I SA/Ol 491/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Czajkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ryszard Maliszewski Sędzia WSA Tadeusz Piskozub Protokolant Lidia Wachowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2007 r. sprawy ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]. o Nr [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001r. oddala skargę. A Sp. z o.o. z siedzibą w E. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", którą organ II instancji uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia "[...]" i określił wysokość zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 173.865 zł. Jak wynika z akt administracyjnych oraz motywów decyzji organu II instancji podstawowym przedmiotem działalności Spółki w 2001 r. była budowa i montaż obiektów infrastruktury towarzyszącej budownictwu mieszkaniowemu, w szczególności kotłowni, sieci cieplnych i oczyszczalni ścieków. W związku z przeprowadzonym postępowaniem kontrolnym za wymieniony rok podatkowy, organy skarbowe stwierdziły nieprawidłowości polegające na uznaniu przez Spółkę za koszty uzyskania przychodów wydatków, które w ich ocenie nie stanowiły tych kosztów w świetle przepisów ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r., nr 54, poz.654 z póżn.zm.). Organ stwierdził również, iż nastąpiło zaniżenie przez Spółkę przychodów z działalności gospodarczej. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynikało, że Spółka A w dniu "[...]", jako uczestnik konsorcjum B, zawarła z Zarządem Miasta i Gminy F. umowę nr "[...]" o roboty budowlane w zakresie zmiany nośnika energii z węgla kamiennego na ciepło uzyskane z biomasy i przebudowę systemu cieplnego miasta F. za wynagrodzenie ryczałtowe 9.515.570,00 zł netto. Zgodnie z umową konsorcjalną, Spółka A zobowiązała się do wykonania całości robót w zakresie budowy kotłowni, wykonania sieci cieplnej i montaży cieplnych węzłów, a C zobowiązany był do dostawy węzłów cieplnych oraz obsługi prawno – finansowej kontraktu. Członkowie konsorcjum ustalili, że fakturowanie zadań będzie odbywało się w ten sposób, że Spółka A będzie wystawiała faktury za realizację swojego zakresu zadań na C, a C będzie następnie wystawiała faktury za realizację całości zadania na Miasto i Gminę F. Strona wykonywała przedmiotowe roboty budowlane za pomocą podwykonawcy D z B. Zgodnie z umową nr "[...]" z dnia "[...]", zawartą między skarżącą a D, przedmiot umowy obejmował roboty związane z kompletnym wykonaniem hali kotłowni, począwszy od robót ziemnych i fundamentowych, poprzez montaż hali do jej wykończenia oraz część robót budowlanych w pomieszczeniu magazynu i pomieszczeniu żużlowni. Wykonanie prac miało nastąpić w okresie od 14 grudnia 2001 r. do 15 sierpnia 2002 r. za wynagrodzeniem netto 1.000.000 zł. Pierwszą fakturę sprzedaży o wartości netto 200.000 zł Spółka D sporządziła w dniu "[...]", potwierdzając stan i wartość wykonanych robót protokołem odbioru z tego samego dnia. W protokole tym wykazano wykonanie robót ziemnych w kwocie 100.000 zł oraz zakup przygotowanych elementów do montażu hali o wartości netto 100.000 zł. Organ podatkowy stwierdził, że Spółka D do dnia 31 grudnia 2001 r. wykonała jedynie część prac budowlanych udokumentowanych fakturą nr "[...]". Fakt ten potwierdziły bowiem zeznania świadków oraz wpisy w dzienniku budowy, które zdaniem Dyrektora Izby dowodzą, że w dniach 28 – 29 grudnia 2001 r. na budowie kotłowni miejskiej we F. wykonano jedynie wykopy pod fundamenty, wytyczono oś budynku oraz wykonano podsypkę i podkład z suchego betonu. Wobec tego, że nie było możliwe dokładne ustalenie wartości robót wykonanych przez D na dzień 31 grudnia 2001 r., postępowanie uzupełniające prowadzone przez organ II instancji nie przyniosło oczekiwanych rezultatów, a pewien zakres prac został wykonany do dnia 31 grudnia 2001 r., organ II instancji postanowił przyjąć na podstawie posiadanych dowodów (protokół odbioru wykonanych elementów, robót, obiektów), iż do tego dnia wykonane zostały przez D roboty budowlane o wartości netto 100.000 zł. Tym samym organ nie uznał za koszt uzyskania przychodu części z poniesionego wydatku wskazanego w fakturze nr "[...]" z dnia "[...]", dokumentującej zakup robót budowlano – montażowych za kwotę 200.000 zł, od wymienionego podwykonawcy. Stwierdził bowiem, że roboty ujęte w przedmiotowej fakturze zostały zrealizowane do dnia wystawienia faktury jedynie w ograniczonym zakresie. Stwierdził jednocześnie, iż na podstawie faktury nr "[...]" z dnia "[...]", dokumentującej wykonanie robót budowlanych o wartości 186.915 zł netto, A Sp. z o.o. sprzedała Spółce C roboty budowlane w taki samym zakresie, w jakim nabyła je od D S.A, tj. za 100.000złotych. Zawyżyła więc przychód o kwotę 86.915 zł. W związku z dokonaną analizą Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał także za koszt uzyskania przychodów ujętej przez Spółkę w ewidencji wydatków, kwoty 100.795,60 zł z tytułu zakupu usług od E. W ocenie organu podatkowego, faktury wystawione przez E nie potwierdzały faktycznego wykonania wykazanych w nich usług. Organy ustaliły, że w 2001 r. E udokumentowała sprzedaż usług budowlanych dla jedynego odbiorcy - Spółki A, fakturami na łączną kwotę netto 181.285,30 zł. Nie poniosła jednak żadnych kosztów związanych z obsługą ewidencyjno-księgową swojej działalności, gdyż faktury, przelewy bankowe, ewidencje księgowe i rozliczenia wynagrodzeń E sporządzane były przez pracowników tej Spółki, na polecenia A. H., w godzinach pracy i bez dodatkowego wynagrodzenia. Zatrudnienie w E w poszczególnych miesiącach 2001 r. wynosiło od 3 do 11 pracowników, w tym 2 pracowników przez cały rok pracowało na podstawie zawartej umowy o pracę. Pozostali pracownicy zatrudnieni byli okresowo oraz na podstawie umów zlecenia. O sposobie ich zatrudnienia, liczbie zatrudnionych, organizacji ich pracy - rodzaju i zakresie zadań, decydowali pracownicy Spółki A w uzgodnieniu z Jej prezesami. Pracownicy skarżącej zajmowali się także zapewnieniem frontu robót, nadzorem nad zatrudnieniem oraz obsługą pracowników zatrudnionych na podstawie umów zawartych z E. Udział firmy E sprowadził się wyłącznie do wystawiania faktur sprzedaży usług. Zdaniem organów podatkowych, w rzeczywistości Spółka nie zakupiła usług budowlanych wynikających z faktur wystawionych przez E, a jedynie poniosła wydatki na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne pracowników, którzy wykonywali roboty na rzecz strony pomimo, że formalnie zostali zatrudnieni przez E. Stwierdzając zatem zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o wymienioną wyżej kwotę 100.795,60 zł organ ustalił ją jako różnicę pomiędzy zaliczonymi przez Spółkę wydatkami na rzecz E, a wartością wynagrodzeń wraz ze składkami na ubezpieczenie społeczne pracowników wykonujących prace budowlane na rzecz skarżącej. Organ odwoławczy stwierdził ponadto zawyżenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 14.000 zł wynikającą z rachunku nr "[...]" z dnia "[...]" wystawionego na firmę F z E. Przesłuchany w toku postępowania w dniu 12 stycznia 2005 r. w charakterze świadka W.Ż. zeznał, że rachunku tego nie wystawił. Posiadał kiedyś pieczątkę, którą opatrzony jest rachunek, ale zaginęła. Dodatkowo wskazał, że na zaginionej pieczątce był błąd – zamiast litery "d" widniała litera "t" w jego nazwisku. Podał również, iż nigdy nie wykonywał żadnych robót dla skarżącej, ani nie otrzymywał od niej żadnych pieniędzy. Organ odwoławczy zauważył ponadto, że na rozstrzygnięcie kwestii podatkowych w niniejszej sprawie nie miały bezpośredniego wpływu tezy dowodowe postępowania karnego prowadzonego w stosunku do członków zarządu Spółki. W oparciu o przedstawione dane i wyliczenia Dyrektor Izby określił przychód Spółki na łączną kwotę 12.552.942,99 zł., dochód w wysokości 624.782,30 zł i podatek dochodowy według stawki 28% - w wysokości 173.865 zł, wobec podatku należnego w kwocie 138.058 zł, wykazanego w złożonym zeznaniu podatkowym CIT – 8 o wysokości osiągniętego dochodu za 2001 rok. Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2001 r. w kwocie 71.262 zł, tj. w kwocie niższej niż zaskarżoną decyzją. Uznał jednak, iż rozstrzygnięcie to znajduje oparcie w przepisach prawa, bowiem zachodzi sytuacja, o której mowa w art. 234 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub interes publiczny. Jak podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, rozpatrując sprawę zobowiązania podatkowego Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględni z ustalenia poczynione w niniejszej sprawie, które spowodują zmniejszenie podstawy opodatkowania oraz kwoty zobowiązania za 2002 r. Natomiast pozostawienie kwot zobowiązania podatkowego w wysokości zgodnej z decyzją organu l instancji, przy jednoczesnym uwzględnieniu korekt organu II instancji dokonanych w zaskarżonej decyzji w związku z określeniem zobowiązania za 2002 r., rażąco naruszyłoby interes publiczny poprzez uwzględnienie na korzyść podatnika ww. korekt organu II instancji w podwójnej wysokości. Nie zgadzając się z taką oceną poczynionych przez organ ustaleń faktycznych, w złożonej skardze Spółka wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzuciła rozstrzygnięciu drugoinstancyjnemu istotne naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię, a ponadto naruszenie art. 234, art. 201 § 1 ust. 2, art. 120, art. 180 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i zasad postępowania podatkowego wyrażonych w: - art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej (prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych), - art. 122 tej ustawy (zasada prawdy obiektywnej) oraz - art. 124 (zasad przekonywania). W uzasadnieniu strona podniosła, że prowadzona względem jej kontrola podatkowa była i jest bezpośrednio związana z postępowaniem, najpierw prokuratorskim, a obecnie już sądowym, wszczętym przeciwko osobom sprawującym zarząd w Spółce. Postępowanie to trwa nadal i już dokonywane są zmiany w sformułowanych wcześniej zarzutach i ich kwalifikacjach prawnych. Stwierdziła ponadto, że organ II Instancji częściowo uwzględnił zarzuty zgłoszone w odwołaniu, jednakże przekroczył ciążące na nim obowiązki i nadużył uprawnień. Organ ten dokonał interpretacji prawa, ale oparł się na stanie faktycznym ustalonym przez organ I instancji, co jej zdaniem spowodowało wyraźną dysfunkcję. Skarżąca zauważyła, że w związku z zakwestionowanym kosztem organy podatkowe pominęły fakt wykonania inwestycji oraz rzeczywistego zakresu i przebiegu prac. Oparły się zaś na ustaleniach postępowania prokuratorskiego, w tym na opinii biegłej D., powołanej przez Prokuraturę Okręgową, całkowicie zakwestionowanej przez stronę. Skarżąca zarzuciła, że organ podatkowy nie powinien z jednej strony stwierdzać, ze nie można ustalić rzeczywistego stanu wykonanych prac, pomimo że część tych prac została wykonana, a z drugiej strony odrzucać możliwość zaliczenia tej części kosztów do kosztów uzyskania przychodu za rok 2001. W jej ocenie, uznanie faktur wystawionych przez E za nieodzwierciedlające rzeczywistych zdarzeń gospodarczych budzi wątpliwości. Organy nie ustaliły wartości wykonanych rzeczywiście przez tę firmę prac. W toku postępowania kontrolnego nie podważyły też wykonania zakwestionowanych prac. Spółka zarzuciła, że w związku z ustaleniami w tym zakresie organy nie uwzględniły kosztów zakupu materiałów i tego, kto je poniósł. Nie można, Jej zdaniem bezkrytycznie uznawać za udowodnione zarzutów z postępowania przygotowawczego prokuratury przed prawomocnym zakończeniem postępowania sądowego. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Skarbowej, że na sytuację podatkową podatników nie maja wpływu zasady rozliczeń z innymi instytucjami, ani że na rozstrzygnięcia organu podatkowego nie mają bezpośredniego wpływu tezy dowodowe postępowania karnego. W ocenie strony skarżącej, to państwo decyduje o sposobie, trybie i zasadach wykorzystywania środków budżetowych. Z jednej strony państwo ustala warunki, a z drugiej egzekwuje negatywne skutki tymi warunkami wywołane, co narusza zasadę zaufania do organów państwa. Jak podniesiono w skardze, organ odwoławczy nie wykazał, aby decyzja organu I instancji rażąco naruszała prawo lub interes publiczny na tle stosowania art. 234 Ordynacji podatkowej. Wprawdzie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że w sprawie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. dokona korekty poprzez zmniejszenie podstawy opodatkowania, jednak niewiadomo dlaczego nie zrobił tego równocześnie dwiema decyzjami. W ocenie strony, organy I i II instancji bezzasadnie nie uznały za dowód ksiąg rachunkowych, prowadzonych przez podatnika. Mogły je wprawdzie uznać za nierzetelne, ale nie mogły nie uznać ich za dowód w sprawie. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie podzielając zarzutu strony o naruszeniu art. 234 Ordynacji podatkowej wskazał, że w dniu "[...]" została wydana decyzja w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r., uwzględniająca ustalenia za rok 2001. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem badając legalność zaskarżonej decyzji zgodnie z kompetencją ustanowioną w art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) Sąd nie stwierdził, aby decyzja ta naruszała prawo. Podkreślić zaś należy, iż na podstawie art.145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270), decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Uznając w oparciu o analizę materiałów sprawy, iż tego rodzaju naruszeń zaskarżonej decyzji zarzucić nie można, Sąd w składzie orzekającym nie znalazł podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organ II instancji oceny odnośnie zasadności zaliczenia konkretnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Prawidłową, zdaniem Sądu, jest też poczyniona przez organ II instancji ocena co do tego, czy w związku z wykonaniem przez Spółkę zakwestionowanych w decyzji robót i wystawieniem faktury dla spółki C powstał przychód w kwocie 86.915 zł i zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych. Organ ten w związku z postępowaniem przekonywująco i wszechstronnie wyjaśnił bowiem wszystkie aspekty sprawy, w tym dotyczące kwestii wskazanych w zarzutach skargi. Odnosząc się do pierwszego ze spornych zagadnień podnieść na wstępie należy, iż konstrukcja prawna kosztów uzyskania przychodów określona w art.15 ust.1 cytowanej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oparta jest na swoistej klauzuli generalnej, która stanowi, że kosztem uzyskania przychodów są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art.16. Decydującym czynnikiem pozwalającym zaliczyć dany wydatek do kosztów uzyskania przychodów jest poniesienie go w celu osiągnięcia przychodu, przy czym każdy wydatek - poza wyraźnie wskazanym w ustawie - wymaga indywidualnej oceny. Jak wielokrotnie podkreślano w dotychczasowym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przy ustalaniu kosztów uzyskania przychodów, które mają decydujący wpływ na określenie zobowiązań podatkowych, nie można uznać za koszt wydatków, których charakter budzi wątpliwości, a podatnik wątpliwości tych nie wyjaśnia. Ciężar dowodu co do wskazania istnienia związku przyczynowego między takim wydatkiem, a uzyskanym przychodem obciąża podatnika (por. wyrok NSA w Gdańsku 27.06.2001r. o sygn. akt I SA/Gd 45/99, NSA w Katowicach z 24.05.2000r. o sygn. akt I SA/Ka 2181/98). Zauważyć też należy, iż organy podatkowe mają uprawnienie, co potwierdza bogate w tej mierze orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, do oceny skutków w sferze publicznoprawnej umów i czynności prawnych ze względu na to, że treść tych umów i czynności kształtuje zobowiązania podatkowe stron je zawierających. Jak wynika z akt postępowania, oceny tej Dyrektor Izby Skarbowej dokonał po wszechstronnym zbadaniu całokształtu okoliczności sprawy z uwzględnieniem reguł swobodnej oceny dowodów, a więc zgodnie z zasadami wyrażonymi w art.187 § 1 i art.191 Ordynacji podatkowej. Prawidłowo nie uznał tym samym za koszt uzyskania przychodów wydatków poniesionych przez Spółkę w związku z pracami budowlanymi udokumentowanymi fakturą nr "[...]", wystawioną przez D S.A. z B., do czego Dyrektor Izby wyczerpująco odniósł się w uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej wskazując na dowody w sprawie, tj. zeznania świadków, wpisy w dzienniku budowy oraz okoliczności (zaawansowanie prac na 28 – 29 grudnia 2001 r.), na podstawie których dokonał swobodnej oceny dowodów. Reguł tej oceny nie narusza uznanie, w związku z podjętymi czynnościami wyjaśniającymi, wartości robót wykonanych przez D na dzień 31 grudnia 2001 r. w kwocie netto 100.000 zł., skoro w wyniku tych czynności organ ustalił, że pewien zakres prac (wykopy pod fundamenty kotłowni miejskiej we F., wytyczenie osi budynku wykonanie podsypki i podkładu z suchego betonu), został do 31 grudnia 2001r., zrealizowany. Strona w toku postępowania, wykonania na ten dzień robót o wyższej wartości zaś nie uprawdopodobniła. Zdaniem Sądu, nie nosi też znamion dowolności stanowisko organu w związku z zakwestionowaniem kwoty 100.795,60 zł z tytułu zakupu usług od E. Jak wynika z akt, dokonaną w tym zakresie ocenę, że faktury wystawione przez E nie potwierdzały faktycznego wykonania wykazanych w nich usług organ oparł na dokładnej analizie zebranych w tym zakresie dowodów, m.in. zeznań świadków, pracowników wykonujących sporne prace oraz wyjaśnień składanych w tym zakresie w postępowaniu karnym przez I.C. i A.H. Wysnute z tej analizy wnioski, iż w rzeczywistości Spółka nie zakupiła usług budowlanych wynikających z faktur wystawionych przez E, a jedynie poniosła wydatki na wynagrodzenia i składki na ubezpieczenie społeczne pracowników, którzy wykonywali roboty na rzecz Spółki A zostały przekonywująco umotywowane, ze wskazaniem dowodów na poparcie podnoszonych twierdzeń. Na stronach 10 - 11 uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej organ odniósł się natomiast do poniesionych w związku z działalnością E kosztów zakupu materiałów i innych wydatków. W związku z zakwestionowanymi usługami stwierdził również, że Spółka A nie zakupiła usług budowlanych wynikających z wystawionych przez E faktur, a poniosła jedynie wydatki związane z zatrudnieniem pracowników, którzy świadczoną pracę wykonywali faktycznie na rzecz Spółki, zaś udział firmy E ograniczył się do wystawiania faktur sprzedaży. Na podstawie zebranych przez organy dowodów przyjęcie, iż w tych okolicznościach Spółka mogła zaliczyć do kosztów jako wydatek, nie wartość wykonanych przez tych pracowników prac, a jedynie kwoty wypłaconych wynagrodzeń jest w świetle powołanego wyżej art. 15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zasadne. Wobec zebranych dowodów wskazujących na charakter poniesionych wydatków nie zasługuje zaś na uwzględnienie argumentacja w tym zakresie zaprezentowana w skardze. Prawidłową jest dokonana przez organ ocena odnośnie trzeciego z zakwestionowanych wydatków dotycząca zawyżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 14.000 zł, wynikającą z rachunku z dnia "[...]", wystawionego na firmę F z E. Z zeznań przesłuchanego w charakterze świadka W. Ż., złożonych w dniu 12 stycznia 2005 r. jednoznacznie wynika, iż nigdy nie wykonywał żadnych robót dla skarżącej, ani nie otrzymywał od niej żadnych pieniędzy, co nie zostało podważone przez stronę skarżącą dowodem przeciwnym. W tym stanie rzeczy zakwestionowanie wymienionego wydatku przez organy obu instancji nie budzi zastrzeżeń. Sąd podzielił także zaprezentowane w odpowiedzi na skargę stanowisko organu odnośnie pozostałych zarzutów skargi, w tym wpływu na rozstrzygnięcie kwestii podatkowych, tez dowodowych postępowania karnego, których wykorzystanie w postępowaniu podatkowym miało, jak wynika z akt, charakter pomocniczy, a nie bezpośrednio rozstrzygający w zakresie oceny zgromadzonych dowodów. Brak też jest podstaw do zakwestionowania argumentacji dotyczącej zarzutu naruszenia art. 234 Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy według uzasadnienia zaskarżonej decyzji, rozpatrując sprawę zobowiązania podatkowego Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r. Dyrektor Izby Skarbowej uwzględnić miał ustalenia poczynione w niniejszej sprawie, które spowodują zmniejszenie podstawy opodatkowania oraz kwoty zobowiązania za 2002 r., zaś w dniu "[...]" została wydana decyzja w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2002 r., uwzględniająca ustalenia za rok 2001. Pozostawienie kwot zobowiązania podatkowego w wysokości zgodnej z decyzją organu l instancji, przy jednoczesnym uwzględnieniu korekt organu II instancji dokonanych w zaskarżonej decyzji w związku z określeniem zobowiązania za 2002 r., rażąco naruszałoby zaś interes publiczny poprzez uwzględnienie na korzyść podatnika wymienionych korekt organu II instancji w podwójnej wysokości. Z materiałów sprawy nie wynika aby skarżąca Spółka w sposób przekonywujący wskazała istnienie związku przyczynowego w odniesieniu do kosztów związanych z zakwestionowanymi wydatkami wymienionymi w decyzji organu II instancji. Podkreślić należy, iż w świetle art.15 ust.1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych nie można na organy podatkowe nakładać nieograniczonego obowiązku poszukiwania faktów, potwierdzających związek przyczynowy pomiędzy oznaczonymi wydatkami a uzyskanym przychodem, jeżeli dostatecznych dowodów w tym zakresie nie dostarczył sam podatnik, zaś z ustaleń organu podatkowego wynikają wnioski przeciwne do ogólnie sformułowanych twierdzeń podatnika. Reasumując, należało w oparciu o analizę materiałów sprawy stwierdzić, iż zaskarżonej decyzji nie można zarzucić nieprawidłowości w związku z ustaleniami w zakresie kosztów Spółki. Sąd w składzie orzekającym nie znalazł też podstaw do zakwestionowania przyjętej przez organ II instancji oceny odnośnie spornego przychodu w kwocie 86.915zł Wszystkie poczynione uwagi w pełni potwierdzają więc ocenę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz.1270 ze zm.).