okoliczności, które w jej ocenie uzasadniają wniosek co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 14 listopada 2011 r. sygn. akt II OZ 1249/11, wszystkie powołane orzeczenia sądu dostępne są na https://cbois.nsa.gov.pl). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego dominuje pogląd, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, w rozumieniu wyżej wskazanego art. 61 p.p.s.a., mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. Przymiotu takiego nie można natomiast przypisać zaskarżonemu postanowieniu wydanemu w następstwie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym. Nie kreuje ono żadnych praw ani obowiązków. W szczególności nie nakłada na skarżącą żadnych nowych obowiązków, a tym samym nie wywołuje żadnych bezpośrednich skutków w sferze praw czy obowiązków materialnoprawnych i prowadzonego postępowania egzekucyjnego Dlatego też, niemożliwe jest wstrzymanie jego wykonania (por. postanowienie NSA z dnia 2 grudnia 2013r., sygn. akt II FZ 1128/13). Nie można bowiem uznać, że wstrzymanie wykonania postanowienia w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oznacza wstrzymanie postępowania egzekucyjnego. Podniesione zatem przez radcę prawnego argumenty nie mogłyby odnieść zamierzonego skutku w odniesieniu do zaskarżonego postanowienia. Przechodząc z kolei do rozpoznania wniosku radcy prawnego o zawieszenie postępowania egzekucyjnego stwierdzić należy, że sąd administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie w powyższym zakresie. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kompetencja do zawieszenia postępowania egzekucyjnego przysługuje wyłącznie organowi egzekucyjnemu stosownie do przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.). Udzielenie przez sąd administracyjny ochrony tymczasowej może odnosić się wyłącznie do sfery prawnej wykonania aktu administracyjnego, a nie jego faktycznej realizacji w trybie postępowania egzekucyjnego w administracji. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.