I SA/Ol 537/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Błesiński po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi T. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2012r. oraz za styczeń 2013r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. T. P. (dalej jako skarżący), reprezentowany przez pełnomocnika, we wniesionej skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia "[...]" w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do listopada 2012r. oraz za styczeń 2013r.: - za lipiec 2012r. w wysokości 18.662 zł, - za sierpień 2012 w wysokości 48.060 zł, - za wrzesień 2012r. w wysokości 34.353 zł, - za październik w wysokości 74.923 zł, - za listopad 2012r. w wysokości 69.129 zł, - za styczeń 2013r. w wysokości 57.128 zł zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu złożonego wniosku podniósł, że wszczęcie przez organ egzekucji spowoduje wyrządzenie nieodwracalnej szkody i realnie doprowadzi do upadku zakładu skarżącego, a tym samym do utraty miejsc pracy przez co najmniej kilkunastu pracowników. Jednocześnie skarżący nie będzie w stanie po czasie tego rodzaju szkody naprawić, tj. odbudować zakładu. Ponadto brak środków obrotowych spowoduje, iż skarżący nie będzie mógł wywiązywać się z umowy na dostarczanie "[...]", a to spowoduje zerwanie kontraktu i obciążenie go ogromnymi karami umownymi. Podobne konsekwencje czekają skarżącego w przypadku ewentualnego wszczęcia egzekucji z ruchomości czy nieruchomości. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że należność wynikająca z zaskarżonej decyzji została w części wykonana. Zgodnie z załączonym pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 sierpnia 2015r. skarżący posiada obecnie zaległości podatkowe w podatku VAT za miesiące październik, listopad 2012r. oraz styczeń 2013r. w wysokości 88.526,80 zł (odsetki za zwłokę od tych zaległości na dzień 5 sierpnia 2015r. wynoszą 22.164 zł). Dnia 10 lipca 2015r. wystawiono tytuły wykonawcze, zaś w dniu 20 lipca 2015r. dokonano zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, w wyniku którego bank w dniu 28 lipca 2015r. przekazał środki w wysokości 7.567,74 zł, które zostały zarachowane na zaległość w podatku VAT za listopad 2012r. W dniu 5 sierpnia 2015r. bank przekazał środki w kwocie 10.893,88 zł, które nie zostały rozrachowane. Następnie w dniu 27 lipca 2015r. bank przekazał środki w wysokości 109.104,63 zł, które zarachowano na poczet zaległości w podatku VAT za miesiące lipiec, sierpień, wrzesień 2012 oraz częściowo za październik 2012r. Ponadto w dniu 5 sierpnia 2015r. bank przekazał środki w kwocie 7.905,45 zł, których również jeszcze nie rozrachowano. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej cyt. jako p.p.s.a.) Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Zasadą jest bowiem, że wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności (art. 61 § 1 p.p.s.a.). Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004r., sygn. akt GZ 138/04 (niepubl.) stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 8 sierpnia 2006r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, Lex nr 1241556). W doktrynie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek ; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, poza powołaniem się na fakt, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego doprowadzi do nieodwracalnej szkody, tj. upadku zakładu skarżącego, a tym samym do utraty miejsc pracy przez co najmniej kilkunastu pracowników, nie został w żaden sposób uzasadniony. Wnioskodawca nie wykazał istnienia konkretnych przesłanek przemawiających za wydaniem pozytywnego z punktu widzenia strony rozstrzygnięcia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiłoby ewentualne wygranie sporu sądowego (por. postanowienie NSA z dnia 28 lipca 2009r., sygn. akt I FSK 450/09, opubl. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Każde egzekwowanie należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w sytuacji finansowej zobowiązanego, jednakże, co należy podkreślić, nie zawsze wiąże się ono z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Obowiązkiem wnioskodawcy jest zatem wykazanie, iż na skutek zapłaty wynikającej z decyzji, wystąpią skutki o jakich mowa w przywołanym unormowaniu. Dodatkowo podkreślić należy, że w uzasadnieniu skarżący wskazywał, że już samo wszczęcie postępowania egzekucyjnego doprowadzi do wyrządzenia nieodwracalnej szkody. Tymczasem zgodnie z pismem Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 5 sierpnia 2015r. większa część należności objętej zaskarżoną decyzją została wyegzekwowana. Zaległość wynikająca z decyzji za poszczególne miesiące wyniosła łącznie 302.255 zł, do dnia 5 sierpnia 2015r. uległa zmniejszeniu do kwoty 88.526,80 zł (odsetki za zwłokę od tych zaległości na dzień 5 sierpnia 2015r. wynoszą 22.164 zł). Skarżący (reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika), po wszczęciu postępowania egzekucyjnego i wyegzekwowaniu większej część należności objętej zaskarżoną decyzją nie uzupełnił uzasadnienia złożonego wniosku o nowe okoliczności, które wskazywałyby na wystąpienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Także z akt sprawy nie wynika, by w sprawie zaistniały przesłanki wskazywane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe brak jest podstaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z przedstawionych względów, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.