I SA/Ol 385/08

Dnia 26 września 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 26 września 2008 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K., A. K., M. K., Ł. K. spadkobierców J. Z. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" , nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. na skutek wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Decyzją z dnia "[...]", nr "[...]" Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Spadkobiercy J. K.: L. K., A. K., M. K., Ł. K. w związku z wniesioną skargą z dnia 14 sierpnia 1008 r. zwrócili się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" . W uzasadnieniu skarżący wskazali, że wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji został podyktowany tym, że w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej, które to uchybienia – w ich ocenie – winny być podstawą uchylenia decyzji. Podnieśli również, że nie powinno mieć miejsca narażanie ich na ewentualne postępowanie egzekucyjne jeszcze przed rozpoznaniem skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Należy wskazać, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających na uznanie, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. Twierdzenia strony w tym zakresie powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej, w celu wykazania istnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W niniejszej sprawie wskazano na rażące naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej oraz ustawy o swobodzie działalności gospodarczej jako przesłankę uzasadniającą pozytywne rozpatrzenie wniosku. Odnosząc się do powyższego zaznaczyć należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych ukształtowało się stanowisko wskazujące na brak podstaw do oceny zasadności skargi w toku rozpoznawania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05, NSA wskazał, że niezgodność decyzji z prawem, która będzie przedmiotem oceny Sądu I instancji w toku rozprawy, i ochrona tymczasowa wynikająca z art. 61 p.p.s.a. to dwie różne kwestie. W powołanym orzeczeniu Sąd wyjaśnił, że "o ile pierwsza z nich (kontrola legalności aktu) jest celem postępowania sądowoadministracyjnego, to druga znacznie może poprzedzać merytoryczną decyzję sądu, i jak stwierdzono, ma odmienną osnowę. Oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcia Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej." Zdaniem Sądu skarżący nie wykazali w niniejszej sprawie, iż ewentualna egzekucja z ich majątku spowoduje niebezpieczeństwo powstania u nich znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.