I SA/Ol 431/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R.D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych za 2004 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji. R.D., w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą, zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania wymienionej wyżej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie ustalenia zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2004 r., w wysokości 19.518 zł. W uzasadnieniu wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje sytuację, w której nie będzie miał środków na zapewnienie sobie niezbędnego utrzymania i regulowanie bieżących zobowiązań, w związku z czym będzie zmuszony zaciągać zobowiązania u podmiotów trzecich. W takim wypadku powstanie szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia "[...]", nr "[...]" (k. 185 – 186 akt postępowania odwoławczego), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, że na poczet w/w zaległości organ I instancji dokonał zaliczenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 1.171,50 zł, a ponadto w dniu 26 maja 2011 r. podatnik dokonał wpłaty w wysokości 21.091 zł. Stosownie do art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Z powołanego przepisu wynika, iż wnioskodawca powinien wykazać, że wykonanie zaskarżonych przez niego aktów lub czynności organu administracji spowoduje wyrządzenie znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Ponadto rozstrzygnięcie w przedmiocie wstrzymania ma charakter tymczasowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku w sprawie zaskarżonego aktu (art. 61 § 6 p.p.s.a.). Zdaniem Sądu, zaistnienia przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia, we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie wykazano. Podkreślenia wymaga, iż wykonanie obowiązku – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – co do zasady ma charakter odwracalny. Prowadzone w sprawie postępowanie egzekucyjne, samo w sobie nie stanowiło zatem o wystąpieniu w sprawie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wskazać ponadto należy, że do zweryfikowania przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku wnioskodawcy, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, niezbędne jest dysponowanie informacjami o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, uzyskiwanych dochodach, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Nie jest natomiast do tego wystarczające wskazanie w sposób ogólnikowy na możliwość zaistnienia bliżej nieokreślonych nieodwracalnych skutków czy też szkody. Nie bez znaczenia dla oceny, iż nie zachodzą podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pozostaje również fakt dokonania w dniu 26 maja 2011r. wpłaty w wysokości 21.091 zł, na poczet wymienionego wyżej zobowiązania. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.