I SA/Ol 447/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Strumiłło po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I. L. na uchwałę Rady Gminy Giżycko z 30 października 2024 r. nr VIII/89/2024 zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy Giżycko na lata 2024-2032 postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącej kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. I. L. (dalej jako skarżąca, strona) wniosła skargę na uchwałę Rady Gminy Giżycko z 30 października 2024 r. nr VIII/89/2024 zmieniającą uchwałę w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy Giżycko na lata 2024-2032. Strona podniosła w skardze, że od kilku lat domaga się zwrotu działek o nr [...] i [...], jak też zgłasza Gminie potrzebę wykonania drogi do innej posesji, na której prowadzona jest uciążliwa dla strony działalność. Zarządzeniem z 4 grudnia 2024 r. skarżąca wezwana została do usunięcia braków formalnych skargi m.in. w zakresie wykazania naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia. Skarżąca odpowiedziała, że Gmina nie chce wykonać drogi i nie interesuje się jej problemem, wobec tego żąda odszkodowania. Strona uiściła ponadto wpis od skargi w wysokości 300 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu braku czynnej legitymacji procesowej strony skarżącej do jej wniesienia. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1465 ze zm., dalej jako "u.s.g."), każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Treść ww. przepisu wskazuje, że przewidziana w nim ochrona prawna przeznaczona jest dla podmiotów, wobec których organy gminy podjęły działania – w formie uchwały lub zarządzenia – będące ingerencją w sferę ich praw lub wolności. Skuteczne złożenie skargi w tym trybie uzależnione zostało w konsekwencji od tego, czy skarżący wykaże naruszenie – poprzez unormowania kwestionowanej uchwały lub zarządzenia – przysługującego mu interesu prawnego lub uprawnienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. normuje zakres kontroli sądów administracyjnych wskazując, że obejmuje ona orzekanie m.in. w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a.). Brak zatem naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia składającego skargę obliguje sąd w takim przypadku do odrzucenia skargi. Dokonując badania legitymacji procesowej strony skarżącej, należy wskazać, że podmiot skarżący akt w trybie art. 101 u.s.g. musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżonym aktem a jego indywidualną sytuacją prawną, tj. wykazać, że zaskarżony akt poprzez naruszenie prawa jednocześnie negatywnie wpływa na jego sferę prawno-materialną (wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego), nakłada obowiązki, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realność interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Skargę z art. 101 ust. 1 u.s.g. może wnieść ten, kto wykaże, że jego subiektywny interes faktyczny znajduje ochronę w obiektywnym porządku prawnym – konkretnym przepisie prawa materialnego i jako taki został naruszony zarządzeniem organu (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 1 kwietnia 2009 r., II OSK 1475/08; z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12; z 22 marca 2013 r., I OSK 2236/12, dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, który występuje, gdy podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany sposobem uregulowania danej kwestii, jednakże poprzez dane uregulowanie nie dochodzi do naruszenia przepisu prawa materialnego czy procesowego dotyczącego jego sytuacji prawnej. Zatem nie wszystkie akty z zakresu administracji publicznej można zaskarżyć w trybie art. 101 u.s.g. Konieczny jest element regulacyjny, zobowiązujący, zakazujący czy dozwalający, aby możliwe było oddziaływanie na interes prawny skarżącego. Taki związek musi istnieć w chwili wprowadzenia w życie danego aktu i powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia skarżącego konkretnych – mających oparcie w przepisach prawa materialnego – uprawnień (wyrok NSA z 4 września 2001 r., II SA 1410/01, LEX nr 53376). Uwzględniając powyższe wskazania wymaga, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Gminy Giżycko zmieniająca uchwałę w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Gminy Giżycko na lata 2024-2032. Podstawę prawną tej uchwały stanowił art. 230 ust. 6 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1270, ze zm.). Na podstawie tych przepisów mocą § 1 uchwały wprowadzono zmiany w Wieloletniej Prognozie Finansowej Gminy, zgodnie z załącznikami nr 1 i 2 do uchwały. Analizując wskazane przez skarżącą okoliczności mające uzasadniać jej legitymację skargową, należy podnieść, że strona, pomimo wezwania, nie wykazała, że zaskarżona uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. Wskazane przez nią okoliczności dotyczą bowiem kwestii prawa własności nieruchomości i są przedmiotem odrębnych postępowań sądowych, co podniosła sama skarżąca. Okoliczności powołane przez stronę jasno dowodzą braku – wymaganego dla wykazania naruszenia interesu prawnego – bezpośredniego związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, indywidualną i prawnie gwarantowaną sytuacją strony skarżącej, niebędącą sytuacją faktyczną. Zaskarżona uchwała nie nakłada na stronę żadnych obowiązków, nie pozbawia ją żadnych uprawnień ani nie uniemożliwia ani nie utrudnia ich realizacji, a zatem brak jest związku przyczynowego pomiędzy zaskarżoną uchwałą a sytuacją prawną strony. Tym samym brak jest podstaw do uznania, aby skarżąca posiadała legitymację procesową do zaskarżenia przedmiotowej uchwały. Brak naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia składającego skargę obliguje zaś Sąd do odrzucenia skargi. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 p.p.s.a. orzeczono, jak w pkt 1. sentencji postanowienia. O zwrocie wpisu Sąd orzekł zaś w pkt 2. na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego.