I SA/Ol 465/14

Dnia 25 lipca 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w Olsztynie w dniu 25 lipca 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie odmowy oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów za lata 1999 – 2002 postanawia: umorzyć postępowanie sądowe w sprawie. WSA/post.1 - sentencja postanowienia B.C., reprezentowana przez doradcę podatkowego W.S., wniosła w dniu 23 kwietnia 2014 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie odmowy oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów za lata 1999 – 2002. W odpowiedzi na skargę z dnia 22 maja 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, a następnie pismem z dnia 26 czerwca 2014 r. wniósł o umorzenie postępowania sądowego. W uzasadnieniu wniosku o umorzenie postępowania sądowego wskazał, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", decyzją z dnia "[...]" o nr "[...]", uwzględniając skargę strony w całości, uchylił zaskarżoną decyzję z dnia "[...]" wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji z dnia "[...]" i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu przedłożonej wraz z powyższym wnioskiem decyzji z dnia "[...]" organ podniósł, że podstawą odmowy oprocentowania nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów za lata 1999 – 2002 było prezentowane w niniejszym postępowaniu stanowisko organów, że nie przyczyniły się one do wystąpienia przesłanki uchylenia decyzji podatkowych, którymi ustalono stronie zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodu z nieujawnionych źródeł przychodów za ww. lata. Jak wskazał bowiem organ, uchylenie tych decyzji związane było ze stwierdzeniem niekonstytucyjności stanowiącego podstawę prawną tych decyzji przepisu art. 20 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, które nastąpiło na mocy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r., sygn. akt SK 18/09. Uwzględniając natomiast skargę strony, Dyrektor Izby Skarbowej w uzasadnieniu decyzji z dnia "[...]" przychylił się do stanowiska skarżącej, że w omawianym przypadku przysługuje jej oprocentowanie nadpłaty podatku za okres od dnia powstania nadpłaty do dnia jej zwrotu, w związku z czym organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego. W odpowiedzi na wezwanie Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej przedłożył dowód doręczenia w dniu 1 lipca 2014 r. pełnomocnikowi strony skarżącej ww. decyzji z dnia "[...]". Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy stało się ono bezprzedmiotowe z przyczyn innych, niż wskazane w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. Do okoliczności uzasadniających umorzenie postępowania na podstawie powołanego wyżej przepisu należy między innymi uwzględnienie skargi przez organ na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. Powoduje ono bowiem, że przedmiot sporu pomiędzy stronami przestaje istnieć. W razie wydania nowego rozstrzygnięcia służy na nie skarga do sądu administracyjnego, co należycie chroni prawa strony skarżącej. W przedmiotowej sprawie do Sądu wpłynęła wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzja z dnia "[...]", którą uchylono zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, uznając w całości wniesioną w tej sprawie skargę. Decyzja ta, będąc nowym rozstrzygnięciem w sprawie administracyjnej, uwzględnia skargę strony w ramach autokontroli i zawiera pouczenie o możliwości zaskarżenia jej do sądu. Tym samym należy uznać, że prowadzenie postępowania sądowego stało się bezprzedmiotowe. W takim stanie rzeczy, na podstawie przepisów art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak sentencji postanowienia.