I SA/Ol 517/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Wiesława Pierechod, Sędziowie sędzia WSA Ryszard Maliszewski (sprawozdawca), sędzia WSA Przemysław Krzykowski,, Protokolant specjalista Paweł Guziur, po rozpoznaniu w Olsztynie na rozprawie w dniu 29 listopada 2016r. sprawy ze skarg C. K. na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa – z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2011 – z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2011 – z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2012 – z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2012 oddala skargi C.K. (dalej skarżący, odwołujący się, strona, wnioskodawca, beneficjent, producent rolny) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargi na decyzje Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej Dyrektor ARiMR, Organ II instancji, Organ odwoławczy) z dnia "[...]": – nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2011 (w sprawie o sygn. akt I SA/Ol 517/16), – nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania pomocy finansowej z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (w skrócie ONW) na rok 2011 (sygn. akt I SA/Ol 518/16), – nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na rok 2012 (sygn. akt I SA/Ol 519/16), – nr "[...]" w przedmiocie uchylenia decyzji dotychczasowej i przyznania pomocy finansowej ONW na rok 2012 (sygn. akt I SA/Ol 520/16). Z uzasadnień decyzji i akt spraw wynika, że Kierownik Biura Powiatowego (dalej Kierownik ARiMR, Organ I instancji) decyzjami: – z dnia 16 listopada 2011r. nr "[...]" przyznał beneficjentowi płatności do wszystkich działek zadeklarowanych we wniosku na rok 2011, tj. do powierzchni 13,93 ha w ramach jednolitej płatności obszarowej kwotę w wysokości 9898,24 zł oraz do powierzchni 9,63 ha w ramach uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw (UPO) kwotę w wysokości 2640,83 zł; – z dnia 2 września 2011r. nr "[...]" przyznał beneficjentowi płatności do wszystkich działek zadeklarowanych we wniosku na rok 2011, tj. do powierzchni 13,93 ha w ramach ONW, w wysokości 2493,47 zł; – z dnia 17 grudnia 2012r. nr "[...]" przyznał beneficjentowi w ramach jednolitej płatności obszarowej kwotę w wysokości 10095,62 zł oraz w ramach uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych kwotę w wysokości 2019,23 zł; – z dnia 16 października 2012r. nr "[...]" przyznał beneficjentowi płatności do wszystkich działek zadeklarowanych we wniosku na rok 2012, tj. do powierzchni 13,93 ha w ramach ONW, w wysokości 2468,54 zł. Podstawą wydania ww. decyzji były informacje przedstawione przez beneficjenta we wnioskach o przyznanie ww. płatności na lata 2011 i 2012, w których strona podała do płatności m.in. działkę rolną oznaczoną literą A o powierzchni 3,49 ha położona na działce ewidencyjnej nr 140, woj. "[...]", powiat "[...]", gmina "[...]", obręb "[...]". Następnie w gospodarstwie rolnym producenta rolnego została przeprowadzona w dniach 01 - 02.10.2013r. kontrola na miejscu metodą FOTO, z której sporządzono raport nr "[...]" na formularzu P-8/37. Stwierdzono nieprawidłowości polegające na zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej na całej działce rolnej A (kod DR18). Działka rolna A deklarowana na działce referencyjnej nr 140, otrzymała w wyniku kontroli na miejscu również kody pokontrolne DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania) oraz DR13+ (zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). Ponadto na str. 3-1 w poz. XI, w polu nr 10 "Uwagi" umieszczono zapis: działka w całości odłogowana przez kilka lat. Na części działki, w miejscach o największym zagęszczeniu samosiewów, wykonano wycinkę drzew i krzewów. Beneficjent nie złożył zastrzeżeń do wyników kontroli zawartych w ww. protokole. Postanowieniami z 30.11.2015r. Organ I instancji wznowił postępowania zakończone ww. decyzjami ostatecznymi. Jako podstawę wznowienia wskazano art. 145 § 1 pkt 5 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego i ustalenia z ww. protokołu z kontroli na miejscu jako nową okoliczność faktyczną dotyczącą kwestii użytkowania działki rolnej A. Beneficjent w piśmie z dnia 14.12.2015r. wyjaśnił, że działka nr 140 o pow. 3,49 ha tylko w części (ok. 0,4 ha ) była zakrzaczona i nie utrzymana w należytej kulturze. Pozostały grunt wykorzystywany był pod pastwisko dla bydła i koni. Producent rolny przyznał, że jego błędem było niewłaściwe ujęcie działki we wniosku przez podanie jej całkowitej powierzchni do dopłat, ale wynikało to z niedopatrzenia i nieumiejętnie sporządzonego wniosku. Podał, że po kontroli z dnia 02.10.2013r. działka została niezwłocznie uporządkowana i utrzymywana jest we należytej kulturze i zwrócił się o przychylne rozpatrzenie jego wniosku i odstąpienie od wymierzenia kary polegającej na zwrocie przyznanych dopłat za lata 2011 i 2012, gdyż w jego obecnej sytuacji byłoby to bardzo dużym obciążeniem finansowym, które ciężko będzie mu udźwignąć. Dołączył mapę z zaznaczoną częścią działki na której występowały zakrzaczenia. Kierownik ARiMR po ponownym rozpatrzeniu sprawy wydał w dniu "[.1.]" następujące decyzje: – nr "[...]" o uchyleniu ww. decyzji z dnia 16 listopada 2011r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2011 i odmówił przyznania stronie płatności na rok 2011; – nr "[...]" o uchyleniu ww. decyzji z dnia 2 września 2011r. w sprawie przyznania pomocy finansowej ONW na rok 2011 i odmówił przyznania stronie płatności na rok 2011 – nr "[...]" o uchyleniu decyzji z dnia 17 grudnia 2012r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2012 i odmówił przyznania stronie na rok 2012; – nr "[...]" o uchyleniu decyzji z dnia 16 października 2012r. w sprawie przyznania pomocy finansowej ONW na rok 2012 i odmówił przyznania płatności stronie płatności na rok 2012. Podstawą prawną ww. decyzji stały się art. 104, art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 z ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 23, dalej Kpa). Jako decydujące dla uchylenia dotychczasowych decyzji i następnie odmowy przyznania płatności wskazano ustalenie wynikające z ww. raportu z kontroli na miejscu, na podstawie którego uznano za bezsporne zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej stwierdzone na całej działce oznaczonej we wnioskach strony literą A. Kierownik ARiMR powołał się na art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 co do płatności bezpośrednich i art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 co do płatności ONW. Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do danej płatności a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku. Organ przedstawił wyliczenia z których wynikało, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną w kontroli na miejscu wyniosła 33,4291% i uznał, że mają zastosowanie ww. regulacje rozporządzeń. Organ I instancji powołał się na art. 145 § 1 pkt 5 Kpa i uznał za zasadne uchylenie decyzji dotychczasowych. Ocenił, że nie przysługują stronie płatności pierwotnie przyznane na mocy ww. uchylonych decyzji. Organ odmówił beneficjentowi także przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 9,63 ha. Od powyższych rozstrzygnięć beneficjent, reprezentowany przez adwokata, złożył odwołania. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i wydanie decyzji o odmowie uchylenia pierwotnie wydanych decyzji, o wstrzymanie wykonalności zaskarżonych decyzji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Decyzjom Organu I instancji z dnia "[.1.]" zarzucono naruszenie: – przepisów prawa procesowego: – art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w zw. z art. 6, art. 26 i art. 28 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz. Urz. UE L 316 z 2.12.2009r., str. 1, ze zm. – w skrócie rozporządzenie 1122/2009) i art. 17 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009r., str. 16 ze zm. - w skrócie rozporządzenie 73/2009) – odnośnie płatności bezpośrednich, natomiast w zakresie odnośnie ONW: – art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a w zw. z art. 19 ustawy z dnia 7 marca 2007r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (j.t. Dz.U. z 2013r. poz. 173 ze zm. - w skrócie ustawa o wspieraniu) oraz art. 11 i art. 24 rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dziennik Urzędowy L 025, 28/01/2011, P. 0008 – 0023 – dalej rozporządzenie 65/2011. Podniesiono, że powyższe naruszenia polegają na: a) przyjęciu przez Organ, że informacje uzyskane na podstawie kontroli administracyjnej i ustaleniu powierzchni działki rolnej skarżącego na podstawie systemu informacji geograficznej, o którym mowa w rozporządzeniu nr 73/2009 są nowymi okolicznościami faktycznymi, nieznanymi Organowi wydającemu decyzję podczas, gdy zgodnie z wyżej wymienionymi przepisami Organ miał obowiązek przeprowadzić kontrolę administracyjną i ustalić powierzchnię deklarowanego gruntu rolnego przy pomocy systemu informacji geograficznej przed rozpatrzeniem wniosku o wypłatę płatności obszarowej. Organ już w 2011r. musiał znać powierzchnię gruntu rolnego wynikającą z systemu informatycznego. Zaniedbania Organu i odmienne ustalenie powierzchni działki nr 140 na podstawie tego samego systemu informatycznego w 2013r. nie mogą być podstawą wznowienia postępowania w sprawie decyzji z lat 2011 i 2012, b) przyjęciu przez Organ, że informacje uzyskane w toku kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 2.10.2013r. są okolicznościami nowymi, nieznanymi Organowi w dniu wydania decyzji ostatecznych w 2011 i 2012r., podczas gdy z załącznika graficznego przygotowanego przez Organ, załączonego przez odwołującego się do wniosku wynika, że część działki 140 jest zadrzewiona i zakrzewiona. Okoliczność ta nie jest zatem okolicznością nową, nieznaną Organowi w 2011 i 2012r. i nie może stanowić podstawy do wznowienia postępowania w sprawie oraz wzruszenia decyzji ostatecznej, – art. 7, art. 77, art. 80 Kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy o wspieraniu poprzez niewyjaśnienie w sprawie niniejszej w sposób wyczerpujący stanu faktycznego sprawy, oparcie rozstrzygnięcia na wynikach kontroli na miejscu przeprowadzonej w ramach innego postępowania, które nie przesądzają w sposób jednoznaczny jaki był stan działki nr 140 w dniu wydania decyzji ostatecznej w 2011 i 2012r., – art. 7, art. 8, art. 9 oraz art. 107 § 1 oraz § 3 Kpa poprzez wydanie przez Organ I instancji decyzji, która zawiera niejasne i niepełne uzasadnienie, co pozostaje w sprzeczności z zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego tj. zasadą oficjalności, polegającą na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i stanu prawnego, zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej oraz zasadą informowania stron. Organ nie wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji dlaczego wyniki kontroli administracyjnej i pomiaru powierzchni działki nr 140 dokonane przez Organ w 2011r. różnią się od pomiarów dokonanych w 2013r., w jaki sposób zostały wykonane pomiary w 2011r., 2012r. i w 2013r. oraz dlaczego pomiarom wykonanym w 2013r. Organ przypisał pierwszeństwo i dlaczego okoliczności dotyczące powierzchni działki nr 140 nie były rzekomo znane Organowi w dniu wydania decyzji ostatecznej. W piśmie z dnia 25 kwietnia 2016r. pełnomocnik strony podał, że raport i zweryfikowany raport, których współautorem i autorem jest ten sam pracownik Organu - W.M., nie mogą być uznane za dowód. Dyrektor ARiMR ww. decyzjami z dnia "[...]" utrzymał w mocy ww. decyzje Kierownika ARiMR z dnia "[.1.]". Jako podstawę prawną podał art. 138 § 1 pkt 1 ww. ustawy Kpa), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (j.t. Dz. U. z 2014r. poz. 1438, dalej ustawa o ARiMR). W zakresie płatności bezpośrednich oparł się na art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 26 stycznia 2007r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2012r., poz. 1164, ze zm. dalej ustawa o płatnościach), i art. 58 rozporządzenia 1122/2009. Natomiast w zakresie płatności ONW wskazał w sentencji § 2, § 3 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 40, poz. 329, ze zm. – dalej rozporządzenie ONW), i art. 16 ust. 5 rozporządzenia 65/2011. W uzasadnieniu każdej z decyzji Organ odwoławczy stwierdził, że dokonane przez Kierownika ARiMR ustalenia stanu faktycznego i zastosowanie przepisów prawnych są prawidłowe, zaś odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Podał, że uzyskanie przez Kierownika ARiMR informacji w kwestii użytkowania spornej działki rolnej A, na podstawie wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie beneficjenta w dniach 01 - 02.10.2013r., wskazujących na brak prowadzenia na niej działalności rolniczej, niewątpliwie podważających podstawę decyzji ostatecznej, wyłączało uznaniowość Organu I instancji, i obligowało Organ do wszczęcia z urzędu postępowania o wznowienie postępowania. W ocenie Organu odwoławczego powoływane nowe okoliczności istniały w dniu wydania decyzji dotychczasowej, i nie były wówczas znane Kierownikowi ARiMR. Organ powołał się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2000r. sygn. akt III RN 125/1999, wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2000r., sygn. akt IV SA 1885/99, LEX nr 50152, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 26 maja 2015r. sygn. akt I SA/Ol 190/15. Dyrektor ARiMR wyjaśnił, że strona deklarując we wniosku określone działki rolne powinna podać stan faktyczny użytkowanych rolniczo przez siebie gruntów, tj. zarówno odnośnie powierzchni, jak i rodzaju uprawy. Zaznaczył, że powierzchnie działek rolnych, jakie należy podać we wniosku, a które są przedmiotem kontroli na miejscu, powinny być określone zgodnie ze stanem faktycznym. Przy czym powierzchnia działki rolnej, do której przysługują płatności bezpośrednie to powierzchnia działki ewidencyjnej, wykorzystywana do celów rolniczych (pod uprawy rolne). Oznacza to, że należy odliczyć od niej powierzchnie zadrzewione, zakrzaczone, drogi z wyjątkiem dróg technologicznych i dojazdowych do pól o nawierzchni gruntowej, powierzchnie zabudowane, wody, odłogi i inne powierzchnie przeznaczone na użytkowanie pozarolnicze. Wobec powyższego we wnioskach o przyznanie płatności na lata 2011 i 2012 należało podać rzeczywistą powierzchnię działki rolnej, która nie zawsze pokrywa się z powierzchnią użytku gruntowego, uwidocznioną w ewidencji gruntów i budynków, bowiem częstokroć dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków nie odzwierciedlają stanu faktycznego użytków w gospodarstwie rolnym. Organ wskazał, że w związku z kwestionowaniem przez odwołującego się wyników przeprowadzonej kontroli na miejscu Kierownik Biura Działań Społecznych i Środowiskowych oraz Płatności Bezpośrednich Oddziału Regionalnego ARiMR zwrócił się pismem z dnia 10 marca 2016r. do Kierownika Biura Kontroli na Miejscu Oddziału Regionalnego ARiMR (dalej Kierownik Biura Kontroli), o przeprowadzenie weryfikacji wyników ww. kontroli. Kierownik Biura Kontroli w piśmie z dnia 22 marca 2016r. podał, że analiza dokumentacji wykazała poprawność przeprowadzonej kontroli. Wyjaśniono, że działka rolna A deklarowana na działce referencyjnej nr 140, otrzymała w wyniku kontroli na miejscu kody pokontrolne DR52, DR18 oraz DR13+. W protokole odnotowano: "działka w całości odłogowana przez kilka lat. Na części działki, w miejscach o największym zagęszczeniu samosiewów, wykonano wycinkę drzew i krzewów". Kierownik Biura Kontroli na Miejscu wskazał, iż kod DR18 informuje o zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej na całej działce, co znalazło potwierdzenie w wykonanej podczas czynności kontrolnych dokumentacji fotograficznej o nr od A_1 do nr A_9. Ponadto W.M. - inspektor terenowy przeprowadzający czynności kontrolne potwierdził zapis o wycince drzewostanu i kilkuletnim braku rolniczego użytkowania działki. Przy czym stan działki rolnej A z dnia wizytacji terenowej przeprowadzonej w okresie od 01 do 02.10.2013r. wskazuje na wysoki udział drzew, siewek drzew i krzewów oraz znaczny stopień zachwaszczenia, który nie daje podstaw do zakwalifikowania obszarów wykluczonych do płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Dodatkowo w piśmie z dnia 14 marca 2016r. W.M. podał, że zaniechanie użytkowania na działce ma charakter wieloletni, na co wskazuje jednoznacznie drzewostan występujący na działce. Wskazał, iż wykluczenie działki z płatności na rok 2011 oraz 2012r. jest w pełni uzasadnione, gdyż wiek drzewostanu przekracza dwa lata. Ponadto wycinka drzewostanu dotyczyła jedynie drzew mających wartość materiałową i miała charakter miejscowy. Karpy pozostawione po wycince wskazują na usuwanie drzewostanu kilkunastoletniego. Odnosząc się do zarzutów odwołań w zakresie wystąpienia przesłanek z art. 145 § 1 pkt 5 Kpa Organ odwoławczy podał, że Kierownik ARiMR zasadnie wskazał jako nową okoliczność ustalenia dokonane w oparciu o ww. raport. Organ I instancji na dzień wydania decyzji nie posiadał wiedzy o zaniechaniu użytkowania działki rolnej A. Przy czym załącznik graficzny przesłany przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w 2011r. i 2012r. nie przedstawia stanu działki rolnej A zastanego podczas przeprowadzonej kontroli oraz wykonanej z niej dokumentacji fotograficznej (zdjęcia od nr A_1 do A_9) w 2013r.. Na załączniku graficznym do wniosku o przyznanie ww. płatności na rok 2011 i 2012 beneficjent nie naniósł granicy pola zagospodarowania nieużytku, co wskazywało na fakt, iż rzeczona granica jest aktualna. W związku z powyższym podczas kontroli administracyjnej wniosku skarżącego, powierzchnia ww. działki rolnej A wyniosła 3,49 ha. Ponadto Organ II instancji wskazał, że we wstępnie przesłanym spersonalizowanym wniosku przez ARiMR powierzchnia działki rolnej A w granicach działki referencyjnej wynosiła 3,41 ha, natomiast producent rolny we wnioskach o przyznanie płatności na rok 2011 (bezpośrednich i ONW) poprawił ww. powierzchnię na 3,49 ha. Ponadto Organ I instancji wydając ww. uchylone decyzje z 2 września 2011r., 16 listopada 2011r., 16 października 2012r. i 17 grudnia 2012r., dokonał prawidłowej analizy wniosku wraz z załącznikiem graficznym i nie stwierdził powierzchni niekwalifikujących się do przyznania płatności. Organ odwoławczy zaznaczył, że odwołujący się miał obowiązek zaznaczenia na załączniku graficznym powierzchni niekwalifikujących się do przyznania płatności (powierzchni zadrzewionych). Natomiast w piśmie z dnia 14.12.2015r. wskazał, iż po kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu 2.10.2013r. działka została niezwłocznie uporządkowana i utrzymywana jest w należytej kulturze. Ponadto strona dołączyła mapę z zaznaczonym obszarem zakrzaczonym. Organ odwoławczy ocenił, że Organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję na podstawie deklaracji producenta rolnego zawartej we wniosku o przyznanie płatności i dokonanej kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniach 01.10.2013r. - 02.10.2013r., kontroli administracyjnej, mającej na celu weryfikację wskazanych przez producenta danych ze stanem faktycznym. Przedstawił wyliczenia, z których wynikało, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną w kontroli na miejscu wyniosła 33,4291% co powoduje, że nie przysługują stronie płatności pierwotnie przyznane na mocy ww. uchylonych decyzji. Organ powołał się w tym zakresie na art. 58 akapit drugi rozporządzenia 1122/2009 co do płatności bezpośrednich i art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia 65/2011 co do płatności ONW. Ponadto Dyrektor ARiMR uznał, że Organ I instancji zasadnie odmówił beneficjentowi przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 9,63 ha. Zgodnie z treścią art. 7 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego płatność ta przysługuje rolnikowi do powierzchni, do której została przyznana jednolita płatność obszarowa. Odnosząc się do pisma strony z dnia 25 kwietnia 2016r. Organ II instancji podał, że omawiana kontrola w gospodarstwie strony została przeprowadzona przez dwóch kontrolujących, w tym przez W.M.. Z kolei raport z czynności kontrolnych został zatwierdzony przez L.S. w dniu 6 marca 2014r.. Ponowną weryfikację raportu z czynności kontrolnych przeprowadzono na wniosek Kierownika Biura Działań Społecznych i Środowiskowych oraz Płatności Bezpośrednich z dnia 10 marca 2016r.. Do odpowiedzi z dnia 22 marca 2016r. podpisanej przez Kierownika Biura Kontroli na Miejscu dołączono notatkę inspektora terenowego W.M. z dnia 14 marca 2016r.. Ponownej weryfikacji raportu z czynności kontrolnych dokonał L.S.. Organ uznał raport z czynności kontrolnych za dokument urzędowy o którym mowa w art. 76 § 1 Kpa. Raport z kontroli na miejscu wraz z dokumentacją sporządzoną w trakcie kontroli na miejscu (dokumentacja fotograficzna) w rzeczywisty sposób odzwierciedla ustalenia kontroli dokonane w danym czasie i miejscu. W skargach na powyższe decyzje strona, reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika, wniosła o ich uchylenie wraz z decyzjami Organu I instancji, zasądzenie od Organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, oraz połączenie spraw. Skarżący powtórzył zarzuty sformułowane w odwołaniach – naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w zw. z art. 6, art. 26, art. 28 rozporządzenia 1122/2009, art. 11 i 24 rozporządzenia 65/2011 i art. 17 rozporządzenia 73/2009, art. 7, 77, 80 Kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy o wspieraniu. Dodatkowo zarzucił naruszenie: - art. 25 ust. 4 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez zlecenie przez Organ II instancji weryfikacji kontroli na miejscu wykonanej na działce skarżącego przez osoby, które dokonywały weryfikowanej kontroli, co pozostaje wprost w sprzeczności z powyższym przepisem, - art. 8, art. 11, art. 15 oraz art. 107 § 1 i § 3 Kpa poprzez wydanie przez Organ II instancji decyzji, która zawiera niejasne i niepełne uzasadnienie, oraz w której Organ nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu od decyzji Organu I instancji, co narusza zasadę dwuinstancyjności oraz zasadę oficjalności, polegającą na dokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego i stanu prawnego, zasadę pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. W treści skarg podniesiono, że okoliczności dotyczące ustalenia powierzchni działki nr 140, jak również jej stanu i częściowego zadrzewienia nie stanowią okoliczności nowych, nieznanych Organowi w dniu wydania decyzji ostatecznych z 2011r. i 2012r., lecz wynikają z odmiennej oceny materiału dowodowego zgromadzonego przez Organ już w 2011r. i 2012r.. Okoliczności te nie mogą stanowić podstawy wznowienia postępowania w sprawie niniejszej i wzruszenia decyzji ostatecznej. Organ II instancji praktycznie wcale nie ustosunkował się do powyższych zarzutów w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji. Skupił się jedynie na błędnym założeniu, że strona skarżąca zarzuca Organowi brak dokonania jakiekolwiek kontroli wniosku skarżącego. Argumentacja i zarzuty skarżącego zawarte w odwołaniu od decyzji Organu I instancji były natomiast odmienne. Podniesiono w skardze, że Organ I instancji przed wydaniem decyzji ostatecznych w 2011 i 2012r. był obowiązany do dokonania kontroli administracyjnej wniosku odwołującego o przyznanie płatności i ustalenia powierzchni działki nr 140 co najmniej w systemie informacji geograficznej, o którym mowa w rozporządzeniu 73/2009. Jak wynika z treści uzasadnienia decyzji ostatecznych Organ dokonał weryfikacji wniosku odwołującego w powyższym zakresie i stwierdził, że powierzchnia działki nr 140, zgodnie z deklaracją wnioskodawcy, wynosi 13,93 ha. Do wniosku odwołującego załączony został załącznik graficzny przygotowany przez Organ I instancji. Na zdjęciu stanowiącym załącznik graficzny wyraźnie widać, że część działki 140 jest zadrzewiona i zakrzewiona, mimo to w decyzjach z 2011r. i 2012r. Organ potwierdził, że powierzchnia działki wynosi 13,93 ha. Błędnie zatem wskazał Organ II instancji, że strona skarżąca zarzuca Organom brak przeprowadzenia kontroli administracyjnej wniosku skarżącego. Wskazano w skardze, że jest wręcz przeciwnie, strona skarżąca zarówno w odwołaniu, jak i obecnie w skargach podnosi, że dokonanie przez Organ kontroli administracyjnej w systemie informacji geograficznej, jak również dysponowanie przez Organ załącznikiem graficznym - a zatem zdjęciem satelitarnym działki skarżącego pozwalają stwierdzić, iż już w 2011r. Organ I instancji dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na weryfikację wniosku skarżącego, dokonał badania powierzchni działki i posiadał zdjęcie powierzchni działki obrazujące jej stan i częściowe zadrzewienie i zakrzewienie. Jednocześnie oceniając powyższy materiał dowodowy Organ przyznał pomoc finansową w stosunku do zadeklarowanych przez niego powierzchni. Organ II instancji wydając zaskarżone decyzje wykazał się również niezrozumieniem zarzutów skarżącego zawartych w odwołaniu od decyzji I instancji. Skarżący podnosił bowiem, że Organ już w 2011r. dysponował materiałami - wynikami kontroli administracyjnej, zdjęciami działki nr 140 (załącznik graficzny do wniosku) pozwalającymi w sposób prawidłowy ustalić stan działki, jej częściowe zadrzewienie oraz powierzchnię. Organ II instancji wskazywał natomiast, że wnioskodawca zarzucał Organom brak dokonania kontroli administracyjnej wniosku, przez co Organ II instancji w zasadzie nie ustosunkował się do zarzutów skarżącego. Nadto Organ II instancji bardzo lakonicznie lub wcale nie odniósł się do innych zarzutów naruszenia przez Organ I instancji prawa procesowego. Organ ograniczył się jedynie do zacytowania powoływanych przez skarżącego przepisów postępowania i wskazania, że Organ "nie zgadza się z zarzutem naruszenia" danego przepisu (strona 11 uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sprawach o sygn. akt I SA/Ol 517/16 i I SA/Ol 519/16, natomiast w sprawach o sygn. akt I SA/Ol 518/16 i I SA/Ol 520/16 - strona 13 i 14 decyzji). W odpowiedziach na skargi Dyrektor ARiMR wniósł o ich oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Na rozprawie w dniu 29 listopada 2016r. Sąd postanowił połączyć sprawy o sygn. akt I SA/Ol 517/16, I SA/Ol 519/16, I SA/Ol 518/16 i I SA/Ol 520/16 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia oraz prowadzić je dalej pod sygn. akt I SA/Ol 517/16. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2016r., poz. 718, dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Na wstępie zaznaczyć należy, iż wznowienie postępowania jest instytucją procesową umożliwiającą ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym została ona wydana, było dotknięte kwalifikowanymi wadami, wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. Zadaniem organów w postępowaniu wznowieniowym jest zatem ustalenie, czy postępowanie zakończone decyzją ostateczną było dotknięte jedną z wad wymienionych w wymienionym wyżej przepisie. Stwierdzenie istnienia takiej wady obliguje organ do uchylenia decyzji ostatecznej i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy stosownie do art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który je wydał. Przywołany przepis wymaga zatem kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: nowe okoliczności i nowe dowody muszą zostać ujawnione po wydaniu decyzji ostatecznej; oraz nowe okoliczności i nowe dowody musiały istnieć już wcześniej, to jest w chwili wydawania decyzji ostatecznej, lecz dla tego organu są one nowymi tylko dlatego, że nie były mu wcześniej znane. Nie ma znaczenia, czy ujawnione okoliczności lub dowody nie były znane organowi prowadzącemu postępowanie pierwotnie w wyniku zaniedbań, czy z innych powodów. Warunkiem wznowienia postępowania jest w omawianym przypadku jedynie to, aby nowa okoliczność, czy dowód miały istotne znaczenie dla sprawy i istniały w dniu wydania decyzji oraz nie były znane organowi, który wydal decyzję (por. wyrok NSA z dnia 19 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 768/11, LEX nr 1252179). O istotności nowych okoliczności faktycznych i nowych dowodów można mówić tylko wtedy, jeżeli dotyczą one przedmiotu sprawy i mają wpływ na zmianę treści decyzji w kwestiach zasadniczych, co oznacza, że w sprawie mogłaby zapaść decyzja co do istoty odmienna od dotychczasowej. W świetle powyższych rozważań dowody i okoliczności z nich wynikające, które wynikały z protokołu kontroli na miejscu, były istotne dla sprawy. Na podstawie tego dowodu Organ dowiedział się o okolicznościach, które istniały w dacie wydania decyzji ostatecznych, ale wtedy nie były znane Organowi. Podstawą wydania decyzji w przedmiocie przyznania płatności były informacje przedstawione przez beneficjenta we wnioskach o przyznanie ww. płatności na lata 2011 i 2012, w których strona podała do płatności m.in. działkę rolną oznaczoną literą A o powierzchni 3,49 ha położonej na działce ewidencyjnej nr 140, woj. "[...]", powiat "[...]", gmina "[...]", obręb "[...]". W gospodarstwie rolnym skarżącego w dniach 01 - 02.10.2013r. została przeprowadzona kontrola na miejscu metodą FOTO, z której sporządzono raport nr "[...]" na formularzu P-8/37. Stwierdzono nieprawidłowości polegające na zaniechaniu prowadzenia działalności rolniczej na całej działce rolnej A (kod DR18). Działka rolna A deklarowana na działce referencyjnej nr 140, otrzymała w wyniku kontroli na miejscu również kody pokontrolne DR52 (stwierdzono powiększenie zasięgu pola zagospodarowania) oraz DR13+ (zadeklarowana powierzchnia całkowita działki rolnej jest większa od powierzchni stwierdzonej). Ponadto na str. 3-1 w poz. XI, polu nr 10 "Uwagi" umieszczono zapis: działka w całości odłogowana przez kilka lat. Na części działki, w miejscach o największym zagęszczeniu samosiewów, wykonano wycinkę drzew i krzewów. Beneficjent nie złożył zastrzeżeń do wyników kontroli zawartych w ww. protokole. O odłogowaniu spornej działki rolnej Organ dowiedział się po przeprowadzeniu kontroli na miejscu. Natomiast strona skarżąca myli kontrolę administracyjną, z kontrolą na miejscu. Podkreślić należy, że na państwa członkowskie nałożono obowiązek przeprowadzenia kontroli administracyjnej wniosków o przyznanie pomocy celem zweryfikowania warunków kwalifikowalności do uzyskania tej pomocy (art. 20 ust. 1 rozporządzenia 73/2009). Zgodnie z art. 28 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009, kontrole administracyjne służą wykrywaniu nieprawidłowości, w szczególności przez stosowanie narzędzi informatycznych. Kontrola administracyjna (a zatem kontrola z wykorzystaniem środków informatycznych) ma znaczenie zasadnicze, zaś kontrola na miejscu może być stosowana jako uzupełnienie tej kontroli administracyjnej, co wynika z art. 20 ust. 2 rozporządzenia 73/2009. Sprawdzenie zgodności z systemem kwalifikowalności obejmuje kontrole administracyjne i kontrole na miejscu, przy czym kontroli administracyjnej muszą być poddane wszystkie wnioski (art. 10 ust. 2, art. 11 ust. 1 rozporządzenia 1122/2009). Rolnicy we wszystkich państwach członkowskich Unii Europejskiej (UE) podlegają takim samym zasadom weryfikacji powierzchni, a żadna dowolność państw członkowskich w tym zakresie nie może być stosowana. Wszystkie państwa członkowskie UE, w tym Polska, zobowiązane są do ustanowienia zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli (ZSZiK), w tym do prowadzenia systemu identyfikacji działek rolnych (LPIS), ustanowionego na podstawie map lub dokumentów, przy wykorzystaniu skomputeryzowanego systemu informacji geograficznych (GIS), tj. obrazów lotniczych lub satelitarnych. System informacji geograficznych (GIS) pozwala na jednoznaczną identyfikację położenia działki rolnej w przestrzeni i kontrolę zadeklarowanej powierzchni pod względem kwalifikowalności. Dostępna w ZSZiK ortofotomapa jest najlepszym ogólnodostępnym źródłem dokonywania pomiarów powierzchni. Pomiary wykonywane na ortofotomapie pozwalają na kompleksową ocenę powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej oraz dokonanie na jej podstawie pomiarów z dokładnością 0,25 m lub 0,50 m. Tak więc przyjęte zasady ustalania powierzchni kwalifikowanych do płatności w oparciu o powierzchnie referencyjne systemu LPIS wynikają wprost z przepisów unijnych i z pewnością nie są to pomiary orientacyjne, tylko bardzo dokładne. Raport z czynności kontrolnych jest - co do zasady - dokumentem urzędowym sporządzanym w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania (art. 76 § 1 i 2 k.p.a.). Stanowi on dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Raport z czynności kontrolnych jako dokument urzędowy, ma decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Procesową podstawą prawną zaskarżonych decyzji stanowiły art. 104, art. 145 § 1 pkt 5, art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 2 kpa. Decydujące znaczenie dla uchylenia decyzji w przedmiocie poszczególnych płatności i następnie odmowy przyznania płatności, było ustalenie wynikające z ww. raportu z kontroli na miejscu. Na podstawie, którego uznano, że skarżący w latach 2011 i 2012 zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na całej działce oznaczonej we wnioskach strony literą A. W konsekwencji przedstawionych rozważań stwierdzić trzeba, że organ miał podstawy, aby wznowić postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. W rozpoznawanej sprawie charakterystyczne było postępowanie skarżącego po dokonaniu kontroli na miejscu. Nie czekając na formalny protokół kontroli, podjął on działania , które zmierzały do zmiany zaistniałego stanu rzeczy. Zmiana stanu rzeczy, w zakresie zmiany działki odłogowanej, na działkę użytkowaną rolniczą może mieć skutek prospektywny. Nie ma ona charakteru retrospektywnego (ex tunc). W skargach wniesionych do Sądu pełnomocnik strony skarżącej , nie mogąc podważyć ustalonego stanu faktycznego, usiłuje mnożyć wątpliwości dotyczące aspektów podmiotowych. Dotyczą one kwestii osób przeprowadzających kontrolę i rekontrolę. W przypadku kontroli na miejscu ustala się stan faktyczny, który został zastany w dacie jej przeprowadzenia. Bardzo istotną rzeczą jest utrwalenie tego stanu faktycznego, przy pomocy dokumentacji graficznej i fotograficznej. Nie ulega najmniejszych wątpliwości, mając na względzie te dowody, że sporna działka była odłogowana. Ujawnione okoliczności wykazały, że ten stan rzeczy trwał przez okres, kiedy były przyznawane te płatności. W rezultacie zachodziły przesłanki procesowe do wznowienia postępowania . W konsekwencji subsumpcja przepisów prawa materialnego, po wznowieniu postępowania, odnosiła się do stanu faktycznego ustalonego w tym postępowaniu. Jak już zostało wykazane, okoliczności faktyczne istniały w dacie przyznawania poszczególnych płatności. Te okoliczności faktyczne stanowiły podstawę do stosowania na art. 58 akapit drugi rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 co do płatności bezpośrednich i art. 16 ust. 5 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (WE) nr 65/2011 co do płatności ONW. Zgodnie z tymi przepisami, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do danej płatności a powierzchnią stwierdzoną przekracza 20% lecz nie więcej niż 50% powierzchni stwierdzonej, nie przyznaje się pomocy w danym roku. Organ przedstawił wyliczenia z których wynikało, że różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a powierzchnią stwierdzoną w kontroli na miejscu wyniosła 33,4291% i uznał, że mają zastosowanie ww. regulacje rozporządzeń. W rezultacie Sąd nie podzielił zarzutów skargi w przedmiocie naruszenia art. 145 § 1 pkt 5 Kpa w zw. z art. 6, art. 26, art. 28 rozporządzenia 1122/2009, art. 11 i 24 rozporządzenia 65/2011 i art. 17 rozporządzenia 73/2009, art. 7, 77, 80 Kpa oraz art. 21 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ww. ustawy o wspieraniu. Sąd nie podzielił zarzutu naruszenia art. 25 ust. 4 rozporządzenia nr 65/2011 poprzez zlecenie przez Organ II instancji weryfikacji kontroli na miejscu wykonanej na działce skarżącego przez osoby, które dokonywały weryfikowanej kontroli, co pozostaje wprost w sprzeczności z powyższym przepisem. Należy wskazać, że omawiana kontrola w gospodarstwie strony została przeprowadzona przez dwóch kontrolujących, w tym przez W.M.. Z kolei raport z czynności kontrolnych został zatwierdzony przez L.S. w dniu 6 marca 2014r.. Ponowną weryfikację raportu z czynności kontrolnych przeprowadzono na wniosek Kierownika Biura Działań Społecznych i Środowiskowych oraz Płatności Bezpośrednich z dnia 10 marca 2016r.. Do odpowiedzi z dnia 22 marca 2016r. podpisanej przez Kierownika Biura Kontroli na Miejscu dołączono notatkę inspektora terenowego W.M. z dnia 14 marca 2016r.. Ponownej weryfikacji raportu z czynności kontrolnych dokonał L.S. Raport z kontroli na miejscu wraz z dokumentacją sporządzoną w trakcie kontroli na miejscu (dokumentacja fotograficzna) w rzeczywisty sposób odzwierciedla ustalenia kontroli dokonane w danym czasie i miejscu. Sąd nie podzielił zarzutów skarg odnośnie naruszenia - art. 8, art. 11, art. 15 oraz art. 107 § 1 i § 3 Kpa. Ustalenia organu mają oparcie w ustalonym materiale dowodowym. Natomiast uzasadnienie faktyczne zaskarżonych decyzji jest wyczerpujące. Uzasadnienia zaskarżonych decyzji zawierają wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.