I SA/Ol 493/12

Dnia 12 października 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zofia Skrzynecka po rozpoznaniu w dniu 12 października 2012 roku w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi M.Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]", Nr "[...]", w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki z o.o. postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji. WSA/post.1 - sentencja postanowienia. W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze M.Z. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej za zaległości Spółki A z siedzibą w E. w podatku akcyzowym i opłacie paliwowej za styczeń – marzec 2006 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie 251.087 zł. Podnosząc w uzasadnieniu wniosku, że wykonanie zaskarżonej decyzji stanowi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków, skarżący wskazał, że jedynym jego majątkiem jest prawo własności nieruchomości, obciążone kredytem hipotecznym. Postępowanie egzekucyjne jest prowadzone od dnia "[...]" na podstawie postanowienia o nadaniu decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ramach tego postępowania dokonano kilkudziesięciu czynności egzekucyjnych, m.in. dokonano zajęć rachunków bankowych, wynagrodzenia za pracę oraz ustanowiono zastaw na ruchomościach, a ponadto wpisano ostrzeżenia w księdze wieczystej nieruchomości. W ocenie wnioskodawcy, podjęcie powyższych czynności sprawia, że interes Skarbu Państwa nie zostanie w żaden sposób zagrożony w wyniku wstrzymania wykonania decyzji. Majątek skarżącego został już bowiem w całości zajęty, a zatem nie ma niebezpieczeństwa jego wyprzedaży. Natomiast podjęcie przez organ egzekucyjny decyzji o sprzedaży nieruchomości czy też ruchomości spowoduje znaczną szkodę i trudne do odwrócenia skutki, chociażby w postaci wypowiedzenia przez bank umowy kredytowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej jako: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie zaś do art. 61 § 3 zd. 1 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. W świetle powołanego wyżej art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zostało uzależnione od wykazania przez wnioskodawcę okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, przy czym uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Strona obowiązana jest do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2008 r., sygn. akt I FSK 983/08, Lex nr 468877). Ponadto Sąd, badając wystąpienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć nie tylko na ocenie wniosku strony skarżącej, ale również na ocenie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy (postanowienie NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując zatem oceny wniosku o wniosku wstrzymanie wykonania decyzji, Sąd miał na względzie nie tylko okoliczności powołane przez stronę w jego uzasadnieniu, ale również dane w zakresie jej sytuacji osobistej i majątkowej przedstawione w toku postępowania wpadkowego w przedmiocie prawa pomocy. W świetle danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 13 lipca 2012 r. skarżący przebywa aktualnie w areszcie śledczym, nie ma żadnych środków finansowych oraz źródeł utrzymania. Dochód 4 – osobowej rodziny skarżącego stanowi wynagrodzenie jego ojca w wysokości 2.500 zł brutto miesięcznie, a w skład majątku rodziny wchodzi nieruchomość zabudowana domem o pow. 160 m², która jest obciążona kredytem hipotecznym. Odnosząc przytoczoną wyżej regulację prawną art. 61 p.p.s.a. do rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdził, że wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonego aktu organu administracji spowoduje w jego sytuacji niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Ograniczył się wyłącznie do powołania na prowadzone wobec jego majątku postępowanie egzekucyjne na podstawie postanowienia z dnia "[...]" o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej. I choć wprawdzie wskazał na szereg środków egzekucyjnych zastosowanych przez organ w tym postępowaniu, to jednak nie przedstawił szczegółowych informacji odnośnie tego, jakich składników majątku one dotyczyły i kiedy zostały zastosowane, ograniczając się do stwierdzenia, że objęły one cały jego majątek. Tymczasem konieczność zapłaty należności publicznoprawnych, i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, jest zwykłym następstwem wydania decyzji podatkowej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego nie naprawiłoby (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009 r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl.: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego sam fakt prowadzenia postępowania egzekucyjnego, bez przedstawienia szczegółowych informacji co do jego przebiegu i wyników, nie może stanowić automatycznej podstawy wstrzymania wykonania decyzji. Wbrew też stanowisku skarżącego, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wystarczy jedynie wykazać, że na skutek wykonania decyzji dojdzie do egzekucji znacznej kwoty pieniędzy (w przypadku skarżącego 251.087 zł). Skoro bowiem skarżący dąży do wykazania, że w jego przypadku dojdzie do wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, to dla oceny, czy rzeczywiście w stanie faktycznym sprawy może dojść do szkody majątkowej, konieczne jest odniesienie tej kwoty do stanu majątkowego skarżącego, w tym majątku będącego przedmiotem zajęć egzekucyjnych. W rozpoznawanej sprawie nie było to możliwe ze względu na brak stosownych informacji przekazanych przez stronę. Powyższe należy również odnieść do argumentacji strony powołującej się na zagrożenie podjęciem przez organ egzekucyjny ewentualnej decyzji o licytacji zajętych nieruchomości i ruchomości. W świetle powyższego niemożliwym było wyprowadzenie bezsprzecznych wniosków co do tego, czy prowadzenie egzekucji administracyjnej spowoduje, jak twierdzi skarżący, niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższych względów wniosek strony skarżącej nie mógł zostać uwzględniony. Dlatego też na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.