I SA/Ol 475/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski po rozpoznaniu w dniu 7 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Spółki A w L.W. o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Województwa z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie zwrotu środków przekazanych na realizację projektu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia Spółka A w L.W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na decyzję Zarządu Województwa w przedmiocie zwrotu środków przekazanych na realizację projektu. Pismem z dnia 2 października 2015 r. Spółka wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując w uzasadnieniu, że pomimo zbliżającego się terminu rozprawy oraz kontrowersyjnej podstawy prawnej i faktycznej żądania zwrotu środków, organ administracji publicznej wystąpił z upomnieniem, zgodnie z którym brak zapłaty do dnia 7 października 2015 r. kwoty blisko miliona złotych spowoduje wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Zablokowanie rachunków bankowych Spółki będzie zaś jednoznaczne z utratą płynności finansowej, brakiem możliwości produkcji, wypłat i środków do życia dla pracowników i ich rodzin. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wymieniony w powyższym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania rozstrzygnięcia ma charakter zamknięty. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest co do zasady stanem niepożądanym, zaś przysługujące adresatowi takiego aktu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania norm prawa administracyjnego. Wskazując na ukształtowane na gruncie ww. przepisu orzecznictwo sądów administracyjnych, podnieść należy, że "szkoda", o jakiej mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego (vide: postanowienie NSA z 20.12.2004 r., sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, zaś powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu zasługuje na uwzględnienie. Wykonanie zaskarżonej decyzji niesie bowiem ze sobą realne niebezpieczeństwo wywołania negatywnych skutków, o jakich mowa w przytoczonej powyżej regulacji prawnej, mogąc w istotny sposób wpłynąć na sytuację przedsiębiorstwa, m. in. poprzez pozbawienie go aktywów koniecznych do bieżącego finansowania działalności. Należy mieć na uwadze, że wysokość dochodzonej przez organ od skarżącej Spółki kwoty środków przekazanych na realizację projektu wynosi 784.352,80 zł. Obowiązek zapłaty relatywnie znacznej kwoty mógłby zaś stanowić istotny uszczerbek finansowy w funkcjonowaniu skarżącej spółki, powodując ujemne następstwa dla jej płynności finansowej, jak również cały szereg wskazanych w sposób wiarygodny we wniosku, okoliczności wywierających negatywne skutki społeczne, gospodarcze i finansowe w stosunku nie tylko do Spółki, ale także jej pracowników i ich rodzin. Podnoszone we wniosku twierdzenia o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez natychmiastowe wykonanie zaskarżonej decyzji, jawią się zatem jako zasadne, co determinuje uznanie, że w sprawie zachodzi przesłanka zastosowania instytucji ochrony tymczasowej unormowanej w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy przepisu art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.