I SA/Ol 46/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.H. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku za grudzień 2006 r. oraz marzec 2007 r. postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji M.H. w związku z wniesioną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku za grudzień 2006 r. oraz marzec 2007 r., zwrócił się z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji na drodze postępowania sądowoadministracyjnego. Ponadto wskazał, iż wpłacenie należnego podatku na drodze dobrowolnej narazi Go na dodatkowe koszty związane z uzyskaniem zewnętrznych środków finansowych – kredytu bankowego. Również egzekucja administracyjna narazi stronę na dodatkowe koszty, które mogą być nieodwracalne z uwagi na wymuszenie zmian w podejmowanych decyzjach związanych z efektywnym prowadzeniem gospodarstwa rolnego. Wnioskodawca podniósł również, że po uprawomocnieniu się wyroku WSA w Olsztynie z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt 298/12 będzie dysponował środkami finansowymi w kwocie przewyższającej należny podatek objęty niniejszym postępowaniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli w wyniku jego wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Celem instytucji, o której mowa we wskazanym wyżej przepisie, jest zapewnienie skarżącemu ochrony tymczasowej w toku sądowej kontroli skarżonego aktu przed następstwami wadliwych aktów lub czynności organów administracji publicznej, których wykonanie może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Udzielenie ochrony tymczasowej wiąże się więc zawsze z próbą zapobieżenia wystąpienia wyżej wskazanych zagrożeń, które mogą wystąpić jako następstwo wykonania aktu lub czynności. Z konstrukcji art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika nadto, iż to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie. Dlatego też zawarta we wniosku argumentacja, powinna być poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia strony, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. W okolicznościach niniejszej sprawy wniosek strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie mógł zdaniem Sądu, zasługiwać na uwzględnienie. Uzasadniając ten wniosek skarżący jedynie ogólnie podał, że egzekucja administracyjna narazi go na dodatkowe koszty, które mogą być nieodwracalne. Twierdzeń powyższych jednak bliżej nie umotywował i nie wskazał, jakie realne i trudne do odwrócenia skutki bądź znaczną szkodę w jego majątku, powodować może wykonanie zaskarżonej decyzji. Zauważyć należy, iż konieczność zapłaty zobowiązania podatkowego i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż w wyniku zapłaty kwoty wynikającej z decyzji, takie nieodwracalne skutki wystąpią. Wnosząc o wstrzymanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, skarżący wystąpienia takich skutków nie wykazał. Na podstawie uzasadnienia zawartego we wniosku o wstrzymanie, nie jest możliwa ocena prawdopodobieństwa wystąpienia związanej z wykonaniem zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Mając to uwadze, na postawie w art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.