I SA/Ol 492/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ryszard Maliszewski po rozpoznaniu w dniu 27 września 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. Ż. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w "[...]" z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz opłaty paliwowej za miesiące od lutego do października oraz za grudzień 2014r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W. Ż. (dalej jako skarżący, wnioskodawca, strona) we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w "[...]" z dnia "[...]", wymienioną w sentencji niniejszego rozstrzygnięcia, zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wartość przedmiotu zaskarżenia określono na 116.040 zł. W uzasadnieniu złożonego wniosku podano, że konieczność uiszczenia przez skarżącego wraz odsetkami kwot z tytułu podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej stwarza realne niebezpieczeństwo wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego towarów. W działalności wykorzystuje samochody w liczbie wskazanej w treści zaskarżonej decyzji (siedem pojazdów wymienionych na str. 5 decyzji – karta 44 akt podatkowych organu II instancji). Pojazdy te nie stanowią wyłącznej własności skarżącego, ale współwłasność z bankiem udzielającym kredyt lub leasing. Stronę obciążają m.in. opłaty leasingowe na łączną kwotę ok. 40 tys. zł miesięcznie, jak też zobowiązania kredytowe. Charakter ciążących zobowiązań finansowych jest tego rodzaju, że muszą być regulowane terminowo, w przeciwnym razie staną się natychmiast wymagalne, co będzie miało katastrofalne skutki dla przedsiębiorstwa skarżącego. Nierzadko funkcjonuje on na granicy tzw. płynności finansowej. Skarżący nie posiada środków finansowych, zaś prowadzone przez niego przedsiębiorstwo żadnych własnych środków trwałych. Sytuacja na rynku firm transportowych jest przy tym trudna, co skutkuje m.in. koniecznością stosowania wydłużonych, sześćdziesięciodniowych terminów płatności za usługi świadczone przez skarżącego. Wnioskodawca podał, że realnym efektem wykonania zaskarżonej decyzji, w tym w drodze egzekucji administracyjnej, będzie utrata płynności finansowej przez skarżącego. Ustalona kwota podatku akcyzowego i opłaty paliwowej jest na tyle znaczna, iż jej uiszczenie spowoduje zaprzestanie wykonywania innych zobowiązań finansowych obciążających zobowiązanego, a w konsekwencji - najprawdopodobniej jego upadłość (zobowiązania te warunkują uzyskiwanie dochodów). Niewątpliwie skutek ten będzie trudny do odwrócenia, w szczególności trudno będzie odtworzyć zaplecze techniczne, kontakty handlowe, itp.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Podkreślenia wymaga, iż podstawową przesłanką wstrzymania wykonania jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przez sformułowanie "znacznej szkody" należy rozumieć taką sytuację, w której szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. (vide: post. NSA z 20 grudnia 2004r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Chodzi zatem m.in. o sytuację, w której wykonanie zaskarżonej decyzji prowadzić będzie do zakończenia prowadzonej przez stronę działalności gospodarczej, a w konsekwencji utraty przez nią jedynego źródła utrzymania dla niej i jej rodziny (por. postanowienie NSA z dnia 18 czerwca 2004r., FZ 136/04, niepubl.). Natomiast pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest interpretowane w doktrynie jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010r., sygn. akt II FZ 182/10, dostępne w Internecie pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe orzeczenia, przytaczane w dalszej części uzasadnienia). Ponadto zauważyć należy, że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki, przy czym przepis art. 61 § 3 zd. 1 in fine, posługując się zwrotem "zachodzi niebezpieczeństwo", wymaga jedynie zagrożenia ich wystąpienia (postanowienie NSA z 30 czerwca 2010r., sygn. akt I GZ 196/10). W ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji spowodować może znaczną szkodę dla wnioskodawcy lub trudne do odwrócenia skutki. Powyższe, zdaniem Sądu, determinuje uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki, o których mowa w cytowanym art. 61 § 3 p.p.s.a.. Zaprezentowane we wniosku okoliczności faktyczne o istnieniu zagrożenia upadłością firmy skarżącego pozwalają na przyjęcie, iż w przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo powstania u strony znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podkreśla jednocześnie, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest jedynie środkiem tymczasowej ochrony strony skarżącej do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Sąd i stosownie do art. 61 § 6 p.p.s.a. upada z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę bądź z dniem uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.