I SA/Ol 401/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Pierechod po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.G. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń – czerwiec 2012r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie P.G. zawarł m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za styczeń – czerwiec 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Rozpoznając złożony w niniejszej sprawie wniosek, należy zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania danego rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądowe i dorobek przedstawicieli doktryny podnieść należy, iż przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powołanego przepisu art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika również, iż to wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W doktrynie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek ; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.. W niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został uzasadniony. Strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) nie przedstawiła żadnych okoliczności, które by uprawdopodabniały istnienie określonych powyżej przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skoro zatem zgłoszony w niniejszej sprawie wniosek nie zawierał uzasadnienia odnoszącego się do przesłanek zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, Sąd nie miał prawnej możliwości ustalenia, czy sytuacja skarżącego uzasadniała udzielenie mu tej ochrony. Przy czym, zdaniem Sądu, sam fakt obowiązku uiszczenia kwoty określonej zaskarżoną decyzją, tj. ponad 110 tys. zł, nie mógł stanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji. Konieczność zapłaty zaległości podatkowych i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem decyzji, a zatem obowiązkiem wnioskodawcy jest w takiej sytuacji uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał. Również materiał zebrany w postępowaniu o przyznanie prawa pomocy nie potwierdza, by w sprawie wystąpiła przesłanka określona w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są bowiem tożsame z przesłankami przyznania prawa pomocy (postanowienie NSA z dnia 13 maja 2015 r., sygn. akt II FSK 1274/15 i powołane w nim postanowienie NSA z dnia 6 maja 2013 r., sygn. akt I FZ 159/13, opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015 ze zm.) wprowadzono natomiast ograniczenia w prowadzeniu egzekucji, gwarantujące zachowanie zobowiązanemu warunków humanitarnej egzystencji. Zatem w sytuacji egzekucji administracyjnej zobowiązań podatkowych, stronie przysługują instrumenty ochrony przewidziane w przepisach ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.