I SA/Ol 447/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ryszard Maliszewski, Sędziowie sędzia WSA Wiesława Pierechod, sędzia WSA Przemysław Krzykowski (sprawozdawca),, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2018r. sprawy ze skarg M. C. na decyzje Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia "[...]" nr "[...]", "[...]" w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012r. oraz od stycznia do grudnia 2013r. oddala skargi Dwiema decyzjami z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celno - Skarbowego określił M.C. zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2012 r. oraz za okres od stycznia do grudnia 2013 r. Podstawą rozstrzygnięć były ustalenia faktyczne, z których wynikało, że M.C. nie opodatkowywał podatkiem od towarów i usług dostaw dokonywanych w latach 2012 i 2013 pomimo utraty w 2011 r. zwolnienia podmiotowego od podatku na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. Nr 177, poz. 1054 ze zm.). Organ celno-skarbowy ustalił wysokość sprzedaży dokonanej w latach 2012 i 2013, uwzględniając wpłaty dokonane na rzecz podatnika, tj.: - kwoty wynikające z wystawionych przez stronę rachunków, gdzie jako sposób zapłaty wskazano gotówkę i nie dotyczyły one towarów, do których doliczona była płatność na wysyłkę, - kwoty za aukcje z przelewów i bezpośrednich wpłat gotówkowych, które wpływały na rachunki bankowe strony, - kwoty płatności zrealizowanych poprzez konto "[...]", które było powiązane z kontem strony na portalu "[...]"; - wpłaty dokonywane przez firmę kurierską na rachunki bankowe wskazane w podpisanych przez stronę aneksach do umowy na świadczenie usług kurierskich. Decyzjami z dnia "[...]" Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego utrzymał w mocy decyzje organu I instancji w zakresie określenia zobowiązań podatkowych za styczeń - marzec, wrzesień - grudzień 2012 r. oraz okres od stycznia do grudnia 2013 r., a także uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji za kwiecień - sierpień 2012 r. i w tym zakresie orzekł co do istoty. Powołując przepisy art. 59 § 1 pkt 9, art. 70 § 1 i § 6 pkt 1 i art. 70c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.), organ wskazał, że w dniu 31 października 2017 r. wszczęto postępowanie o przestępstwo skarbowe określone w art. 54 § 2 w zw. z art. 6 § 2 k.k.s. Pismem z dnia 8 grudnia 2017 r., doręczonym pełnomocnikowi strony w dniu 14 grudnia 2017 r., powiadomiono stronę, że z dniem 31 października 2017 r. bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych uległ zawieszeniu. Postępowanie to nie zostało ukończone, a tym samym zobowiązania podatkowe za styczeń – listopad 2012 r. nie uległy przedawnieniu. Organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia organu I instancji dotyczące nieprzysługiwania stronie zwolnienia w podatku VAT i w konsekwencji konieczność opodatkowania sprzedaży w 2012 i 2013 r. Wskazał, że strona prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą, sklasyfikowaną jako PKD 47.91.Z, w zakresie sprzedaży detalicznej artykułów gospodarstwa domowego. Sprzedaż prowadzona była przez internet, za pomocą konta w serwisie "[...]" o nazwie "[...]". Przy rejestracji konta podatnik podał swoje dane osobowe, adres, numer telefonu oraz adres e-mail. Do konta został również przypisany numer rachunku bankowego, na który kupujący bezpośrednio dokonywali wpłat (wpłaty gotówkowe lub przelewy) oraz na który wpływały środki pochodzące z systemu płatności "[...]", a także środki od firmy kurierskiej pochodzące z zakupów płatnych przy odbiorze. W ocenie organu II instancji, podatnikowi należało przypisać całą dokonaną w latach 2012 i 2013 sprzedaż za pośrednictwem konta na portalu "[...]". Wskazując na brzmienie przepisów art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 19 ust. 1 i ust. 13 pkt 6, art. 29 ust. 1, art. 113 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i ust. 11 ustawy o podatku od towarów i usług, organ podniósł, że kwestia przysługującego stronie zwolnienia podmiotowego od podatku VAT została już rozstrzygnięta decyzją Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" oraz poprzedzającą ją decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]". Podstawę tych decyzji stanowiło ustalenie, że strona stała się z mocy prawa podatnikiem podatku od towarów i usług od 5 sierpnia 2011 r., kiedy to wartość sprzedaży prowadzonej na portalu "[...]" przekroczyła 150.000 zł. Organ II instancji nie dał wiary twierdzeniom strony, że w momencie zbliżania się do przekroczenia obrotu 150.000 zł przekazała ona swoje konto na "[...]" innemu podmiotowi. Powołując się na zasady logiki, racjonalności prowadzenia działalności gospodarczej i doświadczenie życiowe, organ uznał, że działania strony miały w istocie na celu uniknięcie utraty zwolnienia w podatku VAT. Powyższe ustalenia organów podatkowych zostały zaakceptowane w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 30 listopada 2017 r. o sygn. akt. I SA/Ol 847/16. Ponadto organ wskazał, że w wyniku kontroli celno-skarbowej ustalono, że podatnik w ewidencjach za 2012 i 2013 r. nie wykazał całości sprzedaży. Przedstawił ewidencje przychodów za miesiące od lutego do sierpnia 2012 r. i od stycznia do maja 2013 r. oraz ewidencje dostaw za miesiące od lutego do kwietnia 2012 r. i od lutego do maja 2013 r., w których wykazał wystawione rachunki i w jednej kwocie miesięczne zestawienie paragonów z kasy fiskalnej. Nie przedłożył natomiast raportów dobowych z kasy rejestrującej. Według ewidencji przychód w 2012 r. wyniósł 148.048,20 zł. Natomiast na podstawie danych przekazanych przez Grupę "[...]" ustalono, że łączna kwota transakcji, za które płatność nastąpiła za pośrednictwem konta "[...]" w 2012 r. wyniosła 361.845.89 zł. Z kolei według ewidencji przychód w 2013 r. wyniósł 111.256,24 zł. W świetle zaś danych Grupy "[...]", łączna kwota transakcji na koncie "[...]", przeprowadzonych za pośrednictwem konta "[...]" w 2013 r. wyniosła 406.757,89 zł. Na wezwanie organu I instancji o przedłożenie brakujących rejestrów sprzedaży i wyjaśnienie, czy strona prowadziła sprzedaż towarów i usług w okresie od 31 sierpnia do 31 grudnia 2012 r. oraz w okresie od 25 maja do 31 grudnia 2013 r., podatnik przedstawił wyłącznie ewidencje przychodów za miesiące od maja do lipca 2012 r. i styczeń 2013 r. W ocenie organu odwoławczego, konta "[...]" i "[...]" zostały utworzone przez podatnika. Powiązane z nimi adres mailowy i numer telefonu należały do podatnika. To podatnik dokonywał zmian dotyczących numerów rachunków bankowych do wpłat i numerów rachunków bankowych, na które miały być przekazywane środki od firmy kurierskiej. Również wszystkie aneksy do umowy na świadczenie usług kurierskich podpisane zostały przez podatnika. W okresie od 14 lutego 2012 r., a w następnym roku – od dnia 7 stycznia 2013 r., z kontem "[...]" i "[...]" ponownie powiązano numer rachunku bankowego podatnika. W okresie od 14 lutego do 30 kwietnia 2012 r. wpłaty za towar wpływały na rachunek bankowy strony. Następnie od początku maja do połowy czerwca 2012 r. wskazano rachunek bankowy osoby trzeciej. Również kolejny rachunek bankowy wskazany do wpłat w okresie 15 czerwca do 27 sierpnia 2012 r. nie należał do strony, mimo, iż za te miesiące prowadziła ona ewidencje dostaw. Z początkiem 2013 r. z kontem "[...]" i "[...]" ponownie powiązano rachunek bankowy strony. W styczniu, lutym, marcu, maju i listopadzie 2013 r. wpłaty wpływały na rachunek strony, zaś w pozostałych miesiącach 2013 r. na rachunek osoby trzeciej. Następnie z dniem 13 stycznia 2014 r. ponownie wskazano rachunek bankowy strony. Organ ustalił również, że podatnik posiadał rachunek prowadzony w Banku A, przy czym pozostałe rachunki powiązane z kontem "[...]" w Banku B oraz w C należały do osób trzecich. Banki nie wskazały personaliów tych osób, powołując się na tajemnicę bankową. Strona wskazała numery rachunków osób trzecich, jako właściwe do przekazywania kwot pobranych przez firmę kurierską, a zatem musiała mieć wiedzę na temat tych osób. Zdaniem organu, jedynym celem takich działań było upozorowanie zmiany dostawcy towarów, zaś to, że strona nie wskazała organowi właścicieli rachunków dowodziło tylko, że współdziałała z tymi osobami w celu ukrycia faktycznej wartości sprzedaży. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, organ uznał, że bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy był fakt, że z kontem na "[...]" powiązano rachunki osób trzecich. Dodał, że strona mimo twierdzenia o przekazaniu konta innemu podmiotowi, nie przedstawiła jakiegokolwiek dowodu na tę okoliczność. Nie podała danych osób, którym przekazała konto i okoliczności z tym związanych. Nie wyjaśniła też, w jaki sposób osoby te dowiedziały się o możliwości przejęcia konta i na jakich zasadach powróciła do prowadzenia sprzedaży na koncie. Nie okazała umów określających termin oraz warunki przekazania konta oraz nie wyjaśniła, czy odstąpienie miało odpłatny charakter. W ocenie organu, nieprawdopodobne i nieracjonalne byłoby bezpłatne "odstępowanie" dobrze prosperującej działalności gospodarczej innemu przedsiębiorcy tylko w celu uniknięcia opodatkowania podatkiem VAT, zwłaszcza gdy konto było ponownie "przejmowane" przez stronę. Organ odwoławczy dodał, że w dniu 12 lutego 2010 r. podatnik zawarł umowę z firmą kurierską D (obecnie E) na wykonywanie obsługi w zakresie świadczenia usług pocztowych/transportowych. Umowa i aneksy do tej umowy potwierdzają, że przez cały okres jej obowiązywania towary były sprzedawane przez jedną osobę. W 2012 i 2013 r. nie zmienił się też adres magazynu zleceniodawcy "[...]", choć przejęcie konta przez inną osobę musiałoby skutkować zmianą adresu. W ocenie organu, kolejną okolicznością przemawiającą za tym, że to podatnik prowadził sprzedaż na koncie "[...]" był fakt, iż przez cały kontrolowany okres na koncie oferowano te same rodzaje sprzętu małego AGD. Nie zmieniały się nazwy (opisy) aukcji ani ceny oferowanych produktów. Organ II instancji odwołał się również do regulaminu platformy handlowej "[...]", zgodnie z którym użytkownikowi nie wolno korzystać z kont innych użytkowników oraz udostępniać swojego konta innym osobom, z wyjątkiem przypadków: udostępnienia konta firmowego osobom należycie umocowanym przez użytkownika do działania w jego imieniu lub udostępnienia konta zwykłego małżonkowi. Zgodnie z regulaminem, konta są niezbywalne, z zastrzeżeniem, że konta firma mogą przejść na rzecz innego przedsiębiorcy w razie zbycia przedsiębiorstwa bądź jego zorganizowanej części lub za zgodą "[...]" a konto zwykłe może zostać przekazane przez użytkownika jego małżonkowi. W niniejszej sprawie strona nie zbyła swojej działalności, a zatem udostępnienie konta osobie trzeciej stanowiłoby naruszenie regulaminu, które skutkowałoby zawieszeniem konta. Ciągłość dokonywania transakcji wskazuje, że w kontrolowanym okresie nie wystąpiły przerwy w dostępie do wszystkich funkcji serwisu. To natomiast oznacza, że nie stwierdzono niezgodnych z regulaminem zmian dotyczących użytkownika. Ponadto w przypadku, gdy przedsiębiorca chce odstąpić działalność innej osobie, musi zlikwidować działalność oraz zgłosić to w CEiDG. W niniejszej sprawie ani grupa "[...]", ani firma kurierska, nie przedstawiły żadnych umów, które zmieniałyby podmiot, z którym nawiązano współpracę. Przeciwnie, to podatnik podpisał aneksy do umowy z firmą kurierską D, zmieniające numery rachunków bankowych do wpłat. Również wszystkie faktury nabycia usług kurierskich wystawiane były na stronę. Ponadto na koncie "[...]" nie dokonano zmian dotyczących danych kontaktowych sprzedającego, a trudno wyobrazić sobie sytuację, że wszelkie zapytania kupujących, powiadomienia o zakończonych transakcjach, dokonanych wpłatach, ewentualne reklamacje, odbierała strona i przekazywała je faktycznemu dostawcy towarów. Uznając, że podatnik był w 2012 i 2013 r. z mocy prawa objęty obowiązkiem podatkowym w podatku VAT, organ I instancji uwzględnił prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, z faktur dokumentujących nabycie usług kurierskich. Wobec zaś pominięcia w rozliczeniu za 2012 r. przedstawionych w toku postępowania 5 faktur VAT dokumentujących usługi prowadzenia księgowości, organ odwoławczy ustalił wysokość zobowiązania za miesiące kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2012 r. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie podatnik wnosząc o uchylenie decyzji organu odwoławczego, zarzucił im naruszenie: art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji oraz art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu powyższych zarzutów wskazał, że prowadzenie działalności gospodarczej zakończył w momencie zbliżenia się do limitu obrotu uprawniającego do zwolnienia podatkowego już w 2011 r. Jednak w związku z faktem, że działalność ta była już w pewnym stopniu zorganizowana, znalazła się osoba chętna, aby ją kontynuować. Organ nie dysponuje możliwością oceny, czy działanie podatnika świadczyć może o próbie unikania opodatkowania, gdyż zwolnienie podmiotowe jest kategorią obiektywną. Zdaniem strony, organ podatkowy nie ustalił prawidłowo stanu faktycznego sprawy. W ocenie organu, skoro strona nie dopełniła pewnych formalności, to do przekazania kont w serwisach "[...]" I "[...]" nie doszło. Jednocześnie organ całkowicie ignoruje stanowisko strony, na którym stoi ona od początku kontroli. Taka postawa oparta jest na niepełnym materiale dowodowym. Stan faktyczny sprawy nie został również ustalony w zakresie wezwania podatnika w postępowaniu odwoławczym o wskazanie właścicieli rachunków bankowych. Ustosunkowując się do wezwania, podatnik wskazał, że żaden z wymienionych w wezwaniu rachunków nie należał do niego. Pomimo to organ usiłuje uzasadnić swoją tezę, że rachunki bankowe należące do osób trzecich zostały wskazane przez skarżącego dla upozorowania zmiany dostawcy towarów. Brak ustaleń w powyższej kwestii nie uprawnia organu do stawiania takiego zarzutu. Nieuprawnione jest również stwierdzenie, że fakt, iż z kontem "[...]" powiązane były rachunki, które należały do osób trzecich, pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedziach na skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie i podtrzymał dotychczas zajmowane stanowisko. Na rozprawie w dniu 25 października 2018 r. Sąd na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", połączył sprawy o sygn. akt I SA/Ol 447/18 i I SA/Ol 448/18 w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt I SA/Ol 447/18. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2016r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 133 tej ustawy, Sąd dokonuje oceny decyzji na podstawie akt sprawy. Z kolei, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga fakt, że kwestia przysługującego stronie zwolnienia podmiotowego od podatku VAT była już przedmiotem rozstrzygnięcia organów podatkowych. W decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" oraz poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]". stwierdzono, że M.C. stał się z mocy prawa podatnikiem podatku od towarów i usług w sierpniu 2011 r., kiedy to wartość prowadzonej przez niego sprzedaży za pośrednictwem konta na "[...]" przekroczyła próg 150000 zł. Powyższe zostało potwierdzone wyrokiem z dnia 30.11.2017 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, sygn. akt. I SA/Ol 847/16. Przywołane orzeczenie jest prawomocne. Sąd w uzasadnieniu rozstrzygnięcia przedstawił jednoznaczne stanowisko oparte o utrwalone orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, iż nawet jeżeli doszłoby do udostępnienia loginu i hasła dostępu do konta "[...]" innej osobie, nie świadczy to o tym, iż osoba ta we własnym imieniu i na własny rachunek będzie prowadziła działalność, a jedynie może prowadzić tę działalność na rzecz faktycznego właściciela konta. W świetle powyższego w ocenie Sądu chybiony jest zarzut naruszenia przepisów art. 113 ust. 1 i 9 ustawy o podatku od towarów i usług. Jak już wskazano wcześniej, kwestia przekroczenia przez Stronę w 2011 r. ustawowego limitu wysokości sprzedaży, uprawniającego do zwolnienia od podatku od towarów i usług została już prawomocnie rozstrzygnięta (wyrok l SA/Ol 847/16). W związku z powyższym organy podatkowe prawidłowo uznały, że strona skarżąca w 2012 r. i 2013 r. nie mogła korzystać ze zwolnienia podmiotowego od podatku od towarów i usług, zgodnie z art. 113 ust. 11 ustawy o VAT, zważywszy na okoliczność iż na podstawie danych przekazanych przez Grupę "[...]" ustalono, że łączna kwota transakcji, za które płatność nastąpiła za pośrednictwem konta "[...]" w 2012 r. wyniosła 361.845.89 zł., a w roku 2013 wyniosła 406.757,89 zł. Kwoty te znacznie przewyższają dopuszczalne limity odnoszące się do zwolnienia od podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu podzielić należy argumentację organów, że w przedmiotowej sprawie za przypisaniem stronie skarżącej całej sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem konta "[...]" na portalu "[...]" przemawiały następujące okoliczności: konto "[...]"i powiązane z nim konto "[...]" zostały utworzone przez M.C. Powiązane z nim adres mailowy i numer telefonu należały do strony. To M.C. dokonywał wszelkich zmian dotyczących numerów rachunków bankowych do wpłat i numerów rachunków bankowych, na które miały być przekazywane środki pobierane przez firmę kurierską. Wszystkie aneksy do umowy na świadczenie usług kurierskich podpisane były własnoręcznie przez M.C. Wszystkie wyżej wymienione okoliczności towarzyszyły sprzedaży dokonywanej za pośrednictwem konta na "[...]" "[...]" również w roku 2012 i 2013. W świetle powyższych okoliczności w ocenie Sądu niezasadny jest zarzut podniesiony w skardze dotyczący nieustalenia stanu faktycznego sprawy odnośnie wskazania właścicieli rachunków bankowych. Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji kompleksowo uzasadnił swoje twierdzenie, iż fakt wskazywania przez stronę rachunków osób trzecich służył upozorowaniu zmiany dostawcy sprzedawanych towarów. Skoro to M.C. osobiście wskazywał konkretne numery rachunków bankowych, na które miały być realizowane wpłaty, nie sposób przyjąć, że nie miał wiedzy do kogo rachunki te należą. Nadmienić należy, że strona pomimo wezwania nie przedłożyła wyjaśnień, o które prosił organ podatkowy, zasłaniając się niewiedzą. W tym miejscu wskazać należy, że z treści art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie daje się wyprowadzić konkluzji, że organy administracyjne są zobowiązane do poszukiwania dowodów służących poparciu twierdzeń strony skarżącej, w sytuacji gdy ta ostatnia dowodów takich nie przedstawia. Oceniając zgodnie z zasadami racjonalności i logiki życiowej okoliczność podawania przez stronę skarżącą rachunków osób trzecich nie sposób przyjąć, że strona nie działała w tym zakresie w porozumieniu z tymi osobami. W ocenie Sądu zauważyć należy, że zgodnie z regulaminem grupy "[...]", jednoosobowa działalność gospodarcza jest ściśle powiązana z osobą, która ją prowadzi. Właściciel firmy, działając pod własnym imieniem i nazwiskiem ponosi odpowiedzialność za wszelkie jej zobowiązania. W niniejszej sprawie ani grupa "[...]", ani firma kurierska, nie przedstawiły żadnych umów, które zmieniałyby podmiot, z którym nawiązano współpracę. Przeciwnie, aneksy do umowy z firmą kurierską D, zmieniające numery rachunków bankowych do wpłat, podpisał właściciel konta "[...]" – M.C. Co więcej, z pisma od grupy "[...]" wynika, że na koncie "[...]" nie dokonywano żadnych zmian dotyczących danych kontaktowych sprzedającego. Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza wskazanych w skardze art. 121, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zebrany materiał dowodowy jest kompletny i nie nasuwa wątpliwości, zaś dowody zgromadzone w sprawie umożliwiły organom wyjaśnienie stanu faktycznego. W kontekście sformułowanych zarzutów dotyczących gromadzenia materiału dowodowego w ocenie Sądu wbrew ogólnym zaprzeczeniom strony skarżącej postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone było zgodnie z zasadami ogólnymi postępowania podatkowego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 122 powiązanego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej stwierdzić należy, że obowiązek organu podatkowego podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza, że strona jest zwolniona od współudziału w realizacji tego obowiązku. Zasada zupełności materiału dowodowego z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznacza natomiast, że należy prowadzić postępowanie dowodowe nawet wówczas, gdy całokształt okoliczności ujawnionych w sprawie wystarcza do podjęcia rozstrzygnięcia, a także wówczas, gdy należyta ocena zebranego materiału dowodowego prowadziłaby do nieodmiennej konstatacji, iż z innych dowodów poza ujawnionymi nie należy oczekiwać zmiany ustalonego stanu faktycznego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie nie doszło do podważenia przez stronę skarżącą prawidłowości prowadzonego przez organy postępowania podatkowego, w tym naruszenia przywołanych przez stronę zasad ogólnych tego postępowania. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 191 Ordynacji podatkowej. Zasadność twierdzenia, że organ podatkowy naruszył zasadę określoną w tym przepisie, wymaga wykazania, że uchybił on zasadom logicznego rozumowania, wiedzy lub doświadczenia życiowego, to bowiem jedynie może być przeciwstawione uprawnieniu organu do dokonywania swobodnej oceny dowodów. Nie jest natomiast wystarczające przekonanie strony o innej, niż przyjął organ, wadze (doniosłości) poszczególnych dowodów i ich odmienna ocena niż ocena organu. W ocenie Sądu, ustalenia organów zostały oparte na analizie całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wnioski wyciągnięte z tych dowodów są logiczne i spójne. Mając na uwadze powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 p.p.s.a.